EEN JAAR SIMONS: EEN REGERING DIE VOORAL ZICHZELF OVERTUIGT

Na een jaar regeren is het tijd voor een eerste balans. Niet op basis van verkiezingsbeloften of persberichten, maar op basis van wat burgers zien, horen en ervaren. Mijn conclusie is somber: het eerste jaar van de regering-Simons/Rusland wordt ge-kenmerkt door een gebrek aan transparantie, onvoldoende bestuurlijke daadkracht en een opvallend onvermogen, kritiek serieus te nemen. Dat begint bij de communicatie. Persconferenties zouden hét moment moeten zijn waarop een regering verantwoording aflegt aan de samenleving. Journalisten vertegenwoordigen immers de vragen die onder de bevolking leven. In plaats daarvan lijken de persconferenties steeds vaker zorgvuldig geregisseerde evenementen, waarbij de controle belangrijker is geworden dan de informatievoorziening.
Het systeem waarbij journalisten slechts één vraag mogen stellen, illustreert dat treffend. Zonder de mogelijkheid om door te vragen, blijven ontwijkende of onvolledige antwoorden vaak onweersproken. Dat beperkt niet alleen de journalistieke controle, maar uiteindelijk ook het recht van de burger om volledig geïnformeerd te worden. Ook de beantwoording van vragen, roept steeds vaker frustratie op. Op concrete vragen volgen geregeld lange uiteenzettingen waarin veel wordt gezegd, maar weinig wordt beantwoord. Tegen de tijd dat een journalist verduidelijking wil vragen, is de volgende al aan de beurt. Zo ontstaat eerder verwarring dan helderheid. Opvallend is bovendien de houding van verschillende bewindslieden ten opzichte van kritiek. Zelfevaluaties zijn doorgaans lovend, terwijl kritische geluiden regelmatig worden weggezet als ongefundeerd of afkomstig van mensen met verkeerde bedoelingen. Daarmee wordt voorbijgegaan aan een fundamenteel democratisch principe: kritiek is geen bedreiging voor goed bestuur, maar een noodzakelijke voorwaarde ervoor. Ook op het terrein van veiligheid en rechtshandhaving bestaat onder burgers veel onzekerheid. Tijdens een bezoek aan Lin’s Supermarkt vertelden medewerkers mij, dat winkeldieven volgens hen zouden worden weggestuurd, wanneer gestolen goederen direct worden teruggegeven. Ik kan die specifieke informatie niet bevestigen, maar het feit dat dergelijke verhalen geloofwaardig worden gevonden, zegt iets over het vertrouwen dat burgers momenteel hebben in de handhaving van de openbare orde. Handhaving…. de minister van Justitie en Veiligheid is misschien wel de meest tevreden en zelfvoldane minister van de afgelopen tijd. Hij noemt al zijn successen, maar iedere blinde ziet dagelijks de auto’s met verboden donkere ramen, kapotte verlichting, ontbrekende zijspiegels etc. Toch mogen ze doorrijden bij verkeerscontroles, omdat de zonen van Hermandad alleen de papieren checken. Dat is klaarblijkelijk de opdracht. Ik denk dat er een verband is tussen aan de ene kant de slechte staat van voertuigen, het belabberde wegennet, slechte straatverlichting en het hoge aantal verkeersdoden aan de andere kant.
Onze president Simons zei laatst in een persconferentie, dat ze niet van beloven houdt. Als het niet zo triest was, zou het cabaret van het hoogste niveau zijn. Maar misschien is mijn kennis van Sranantongo te beperkt, om de verkiezingsslogan ‘Kinki a systeem’, op de juiste waarde in te schatten. De assembleevoorzitter heeft voor mij iets weg van een harlekijn of hofnar: hij is net als de minister van Justitie, uitermate verguld met zichzelf. Een heel grote lantaarn, zou je kunnen zeggen, maar met opvallend weinig — en vooral nogal dof — licht. En precies daar, in de zelfvoldaanheid van deze regering, ligt misschien wel de kern van het probleem. Vertrouwen ontstaat niet door te zeggen dat het goed gaat. Vertrouwen ontstaat doordat mensen daadwerkelijk ervaren dat problemen worden aangepakt, dat bestuurders verantwoordelijkheid nemen en dat moeilijke vragen niet uit de weg worden gegaan. Maar na twaalf maanden overheerst een ander beeld. Een regering die zichzelf zichtbaar tevreden beoordeelt, terwijl een groeiend deel van de samenleving juist onzekerheid, onvrede en teleurstelling ervaart. Dat contrast wordt met de dag groter. Niemand verwacht dat een nieuwe regering binnen een jaar alle problemen oplost. Suriname staat voor enorme economische, sociale en bestuurlijke uitdagingen. Maar burgers mogen wel verwachten dat hun regering open communiceert, kritiek serieus neemt en bereid is rekenschap af te leggen. Juist op die punten schiet deze regering naar mijn oordeel tekort. De ironie is dat de grootste tegenstander van deze regering misschien niet de oppositie is, maar haar eigen zelfbeeld. Zolang bewindslieden (en in hun kielzog, de assembleeleden van de coalitie) elkaar blijven vertellen dat zij uitstekend presteren, ontbreekt de urgentie om werkelijk te verbeteren. Na één jaar Simons/Rusland is mijn conclusie daarom helder: te veel zelfgenoegzaamheid, te weinig transparantie en onvoldoende bestuurlijke kwaliteit. Het is tijd dat de regering stopt met zichzelf complimenten geven en begint met luisteren naar de mensen voor wie zij zegt te regeren, want uiteindelijk bepaalt niet de regering zelf of zij goed bezig is. Dat oordeel ligt bij de Surinaamse bevolking.
Jules Emanuels, ondernemer
The post EEN JAAR SIMONS: EEN REGERING DIE VOORAL ZICHZELF OVERTUIGT ..