Directeur Mijnbouw: Suriname moet opnieuw investeren in Bodemkartering

Suriname moet opnieuw investeren in Bodemkartering om de eigen kennis over de bodemgesteldheid van het land te herstellen en verder uit te bouwen. Volgens Preciosa Simons, directeur Mijnbouw van het ministerie van Natuurlijke Hulpbronnen (NH), is deze capaciteit door de jaren heen sterk verzwakt, waardoor het land voor bodemonderzoek en herstel van aangetaste gebieden te vaak afhankelijk is van buitenlandse expertise.
Simons deed haar uitspraken tegenover de redactie tijdens de workshop “Site Rehabilitation of Abandoned Artisanal and Small-Scale Gold Mining Sites at Compagniekreek” in het Courtyard by Marriott. “Als wij dit als land goed hadden gedaan, dan wisten wij waar alles lag en hoe zaken in elkaar zitten. Dan zouden wij geen buitenlandse bedrijven hoeven aan te trekken om onderzoek te doen naar onze bodemgesteldheid en, belangrijker nog, naar wat wij kunnen doen om aangetaste gronden te rehabiliteren.”
Bestaande kennis beter benutten
Volgens Simons beschikt Suriname nog altijd over instituten en onderzoeksgegevens die van belang kunnen zijn voor bodemonderzoek en mijnbouwbeleid. Het probleem is volgens haar dat verschillende instellingen door de jaren heen zijn verzwakt of onvoldoende worden ingezet.
“Er zijn instituten, maar die zijn enorm verzwakt of worden niet ingezet. Er zijn al tal van onderzoeken gedaan. Men moet daarop voortbouwen.” De overheid moet volgens haar daarom opnieuw investeren in eigen deskundigheid en onderzoekscapaciteit. Daarmee kan Suriname minder afhankelijk worden van buitenlandse expertise bij vraagstukken rond mijnbouw, bodemgesteldheid en herstel van aangetaste gebieden.
Rehabilitatie hoort bij mijnbouwproces
Simons wijst erop dat rehabilitatie al is opgenomen in de Mijnbouwwet, Decreet E-58 van 1986. Daarnaast ligt er volgens haar een ontwerp voor een nieuwe Mining Law bij het Kabinet van de President.
Ook de huidige wet bevat volgens de directeur belangrijke bepalingen over rehabilitatie. De overheid moet erop toezien dat bedrijven en personen die mijnbouwactiviteiten uitvoeren ook verantwoordelijkheid nemen voor het herstel van de gebieden waarin zij actief zijn. Bij de aanvraag van een mijnbouwvergunning moet daarom volgens haar duidelijk worden vastgelegd dat rehabilitatie onderdeel vormt van het bedrijfsproces.
Niet wachten tot mijnbouw stopt
Volgens Simons moet bovendien worden afgestapt van het idee dat herstel pas begint nadat alle mijnbouwactiviteiten zijn beëindigd. “Vroeger werd pas aan het einde van de mijnbouwactiviteiten aan rehabilitatie gedaan. Door de jaren heen heeft men begrepen dat er simultaan gewerkt moet worden aan rehabilitatie, omdat de grond zich langzaam herstelt.”
Herstel moet volgens haar stapsgewijs plaatsvinden terwijl de mijnbouw nog gaande is. Dat vraagt om duidelijke afspraken en samenwerking tussen de overheid, ondernemingen en gemeenschappen.
‘Blue lakes’ vormen risico
Een zichtbaar gevolg van goudwinning zijn de zogenoemde “blue lakes”: diepe waterplassen die na mijnbouwactiviteiten achterblijven. Volgens Simons kunnen deze plassen gevaar opleveren.
Voor deze gebieden moeten samen met de betrokken partijen oplossingen worden gezocht en duidelijke richtlijnen worden ontwikkeld en toegepast. “Er moet gewerkt worden met de guidelines”, aldus de directeur.
Kleine goudzoekers vaak informeel actief
De rehabilitatieproblematiek speelt volgens Simons vooral binnen de kleinschalige goudwinningssector. Veel kleine goudzoekers zijn informeel actief en verplaatsen zich volgens haar van het ene gebied naar het andere.
“De personen in de kleinschalige sector functioneren als nomaden. Zij doen geen onderzoek naar de schade van hun werkzaamheden.” Volgens Simons wordt binnen een groot deel van deze sector onvoldoende rekening gehouden met de schade die na afloop van de mijnbouwactiviteiten achterblijft. Daarmee ontstaat ook de vraag wie verantwoordelijk moet worden gehouden voor verlaten en aangetaste mijnbouwgebieden. “De vraag die vaak genoeg wordt gesteld, is: wie gaat hierover en wie wordt aansprakelijk gesteld?”
Overheid moet sector beter ordenen
Volgens Simons is Suriname niet het enige land dat met verlaten en beschadigde mijnbouwgebieden kampt. De overheid zal echter maatregelen moeten nemen om de sector beter te ordenen en de verantwoordelijkheid voor rehabilitatie duidelijk vast te leggen.
Ook het Minamata-verdrag speelt volgens haar een rol. Dat verdrag moet onder meer bijdragen aan het uitfaseren van kwikgebruik, terwijl tegelijkertijd verder moet worden gewerkt aan de ordening van de kleinschalige mijnbouwsector.
Simons benadrukt dat herstel niet alleen draait om wetgeving en controle. Ook de gemeenschappen die rechtstreeks met de gevolgen van mijnbouw worden geconfronteerd, moeten daarbij worden betrokken.
“Rehabiliteren is belangrijk. Samen met de gemeenschap moet er gewerkt worden aan verbetering.” Volgens de directeur moet Suriname de kennis en capaciteit om deze problemen zelf aan te pakken opnieuw opbouwen. Investeren in Bodemkartering en beter gebruikmaken van bestaande onderzoeksgegevens zijn daarbij volgens haar belangrijke stappen.
The post Directeur Mijnbouw: Suriname moet opnieuw investeren in Bodemkartering appeared first on Suriname suriname.

...