SERIEUS!? / Ivan Cairo
In Suriname kennen we het gezegde: “Fowru no abi watra fu dringi ma a’e gi doksi fu swen.” Vrij vertaald: de kip heeft nauwelijks water om zelf te drinken, maar geeft het beetje dat ze heeft aan de eend om in te zwemmen. Een prachtig gezegde, want het beschrijft niet alleen menselijke goedheid. Soms beschrijft het ook pure absurditeit.
Neem het nieuws dat Guyana twee waterpompen uitleent aan Suriname om de wateroverlast aan te pakken.
Even laten bezinken. Guyana. Datzelfde Guyana waar de straten veranderen in waterwegen als er gespuugd wordt. Datzelfde Guyana, waar Georgetown soms de indruk wekt het decor te willen worden voor een vervolg op de film Waterworld. Dat Guyana.
Je vraagt je automatisch af: hoe kan iemand die zelf bijna aan het verdrinken is een reddingsboei uitdelen? Dat is alsof iemand op de Titanic vanuit zijn eigen overvolle zinkende reddingsboot roept: “Hier, er is nog plaats voor tien!”
Misschien hebben die olie-miljarden van Guyana ondertussen geleid tot een soort nationale pompenreserve. Een gigantisch magazijn ergens in Georgetown met een nationale strategische pompvoorraad. Binnen liggen honderden pompen maandenlang stof te verzamelen, wachtend op een regenwolk.
Sinds Guyana de oliejackpot won, stromen de miljarden binnen. Alleen lijkt het water nog hoger te staan na elke regenbui. Dat roept ook een ongemakkelijke vraag op. Als een land miljarden ontvangt maar nog steeds bij de eerste regenbui kopje onder gaat, waar gaat al dat geld dan naartoe? Naar conferenties over klimaatadaptatie in luxe hotels? Naar studies over studies? Misschien naar PowerPoints over “duurzame waterstrategieën”. Waarom niet (meer) investeren in ontwateringsinfrastructuur?
Intussen krijgen wij twee pompen. Twee. Het klinkt bijna aandoenlijk. Alsof iemand bij een bosbrand aankomt met een plantenspuit en zegt: “We dragen ons steentje bij.”
Maar misschien moeten we niet lachen. Misschien is dit juist de ultieme tentoonstelling van regionale solidariteit op z’n Caribisch. Landen die samen kopje onder dreigen te gaan en elkaar ondertussen nog proberen overeind te houden.
Alleen blijft dat oude gezegde toch knagen. Want als de kip zelf al dorst heeft, moet je je serieus afvragen wat er aan de hand is wanneer ze water uitdeelt aan de eend. Ala langa anu a no vriendschap.
ivancairo@yahoo.com
- SCVU gebrand op revanche: ‘Ik heb gekraakt voor Koi Carper;…..
- Volksgezondheid: geen reden tot paniek over hantavirus in S…..
- Henrie Eduard Wesenhagen..
- Jogi: ‘DNA blijft functioneren als het huis van het volk…..
- Olieprijzen stijgen met USD 3; Trump wijst reactie Iran af …..
- Update: Tiener onwel na eten van met drugs vermengde oreo-k…..
- OWRO werkt aan ontwatering getroffen gebieden; kampt met te…..
- Kajana granman..
- Humphrey Alfonsus Mac Andrew..
- Sheila Maureen Refos..
- Update: Tiener onwel na eten van met drugs vermengde oreo-k…..
- Regering stelt crisiscommissie in vanwege wateroverlast..
- Bewoners tekenen protest aan tegen geplande radioactieve op…..
- Cultuurdragers zien Heritage Month als stap naar meer natio…..
- Zorg om SOA’s..
- Ronald Assen gevraagd om voorzitterschap Bureau voor de Sta…..
- ‘Corruptiebestrijding cruciaal voor duurzaam ondernemingskl…..
- Minister Landveld installeert nieuwe RvC Telesur..
- Drie Cubaanse verdachten kort na gewapende roofoverval bij …..
- Porknokker raakt zwaar gewond tijdens val in goudmijn te Zi…..
- Monorath: Elektrische voertuigen moeten eindelijk wettelijk…..