DIPLOMATIEK ‘VIS’ VAN HET BROOD LATEN ETEN

Voor een partij die zich graag op de borst slaat over, wel, het zich op de borst slaan, hebben de pseudo-nationalisten van de NDP, erg weinig begrepen, van wat de levenshouding van een nationalist moet zijn, in het bijzonder eentje die de wereld met een open vizier tegemoet treedt. Sedert het aantreden van de nieuwe regering is het de zoveelste keer, dat er correctiememo’s vanuit een vakministerie eruit moeten, omdat na een gesprek met onze kopstukken, de internationale gesprekspartner, in een paar zinnen, onze kroonjuweeltjes opeist. Of het nu om visvergunningen gaat of om andere internationale overeenkomsten, BIBIS rent voortdurend achter de feiten aan, in plaats van te werken aan gezamenlijke verklaringen over wat bereikt is, wat het voor Suriname betekent en tegen welke prijs. Het halfslachtig ontkennen en in context plaatsen, werkt averechts in de relatie met het land waarmee we een band proberen te onderhouden, en brengt nooit meer geheel de rust terug, lokaal, voor de mensen die in een sector hun bestaan moeten verdienen. Het visdebacle is echt niet de eerste keer dat er meer verwacht had mogen worden van deze minister. Wat steekt, is dat in tegenstelling tot andere NDP-ministeries, hij omringd wordt door voldoende ervaring en voldoende apolitieke kennis, deskundigheid en begeleiding. Maar zolang een minister als doorgeefluik en secretarieel medewerker van de president blijft functioneren, valt niet te verwachten dat bezoekers van drie, vier en vijf keer onze omvang en tien, twintig of dertig keer onze militaire paraatheid, enig respect zullen opbrengen voor onze soevereiniteit of onze nationale hulpbronnen.
Minister zijn van Buitenlandse Zaken, betekent niet als voorbode van de president, ergens neerstrijken voor voorwerk, als conciërge zorgen dat de colonne van bezoekers, het omgeleide verkeer en de afgevoerde ‘landlopers’ zo min mogelijk ziet en Ala Kondre voor een elfendertigste keer te laten paraderen langs dure NDP bevriende cateraars. Het betekent dat er standpunten ingenomen moeten worden, internationaal. Dat de soevereiniteit van Suriname, via een ijzeren vuist in een fluwelen handschoen, altijd op tafel ligt. En dat beide partijen weten onder het diner-servet, een spreekwoordelijke dolk klaarligt, voor een ieder, die denkt een loopje te kunnen nemen met het Surinaams belang. Zodat wij niet zo kort na de slepende kwestie met Guyana, ons diplomatiek wederom de vis van ons brood laten eten, door geslepen kopstukken van buitenaf.
Wat concreet als absolute bodem, door het volk, maar vooral door de collega’s in de regering van de minister van BIBIS verwacht mag worden, is dat LVV, NH en de president zelf, niet iedere keer puin hoeven te ruimen, dat voorkomen kan en had moeten worden, door vooraf een geregisseerd communicatieplan gereed te hebben over wat, hoe en wanneer door wie naar buiten gebracht moet worden, in het bijzonder, als het gaat over onze nationale hulpbronnen, ons milieu en onze soevereiniteit.
The post DIPLOMATIEK ‘VIS’ VAN HET BROOD LATEN ETEN ..