GUYANA BOOS OP SURINAME OVER CORANTIJNBRUG

De toon die Guyana de afgelopen dagen aanslaat in de discussie over de Corantijnbrug verdient op zijn minst verbazing. Alsof Suriname zich tegenover Georgetown heeft te verantwoorden over een brug die grotendeels op Surinaams grondgebied zal verrijzen. Niet alleen president Irfaan Ali, maar ook het Guyanese ministerie van Buitenlandse Zaken heeft zich in ongekend stellige bewoordingen uitgesproken en daarbij de indruk gewekt, dat Suriname geen eigen koers meer zou mogen bepalen. Volgens Guyana kan de brug uitsluitend als gezamenlijk project worden uitgevoerd en zou Suriname niet zelfstandig mogen besluiten, de financiering of uitvoering op zich te nemen. Daarbij beroept Georgetown zich op eerdere bilaterale afspraken en stelt dat alle belangrijke besluiten, gezamenlijk moeten worden genomen. Dat is een opmerkelijke opstelling. Internationale overeenkomsten moeten uiteraard worden gerespecteerd, maar zij kunnen niet betekenen dat één partij de andere het recht ontneemt om haar eigen nationale belangen opnieuw af te wegen wanneer de omstandigheden veranderen. Een overeenkomst is geen dwangbuis. Diplomatie is bedoeld om nieuwe inzichten bespreekbaar te maken, niet om een partner de maat te nemen. Nog opmerkelijker is dat Guyana zelfs de Surinaamse lezing van een eerder overleg publiekelijk weerspreekt en uitgebreid uitlegt, waar dat gesprek volgens haar wél over ging. Daarmee lijkt Georgetown niet alleen het diplomatieke debat te voeren, maar ook de publieke beeldvorming naar zich toe te trekken. Dat is geen teken van partnerschap tussen gelijkwaardige staten, maar van een steeds dominantere opstelling. Juist daarom mag van de Surinaamse regering worden verwacht dat zij haar positie krachtig verdedigt. Wanneer een buurland zich publiekelijk uitlaat over de beleidsruimte van Suriname, mag een even duidelijke diplomatieke reactie niet uitblijven. Stilte wordt in de internationale politiek al snel uitgelegd als instemming. Opvallend is bovendien dat Guyana zich nadrukkelijk beroept op afspraken uit 2020. Dat Memorandum of Understanding kwam tot stand onder de regering-Santokhi, terwijl de toenmalige minister van Buitenlandse Zaken inmiddels als secretaris-generaal van de Organisatie van Amerikaanse Staten (OAS) een vooraanstaande internationale functie bekleedt. Juist omdat hij nauw betrokken was bij de totstandkoming van die afspraken, zou zijn kennis van het dossier voor Suriname van waarde kunnen zijn, al is het slechts om duidelijkheid te verschaffen over de reikwijdte en interpretatie van de gemaakte afspraken.
Los daarvan moet Suriname zich afvragen, welk model uiteindelijk het meest in het nationale belang is. Wanneer een strategische verbinding grotendeels op Surinaams grondgebied wordt gerealiseerd, is het legitiem om de vraag te stellen hoeveel zeggenschap een buitenlandse financiële bijdrage met zich meebrengt. Wie meebetaalt, zal doorgaans ook invloed willen uitoefenen op besluitvorming, beheer en toekomstige exploitatie. Dat is geen verwijt aan Guyana, maar een politieke realiteit waarmee Suriname rekening moet houden.
Goede betrekkingen met Guyana zijn van groot belang en samenwerking verdient de voorkeur boven confrontatie. Maar samenwerking veronderstelt wederzijds respect. Dat betekent ook respect voor de beleidsvrijheid en soevereiniteit van Suriname. Partnerschap mag nooit ontaarden in een situatie waarin één partij de voorwaarden dicteert en de ander slechts geacht wordt die te volgen.
The post GUYANA BOOS OP SURINAME OVER CORANTIJNBRUG ..

...