SERIEUS!? / Ivan Cairo
In Suriname kennen we het gezegde: “Fowru no abi watra fu dringi ma a’e gi doksi fu swen.” Vrij vertaald: de kip heeft nauwelijks water om zelf te drinken, maar geeft het beetje dat ze heeft aan de eend om in te zwemmen. Een prachtig gezegde, want het beschrijft niet alleen menselijke goedheid. Soms beschrijft het ook pure absurditeit.
Neem het nieuws dat Guyana twee waterpompen uitleent aan Suriname om de wateroverlast aan te pakken.
Even laten bezinken. Guyana. Datzelfde Guyana waar de straten veranderen in waterwegen als er gespuugd wordt. Datzelfde Guyana, waar Georgetown soms de indruk wekt het decor te willen worden voor een vervolg op de film Waterworld. Dat Guyana.
Je vraagt je automatisch af: hoe kan iemand die zelf bijna aan het verdrinken is een reddingsboei uitdelen? Dat is alsof iemand op de Titanic vanuit zijn eigen overvolle zinkende reddingsboot roept: “Hier, er is nog plaats voor tien!”
Misschien hebben die olie-miljarden van Guyana ondertussen geleid tot een soort nationale pompenreserve. Een gigantisch magazijn ergens in Georgetown met een nationale strategische pompvoorraad. Binnen liggen honderden pompen maandenlang stof te verzamelen, wachtend op een regenwolk.
Sinds Guyana de oliejackpot won, stromen de miljarden binnen. Alleen lijkt het water nog hoger te staan na elke regenbui. Dat roept ook een ongemakkelijke vraag op. Als een land miljarden ontvangt maar nog steeds bij de eerste regenbui kopje onder gaat, waar gaat al dat geld dan naartoe? Naar conferenties over klimaatadaptatie in luxe hotels? Naar studies over studies? Misschien naar PowerPoints over “duurzame waterstrategieën”. Waarom niet (meer) investeren in ontwateringsinfrastructuur?
Intussen krijgen wij twee pompen. Twee. Het klinkt bijna aandoenlijk. Alsof iemand bij een bosbrand aankomt met een plantenspuit en zegt: “We dragen ons steentje bij.”
Maar misschien moeten we niet lachen. Misschien is dit juist de ultieme tentoonstelling van regionale solidariteit op z’n Caribisch. Landen die samen kopje onder dreigen te gaan en elkaar ondertussen nog proberen overeind te houden.
Alleen blijft dat oude gezegde toch knagen. Want als de kip zelf al dorst heeft, moet je je serieus afvragen wat er aan de hand is wanneer ze water uitdeelt aan de eend. Ala langa anu a no vriendschap.
ivancairo@yahoo.com
- Helen Florence Sanches..
- 25 mei uitspraak CCJ in zaak Ramsamooj tegen de staat Surin…..
- Ontslag voltallige CBvS-raad roept vragen op over naleving …..
- Johnny Kasdjo toegelaten tot DNA: focus op verantwoordelijk…..
- Criminaliteit raakt niet alleen veiligheid, ook economie, …..
- Officiële schriftelijke verklaring Korps Politie Suriname i…..
- Protesten in Havana escaleren door stroomuitval en brandsto…..
- Jonathan Beijse wil brug slaan tussen Suriname en diaspora..
- Politie en schrootopkopers bundelen krachten tegen koper- e…..
- OWRO zet extra in op sluizen en pompgemalen tegen waterover…..
- Gevoelige plannen..
- PRO neemt afscheid van hoofdbestuurslid Marlon Hoogdorp..
- Inbraak bij commissariaat Para: twee kluizen verdwenen..
- Zeven-jarige jongen die met aansteker speelde, veroorzaakt …..
- China en VS zoeken balans tussen competitie en samenwerking..
- Verhoogde kans op regen en onweersbuien door passerende sto…..
- Laat Paramaribo weer opbloeien – vernieuwing en nostalgie..
- ‘Het systeem dat ons voedt, maakt ons ziek’..
- Guyana dreigt Venezuela met juridische gevolgen bij negeren…..
- Ambassadeur Jairam gaat voor sterke positionering Suriname..
- Overheid scherpt regels aan voor import van chemische stoff…..