DE TABOE VAN PERSOONLIJKE FINANCIËN VOOR SURINAMERS

door

Rashied Doekhie, voormalig NDP-presidentskandidaat, stelde in een interview, dat hij wel wat budgettips heeft voor Surinamers, om ze te leren met hun geld om te gaan, in plaats van er altijd over te klagen. Het is een vast patroon van zittende regeringspartijen om de indruk te wekken, dat het gejammer van het volk met een korreltje zout genomen moet worden en dat het met de persoonlijke armoede wel meevalt. Iedereen is vanuit de oppositie betrokken, een armoedebestrijder en half activist. Het moment dat men enige tijd aan de macht komt, heeft men het – zoals Santokhi een paar jaar geleden of Doekhie nu – al gauw over het aantal airco’s bij woningen, de dure auto’s die rondrijden en de lange rijen bij drive-throughs. De waarheid ligt wat meer in het midden. Er is armoede in Suriname. Van kindersterfte tot ondervoeding en van serieuze woningnood tot een gebrek aan behoorlijk onderwijs.
Er is ongelijkheid. Maar die ongelijkheid heeft oorzaken die niet op de eerste plaats met wanbeleid, monetaire financiering of hyperinflatie te maken hebben. De belangrijkste oorzaak zijn de enorme verschillen. Verschillen tussen arm en rijk hebben veel te maken met verschillen tussen het stadsleven en zij die in stamverband leven. De grootste en blijvende uitdagingen hebben te maken met het feit dat de afstand van veel woongebieden tot standaardvoorzieningen op het gebied van onderwijs, volksgezondheid, bankwezen en voedselvoorziening, de toegang bemoeilijkt.
De verschillen tussen het districts- en het stadsleven zijn hemelsbreed. Daarnaast hebben de verschillen te maken met gezinsplanning of een gebrek daaraan. Gebroken en gemengde gezinnen, maar vooral ‘superverwekkers’ zonder middelen of interesse om bij te dragen aan de verzorging, opvoeding of kosten, zorgen bijna gegarandeerd voor een achterstand in de kansen bij het spoor van kinderen dat zij vaak bij moeders uit het eigen milieu achterlaten. Deze bijna onoverbrugbare achterstanden en verschillen worden verder verergerd door het laatste beestje dat Doekhie wel degelijk bij de naam noemt en dat is het taboe van persoonlijke financiën. De keuzes die gemaakt worden zijn krom, zelf saboterend en nauwelijks verwijtbaar. Ze vloeien voort uit een gebrek aan informatie en financieel besef.
Voor vrijwel ieder mens is het onverzekerd zijn voor ziektekosten, jong of oud, het grootste financiële risico. Omdat zelfs de meest basale onderzoeken naar de simpelste aandoeningen, qua laboratoriumonderzoeken en scans, onbetaalbaar zijn. Laat staan een langdurige opname of een gemiddelde ingreep. Vandaar dat crowd funding zo’n fenomeen is. Er is immers voor een behapbaar bedrag, zeker vergeleken met de Suribet- of Oris-sigarettenbudgetten van huishoudens, een optie voor een basisvoorziening beschikbaar, zowel via het overheidsfonds als via particuliere verzekeraars. Hele gezinnen dobberen echter voort zonder enige vorm van ziektekostenverzekering. Een ander aspect waar veel geld naartoe gaat, is vervoer. Of het nu gaat om busvervoer of om brandstof en reparaties. Loop-, step- en fietsmogelijkheden worden genegeerd, terwijl Nederlandse stagiaires die moeiteloos trotseren.
Het excuus van de afstand is vaak zwak. Als iemand elke dag ergens moet zijn voor werk of studie, is blijven wonen op grote afstand, simpelweg de verkeerde financiële beslissing. Dat leidt tot een ander terrein voor besparing, namelijk huisvesting. Zowel huur als bouw of koop lijkt niet realistisch vanuit een minimumloon.
Maar kijken we naar het buitenland, dan zie we dat het daar heel normaal is, met huisgenoten samen te leven en de kosten te delen. In Suriname blijft men liever uitzichtloos in de vertrouwde omgeving, in plaats van wat communicatie en onderzoek te richten op het gezamenlijk zoeken van leefruimte, liefst dicht bij de plek waar men productief bezig is. Niemand zal beweren dat klauteren uit de armoede eenvoudig is of dat de uitdagingen door mismanagement van de economie, regering op regering, niet doorwerken naar vooral de brede onderlaag van de maatschappij. Maar heroverwegen, analyseren en patronen doorbreken, zijn de eerste stappen naar verbetering.
The post DE TABOE VAN PERSOONLIJKE FINANCIËN VOOR SURINAMERS ..