De klasgenoot

door

KEVINS KIJK / Kevin Headley

Op de lagere school werd ik gepest door een klasgenoot. Hij was iets groter dan ik en wat sterker. Hij stootte me zomaar, uit het niets, of scheurde mijn schoolhemd kapot. Mijn moeder sprak de school een paar keer aan, maar hij bleef doorgaan. Op een gegeven moment zei ze, nadat ik voor de zoveelste keer huilend thuiskwam, dat als ik nóg eens huilend thuis zou komen, ik van haar pak slaag zou krijgen.

Ik moest het probleem zelf oplossen. Geen pedagogisch hoogstandje. Maar ik wist wel: voor haar was ik banger dan voor hem. Alleen had ik geen idee hoe in het probleem moest aanpakken. Tot die dag. Toen hij me weer alle kanten op duwde in de klas. Ik pakte een stoel en timmerde erop los. Ik kwam thuis onder het bloed, met een gescheurd hemd en een brede lach. Het was niet mijn bloed

“Het is makkelijker om een uitbarsting te veroordelen dan om te erkennen wat eraan voorafging”

Natuurlijk moest mijn moeder de volgende dag naar school. Natuurlijk werd gezegd dat geweld geen oplossing is voor een conflict. Maar die klasgenoot heeft me na die dag niet meer gepest. Jaren later vertelde mijn moeder dat die klasgenoot thuis niet de aandacht kreeg die hij graag wilde. Had ze begrepen een van de keren dat ze op school was geweest. Daardoor vertoonde hij agressief gedrag. Er zou met de ouders gesproken worden over zijn gedrag. Jammer dat een thuissituatie zo’n effect kan hebben op anderen. Maar ik zorgde ervoor dat ik er geen last meer van had.

Verschillende nieuwsberichten laten zien hoe sommige jongeren, ten einde raad door pesterijen, destructieve maatregelen nemen. Vaak tegen zichzelf. Ze willen dat het ophoudt. Op judo leerde ik jaren later gelukkig om te gaan met agressief gedrag, van mezelf en van anderen. Natuurlijk blijven er momenten komen – zoals wanneer mensen oneerlijk tegen me zijn – waarop agressie een goede aanpak lijkt. Maar dan moet ik denken aan mijn klasgenoot en aan mijn judotraining.

De laatste jaren moet ik ook denken aan de Inheemsen, die al eeuwen vragen om erkenning van hun grondenrechten. Maar een oplossing, namelijk het aannemen van de wet Grondenrechten, blijft uit. Incidenten waarbij enkele Inheemsen uit radeloosheid over de situatie over de schreef gaan, worden dan gebruikt om aan te geven hoe gewelddadig die groep kan zijn wanneer ze zogenaamd haar zin niet krijgt.

Het is makkelijker om een uitbarsting te veroordelen dan om te erkennen wat eraan voorafging. Of zelfs wat heel lang speelt. Zo ontstaat een negatief beeld dat blijft hangen, terwijl de oorzaak buiten beeld verdwijnt.

Het leven duwt je soms verder dan je dacht te kunnen gaan. En soms wil je alleen nog maar alles kapotslaan — uit woede, uit pijn, uit onbegrip. Met een stoel. Maar juist dan moet je stoppen. Ademhalen. Kijken naar wat er op het spel staat. Vrienden. Familie. Dierbaren. Want we dragen elkaar, óf we breken elkaar. Ik vraag me af hoe het nu met mijn toenmalige klasgenoot gaat.

headleydwt@gmail.com