Engeltje

door

MONSIEUR JEANETTE / Christio Wijnhard

Tijdens een lotgenotenbijeenkomst van ‘de Zonnebloemen’ werd uitgelegd dat rouwen om het verlies van een kind als de zee was. Soms kwam het verdriet rustig. Soms als een storm. Bijna een tsunami. Je kan er niet veel aan doen. Behalve leren zwemmen. Het was een mooi inzicht en het gespreksonderwerp van de avond.

‘De Zonnebloemen’ is een stichting die ruimte biedt aan ouders van stilgeboren of overleden kinderen om gezamenlijk het verdriet te verwerken. Die metafoor van de zee was ook confronterend. Dus het enige dat ik kan doen is leren leven met het verdriet? Voor de rest van mijn leven? Dat is iets waar ik afgelopen jaar wel hard mee bezig ben geweest.

“Nog steeds kijken mensen me raar aan wanneer ik aangeef dat ik het verlies van mijn kind aan het verwerken ben. Alleen mensen die in dezelfde schoenen hebben gestaan, weten hoe zwaar het is”

Aan het begin van deze week werd ik overspoeld door een tsunami. Ik wist even niet zo goed wat te doen. Allerlei conflicterende gedachten kwamen bij me op. Waarom gebeurde dit tijdens een drukke periode op het werk? Had het niet op een ander moment kunnen komen? Nee. Zo simpel is het.

Daarnaast is het absoluut zo dat de drukke periode op het werk samenvalt met een emotioneel zware periode. Niet andersom. Ik zag weer de ironie van hoe ver van jezelf staan noodzakelijk was om normaal te kunnen functioneren binnen een kapitalistische samenleving. Waar alles om geld draait.

Nog steeds kijken mensen me raar aan wanneer ik aangeef dat ik het verlies van mijn kind aan het verwerken ben. Alleen mensen die in dezelfde schoenen hebben gestaan, weten hoe zwaar het is. Dat met het wegvallen van een kind eigenlijk de zin van het leven verdwijnt. Daarmee ook de zin van werken. Carrière maken. De zin om door te gaan. Alles lijkt zinloos.

Ik hoorde dat er pas een nieuwe wet is aangenomen voor het begrafeniswezen. Ik hoop dat er respect is getoond voor het leed dat met de dood gepaard gaat. Dat het geen wet is die slechts handvatten biedt voor begrafenisondernemers om de dood nog commerciëler te maken. Ik hoop dat er betere richtlijnen zijn opgenomen voor hoe om te gaan met rouw. Ook hoop ik dat er speciale aandacht is voor overleden kinderen. Als het aan de begrafenisondernemer lag, was mijn zoon nu ergens aan de Highway op een begraafplaats waar ik nog nooit van had gehoord. Dankzij mijn vader en oom ligt hij op een mooie plek. We hebben er een parkje van gemaakt waar we regelmatig langsgaan.

Bij ‘de Zonnebloemen’ praten ze over het opzetten van een kinderbegraafplaats. Een ‘engelenpark’. Hoe mooi zou het zijn als er in ons land zo een plek bestond. Een mooie rustgevende plek waar ouders in stilte bij hun kind kunnen zijn. Waar vaders zich niet hoeven te schamen voor hun tranen. Waar ze niet sterk hoeven te zijn door hun emoties te onderdrukken. Waar sterk zijn betekent dat emoties getoond mogen worden. Ja, dat zou mooi zijn. En als het perfect zou zijn dan heeft commercie of winstbejag geen plaats op de kinderbegraafplaats. En is het toegankelijk voor portemonnees van elk formaat. Zonder onderscheid. Utopisch? Misschien. Maar niet onmogelijk. Misschien wordt dit samen met ‘de Zonnebloemen’ mijn nieuwe missie.

Ik heb na veel nadenken besloten weer te schrijven over het verlies van mijn kind. Daarmee geef ik hem en mijn emoties bestaansrecht. Zo vraag ik ook weer aandacht voor hoe we met onze mannen omgaan. Wijs ik er weer op dat geldzucht onze humanitaire kant te veel overschaduwt. Maar bovenal heb ik geschreven over mijn kind. Mijn zoon. Mijn engeltje.

Omdat het op 26 juni een jaar geleden is dat Dashabé Pete Yohann Wijnhard werd geboren en ik vanaf die dag de vader van een engel ben.

christiowijnhard@gmail.com