De SLM-nachtmerrie

door

DE SNIJD / Armand Snijders

Daar zit ik dan weer, achter mijn toetsenbord en te staren naar het nog woordloze witte scherm. Ik voel heel eerlijk gezegd een intens diepe vermoeidheid in mijn botten trekken. Het is een moedeloosheid die groter is dan de huidige Surinaamse staatsschuld. En geloof me, dat wil wat zeggen!

Het heeft alles te maken met de Structureel Laat Maatschappij, die mij en vele anderen al jaren nachtmerries bezorgt. U weet wel: de SLM, Surinam Airways, onze nationale trots, die al zó lang aan het infuus ligt dat het infuus inmiddels de directiestoel heeft overgenomen.

“Ik wil eigenlijk alleen nog maar oproepen om een definitief einde aan de nachtmerrie van de SLM te maken. Laat echte specialisten de SLM rustig en beheerst inslapen”

Soms vraag ik me af waarom ik überhaupt nog over de trusted wings ‘in de pen’ klim. Ik zou net zo goed een gepassioneerde klaagzang kunnen houden tegen een kokosnoot op de zeedijk van Nickerie. Die luistert waarschijnlijk beter dan onze beleidsmakers. Die gaan namelijk stoïcijns door met het nemen van de meest creatieve maar foutieve beslissingen.

Maar ik zie het als mijn plicht mijn lezers te blijven wijzen op de verfoeilijke praktijken die al decennia in de hoofdzetel van de SLM aan de Jagernath Lachmonstraat en binnen de politieke wandelgangen plaatsvinden. Ze worden doelbewust in stand gehouden, zodat daar menigeen uit eigen kring van kan meeprofiteren.

U kent ook alle beloften die door opeenvolgende regeringen zijn gedaan om van de SLM weer een maatschappij te maken om ú tegen te zeggen en waar het hele land trots op kan zijn. Tante Jenny deed bij haar aantreden ook zo’n aandoenlijke duit in het zakje. Zij wist precies wat er moest gebeuren om de SLM te redden na de mislukte plannen van haar voorganger Chan. Zij vond dat de politiek per direct uit de SLM moest worden gehaald. Dat was echt een geweldig visionair standpunt!

Ze zette commissie X en werkgroep Y op om het ei van Columbus opnieuw uit te vinden, naast alle quickscans en rapporten die werden geproduceerd. Een nieuwe directie en raad van commissarissen (RvC) zouden dit appeltje weleens gaan schillen! Maar haar grootste fout is dat ze haar eerste goede voornemen – namelijk de politiek uit de SLM halen – aan haar eigen laars lapte.

In de directie, de RvC en verder her en der werden NDP-gelieerde ‘deskundigen’ neergezet die weinig of helemaal geen verstand hebben van luchtvaartzaken. En zeker niet om een noodlijdend bedrijf met megaschuld weer enigszins gezond te maken.

En dus zijn we nog steeds terug bij af (of zelfs daarvóór) en worden we overladen met allerlei mooie beloften en veel te rooskleurige verhalen. Och ja, over die beloften: minister Raymond van Transport, Communicatie en Toerisme zegde ons recentelijk – na een peperdure en de zoveelste totaal overbodige quickscan – alwéér toe dat er medio september eindelijk duidelijkheid zou komen en dat hij cijfers op tafel zou leggen en een heldere koers voor de SLM zou presenteren. Dat is nog eens transparant zijn zoals het hoort.

Maar hij weet kennelijk toch níet hoe het hoort, want we zijn inmiddels ruim een maand verder en er is nog helemaal noppes gepresenteerd. Hij had zelfs niet het fatsoen om te zeggen ‘sorry mensen, de rekenmachine was spoorloos!’

Het geld van het volk is kennelijk in de ogen van Raymond en al die andere partners in crime een onbeperkte financieringsbron voor het zakkenvullen. En zolang dat zo blijft – of minstens deze indruk in de samenleving in stand wordt gehouden – blijf ik hierover schrijven. Ook al is dat tot vervelens toe.

Maar niet getreurd! Want ondertussen wordt achter de schermen natuurlijk keihard ‘gewerkt’, beweren de SLM en de regering. Er is een verbintenis aangegaan met het Amerikaanse Eastern Airlines om de Mid-Atlantische route te onderhouden. De financiële voorwaarden van deze deal blijven uiteraard angstvallig geheim. Echter, wie een beetje rondsnuffelt in de luchtvaartwereld, komt er al snel achter dat Eastern Airlines en haar dochteronderneming de handen behoorlijk vol hebben – maar niet aan Suriname.

Ze vliegen omvangrijke charters voor de zeer omstreden Amerikaanse immigratiedienst ICE en hebben dikke overheidscontracten in de wacht gesleept. De Amerikaanse overheid is een financieel machtige en nogal dwingende opdrachtgever. Dus als er straks een vliegtuigonderdeel stukgaat of er is een tekort aan technisch personeel, wie denkt u dat er dan voorrang krijgt? De machtige oom Sam (of dolgedraaide Donald) in Washington of onze noodlijdende SLM die al decennia op de pof leeft? Het antwoord laat zich raden.

Men is zelfs serieus van plan om zo’n gehuurd vliegtuig van Eastern Airlines te gaan overspuiten in de vertrouwde SLM-kleuren. Geweldig! Alsof een frisse laag verf de harde realiteit verandert. Het blijft een toestel van een ander, gevlogen door een ander, beheerd door een ander. Je plakt toch ook geen Ferrari-sticker op een defecte ezelkar om te beweren dat je Formule 1-klaar bent? Het is een trieste constructie om gewoon lekker te blijven voortmodderen onder het mom van business as usual.

Als klap op de vuurpijl mochten we onlangs in het televisieprogramma ‘Onder de Loep’ kijken naar een tenenkrommende vertoning van fraaie toekomstverhalen en wederzijdse complimenten tussen de SLM-top en presidentiële luchtvaartadviseurs. Er werd ronkend gesproken over elkaars capaciteiten.

Directeur John legde voor de camera trots uit dat de organisatie uit de – zoveelste – operationele chaos van afgelopen augustus had geleerd hoe belangrijk reservecapaciteit is. Laat dat even goed tot u doordringen: een ‘doorgewinterde’ luchtvaarttopper ontdekt na de zoveelste ontregeling pas één van de meest elementaire beginselen van luchtvaartmanagement! Dat is als de chirurg na dertig jaar opereren plotseling concludeert dat een schone scalpel wel handig is.

Ik kan zo nog wel een uurtje of langer doorgaan, maar wil eigenlijk alleen nog maar oproepen om een definitief einde aan de nachtmerrie van de SLM te maken. Gooi alle politieke ondeskundigen er uit en laat echte specialisten de SLM rustig en beheerst inslapen. En zet vervolgens een nieuwe maatschappij op die wel toekomstperspectief heeft en waar Surinamers trots op kunnen zijn. Dat kost een paar centen, maar dat kost het nu ook.

De samenleving heeft lang genoeg betaald voor bestuurlijke incompetentie. We hebben recht op openheid en op een regering die ophoudt haar eigen volk te schofferen. De tijd van applaudisseren voor mislukkingen is definitief voorbij.

armand.snijders@gmail.com