De realiteit spreekt die leugens luidkeels tegen: ‘Er zitten inmiddels al zeker dertig gezinnen in het land’

Naïeve mennonieten?

ZIJN DE MENNONIETEN die zich nu in Suriname bevinden echt slachtoffer van hun eigen naïviteit? Of zijn het geslepen pioniers die de Surinaamse samenleving op het verkeerde been proberen te zetten, grote stukken bos kaalkappen en zich verder van niets of niemand wat aantrekken? Wie de verslagen van de afgelopen dagen in de media heeft gevolgd over het onverwachte bezoek van NDP-parlementariërs Rabin Parmessar en Jennifer Vreedzaam aan het Tibiti-gebied, zou het eerste denken.

De assembleeleden werden in ieder geval geconfronteerd met de keiharde feiten: de mennonieten zijn er al, hun dorpen worden opgebouwd en de zware machines staan paraat. De vrome landbouwers, die in Belize have en goed hebben verkocht en dachten in Suriname onbezorgd een nieuwe, vreedzame gemeenschap op te kunnen zetten, lijken op het eerste gezicht slachtoffer te zijn geworden van Ruud Souverein en de Braganza Marketing Group. Die heeft ze naar Suriname gehaald en ze – waarschijnlijk voor veel geld – van alles beloofd.

Want dit gaat niet meer over grootschalige landbouw of economische investeringen; als de bewering van de mennonieten klopt dan ruikt dit ruikt naar pure, grensoverschrijdende uitbuiting en misleiding

In werkelijkheid zijn ze de speelbal geworden van ‘projectontwikkelaars’ die hen forse bedragen uit de zak kloppen voor grond waarvan de status volstrekt onduidelijk is. De bestaande overeenkomsten met het ministerie van Landbouw, Veeteelt en Visserij (LVV) over het gebruik van tienduizenden hectares grond hebben geen betrekking op de mennonieten maar zijn afspraken die met de Braganza Group zijn gemaakt. Maar hen is voorgehouden dat de contracten wel voor hen gelden en dat de grond waar ze nu op werken en op bouwen van hun is. Zij hebben daar immers miljoenen US dollars aan Braganza voor betaald.

Wat deze kwestie zo stuitend maakt, is de kennelijke naïviteit van de mennonieten. De doopsgezinde pioniers tasten volgens eigen zeggen volledig in het duister over hoeveel van hun geld daadwerkelijk naar de staatskas vloeit en wat Braganza precies opstrijkt. Souverein probeert ondertussen de Surinaamse gemeenschap zand in de ogen strooien met fabeltjes.

Vorige maand nog beweerde hij dat er slechts een tijdelijke groep van vijftien Belizanen voor een weekje in het land zou zijn. De realiteit spreekt die leugens Luidkeels tegen: er zitten inmiddels al zeker dertig gezinnen in het land, met omgebouwde containerwoningen en permanent ingerichte huishoudens. Een compleet mennonietendorp verrijst daar dus, terwijl vooralsnog niemand ze een strobreed in de weg legt.

Dat ook de overheid in deze enorme steken heeft laten vallen, verbaast niemand. Al jaren wordt gesproken over de komst van de mennonieten, maar niemand heeft er echt duidelijkheid over gegeven. Ook het parlement heeft vooral zitten slapen, tot het bezoek ban het NDP-duo eerder deze week. Hopelijk zijn de bevindingen van Parmessar en Vreedzaam eindelijk reden voor de autoriteiten om de kop uit het zand te trekken en in actie te komen. Want dit gaat niet meer over grootschalige landbouw of economische investeringen; als de bewering van de mennonieten klopt dan ruikt dit ruikt naar pure, grensoverschrijdende uitbuiting en misleiding.

Wanneer mensen op basis van valse voorwendselen en achtergehouden informatie naar een ander land worden gehaald en zij miljoenen moeten neertellen voor onzekere beloften, dan is de kwalificatie ‘mensenhandel’ niet eens zo ver gezocht. Soeverein zal dat ongetwijfeld tegenspreken. Maar laten justitie en de immigratiediensten de hele gang van zaken doorlichten om te zien of het allemaal legaal is gegaan. Zodat het mysterie rond de mennonieten wordt doorbroken. En er ook een definitieve oplossing wordt gevonden voor de penibele juridische situatie waar de vele gezinnen zich in bevinden.