Erwt

door

MONSIEUR JEANETTE / Christio Wijnhard

Bijna een jaar geleden kreeg ik te horen dat ik glaucoom heb. Het is nieuws dat ik wellicht nog steeds verwerk. Het was ook de reden dat u mijn column de afgelopen twee weken heeft moeten missen. Ik moest een ingreep ondergaan.

Hoewel ik van kleins af al slechte ogen heb, kwam het nieuws dat ik glaucoom heb als een complete verrassing. Lenzen of een bril heb ik altijd gedragen maar die helpen niet meer. Nee, dat is niet helemaal waar. Mijn bril helpt om minder onscherp te zien. Maar nog steeds onscherp. Gezichten die ik nu zie, doen mij soms denken aan de bizarre portretten van Picasso. Weten mensen nog wie dat is, vraag ik me af.

“Heeft ons land wel de maatschappelijke, sociale en economische infrastructuur op orde om te zorgen dat personen met een visuele beperking volledig kunnen deelnemen aan de maatschappij? Of het arbeidsproces?”

Goed, laatst was ik bij een drogist met brillen liefde aan de Wilhelminastraat. Ik wilde er kijken naar een zonnebril met meekleurende glazen. Het was geen succes. Al het personeel heeft ons genegeerd. Ze waren drukker met elkaar bezig. Uiteindelijk zijn we gewoon weggelopen. Ook dat triggerde geen reactie bij de mensen daar die worden betaald om te verkopen. Ik begrijp nu waarom die zaak altijd leeg is.

Een andere keer moest ik een recept indienen bij een apotheek waar ik vaak kom. Redelijk geïrriteerd kreeg ik mijn zorgpas en het recept weer toegeschoven. De specialist had verzuimd mijn naam en nummer in te vullen. Of ik het zelf verder wilde invullen. Ik voelde me vernederd door de manier waarop dit werd gevraagd.

Terwijl mijn neus de tafel nog net niet raakte, vulde ik rustig het formulier in. Anderzijds kleine moeite voor mij. Enerzijds, niet klantgericht van haar. Vooral omdat het medicijn mij ook nog eens een paar honderd SRD kostte, de apotheek verder leeg was en de ‘dame’ op haar gat zat te kijken. Trouwens, ik heb ook wel anders meegemaakt. Positief. Maar dat is eerder uitzondering dan regel. Het zou omgekeerd moeten zijn.

Humor is voor mij dé manier om met de situatie om te gaan. Die korrel zout krijg ik ook van andere mensen. Ongevraagd. Soms lach ik mee. Ik vraag me af waarom men denkt dat het te veroorloven is om te lachen om iemand die blind of slechtziend is.

Bij het overpeinzen van de dag, vraag ik me regelmatig af hoe dit zal gaan als ik straks nog slechter zicht zal hebben. Wanneer mensen zo gevoelloos zijn. Dan niet zozeer voor mezelf. Ik kan me nu nog redden en uiteindelijk mijn heil elders zoeken.

Ik denk aan anderen met een visuele beperking. Heeft ons land wel de maatschappelijke, sociale en economische infrastructuur op orde om te zorgen dat personen met een visuele beperking volledig kunnen deelnemen aan de maatschappij? Of het arbeidsproces?

Laatst zag ik, voor het eerst in de dertien jaar dat ik in Suriname woon, een flyer voorbij komen die aandacht vroeg voor de positie van blinden en slechtzienden. Met name in de stedelijke ruimte. Automobilisten toonden geen ‘verkeersfatsoen’. Een meneer met een witte stok was op de flyer afgebeeld. Dat zijn we al gewend.

Eerst dacht ik aan een armband of een speld op de borst die ook kon duiden op de visuele gesteldheid van iemand. Het zou kunnen bijdragen aan betere ondersteuning bij instanties. Gauw heb ik dat idee geschrapt. Want voor die blinde man met stok vroeg men niet zomaar om extra aandacht. Het maakt niet uit welk symbool er komt of is. Zolang de mensen die ernaar kijken het empathisch vermogen van een erwt hebben, zijn we even ver van huis.-.

christiowijnhard@gmail.com

PS: deze column is geschreven met behulp van een dicteerapplicatie voor slechtzienden.