Exportambities versus realiteit

DE AMBITIES VAN de nieuwe Sail-directeur Ifuel Alberg klinken vertrouwd en hoopvol. Na jaren van stilstand wil hij de visverwerking nieuw leven inblazen, de lokale markt ordenen en binnen twee jaar weer zelfstandig exporteren. Dat streven is begrijpelijk en noodzakelijk.

Maar het moment waarop deze ambities worden uitgesproken, staat in scherp contrast met de realiteit waarmee de Surinaamse visserijsector nu wordt geconfronteerd: een gedeeltelijk exportverbod naar de Verenigde Staten (VS), één van de belangrijkste afzetmarkten.

Terwijl Sail vooruitkijkt naar hernieuwde export, mag een deel van de Surinaamse visvangst de Amerikaanse markt niet binnen. Vangsten van SK-drijfnetboten en van Venezolaanse vaartuigen zijn uitgesloten. Dat is geen detail, maar een structureel probleem dat de geloofwaardigheid van exportplannen direct raakt. Een exportstrategie die niet alle schakels in de keten meeneemt, blijft kwetsbaar.

De oorzaak ligt niet in een plotseling protectionisme van de VS, maar in internationale afspraken die Suriname al jaren kent. De Marine Mammal Protection Act vereist aantoonbare bescherming van zeezoogdieren, zoals dolfijnen. Dat Suriname voor vrijwel alle soorten visserij goedkeuring kreeg, behalve voor de SK-drijfnetvisserij, is een duidelijk signaal. De sector en de overheid hebben te laat en te aarzelend gehandeld. Pas nu, onder druk, worden netten aangepast, afschrikmiddelen verplicht gesteld en elektronische monitoring ingevoerd.

Voor vangsten van Venezolaanse schepen is de situatie nog problematischer. Zolang deze vaartuigen onder vreemde vlag varen en hun vlaggenstaat geen verantwoordelijkheid neemt, blijft de toegang tot de Amerikaanse markt van red snapper, die door deze boten zijn gevangen, gesloten. Dat raakt niet alleen exporteurs, maar ook verwerkers zoals Sail, die afhankelijk zijn van een stabiele en toegestane aanvoer.

Wil Suriname werkelijk dat alle visvangst weer toegang krijgt tot de Amerikaanse markt, dan zijn halve oplossingen onvoldoende. De SK-drijfnetvisserij moet zo snel mogelijk volledig voldoen aan internationale normen, niet op papier maar in de praktijk, met streng toezicht en transparante data. Daarnaast moet het beleid rond buitenlandse vaartuigen worden herzien: ofwel door duidelijke afspraken over vlagvoering en verantwoordelijkheid of door het beperken van aanvoer uit visserij die geen exporttoegang heeft.

De ambities van Sail kunnen pas slagen als ze worden gedragen door een coherent nationaal visserijbeleid. Zonder naleving van internationale regels blijft export een belofte zonder markt. De weg naar herstel begint niet bij mooie plannen, maar bij harde keuzes en consequent bestuur.

...