EEN SIMPELE TRUC (EN TWEE SIMPELE COUNTERS)

Tijdens de regeringspersconferentie begin augustus, herhaalden zich twee bekende patronen van regeringen, maar vooral van deze regering en deze president. Het eerste patroon is de vaste techniek van verslaggevers om presidenten hun verkiezingsbeloften voor te houden en te wijzen op het gebrek aan resultaten – of zelfs het verslechteren van een situatie – onder het bewind van de zittende regering. Dat is in de kern waarvoor de vrije pers in een democratie bedoeld is: leiders kritisch op het rechte pad houden door hen een spiegel voor te houden, op het gebied van milieu en houtkap bijvoorbeeld.
De spiegel van de vrije pers is in dezen niet de vriend van de president. Niet alleen houdt zij zich het liefst zo ver mogelijk van een persconferentieformat en communiceert zij graag via ingeblikte propagandavideo’s en persberichten, zij heeft een merkbare afkeer van vragen die opgewekte verwachtingen en doorschemerende teleurstellingen blootleggen. Haar zelfbeeld is dat zij niet houdt van beloften en daarom niets belooft. De simpele truc daarop is ontkenning en herhaling. En net zoals Donald Trump in de Verenigde Staten ‘fake news’ erin heeft weten te stampen als lokroep voor zijn achterban, verkondigt de president in Suriname bij tij en ontij aan, dat zij niets heeft beloofd, dat zij niet houdt van beloven en dat wat de ondervrager aanhaalt, geen belofte van haar was of niet klopt. Zij ontkent, ontwijkt en herhaalt. En er is een deel van de Surinaamse bevolking die daar, net als de Amerikaanse bevolking, in gaat geloven.
Voor deze simpele truc is de simpele counter voor verslaggevers om iedere beleefdheidsnorm te laten vallen en bij de vraagstelling simpelweg specifiek de belofte af te spelen of op te lezen, met plaats- en datumvermelding. Als een leider zich verdedigend opstelt, alsof een vraag naar rekenschap en verantwoording een aanklacht is, is het misschien tijd om van thematische gesprekken een kruisverhoor te maken.
De vrije pers heeft zich verenigd in de roep om de minister van Financiën en Planning voor de microfoons en camera’s te mogen ontvangen, en deze regeringspersconferentie was de eerste keer in maanden, dat een rechtstreekse vraagstelling mogelijk was aan deze functionaris, die meer geleend heeft dan haar drie voorgangers (waaronder Hoefdraad) bij elkaar. Er sprong meteen in het oog, waarom men haar achter slot en grendel houdt voor de media: zij moest het antwoord op cruciale vragen verschuldigd blijven en zou die op een later moment ‘kunnen’ beantwoorden. Zij committeerde zich niet aan een moment, noch in het bijzonder aan het daadwerkelijk ‘zullen’ antwoorden. En dit is de tweede simpele truc: verwijs naar de eigen capaciteit, maar stel die niet tentoon. Ook hierop is de counter niet bijster ingewikkeld, maar wel minder beleefd: vraag naar een termijn voor beantwoording. Wanneer mag de vraagsteller het antwoord tegemoetzien, van wie en op welke wijze? Binnen twee weken schriftelijk van uw ministerie? Of van uzelf bij de eerstvolgende ministerraadsvergadering, en bent u daar zelf bij aanwezig?
In het algemeen winnen degenen met het overheidsapparaat het van de muskietenzwerm van de pers. Maar in het harde daglicht van de details kan men niet verbergen, wat men graag in nevelen probeert te hullen. De media zijn er niet als versiering om kritische vragen op te werpen en vervolgens weg te lopen met zoethoudertjes uit een trukendoos.
The post EEN SIMPELE TRUC (EN TWEE SIMPELE COUNTERS) ..

...