De kip of het ei

door

WIE HAD VERWACHT dat er met het aantreden van de regering-Simons/Rusland vorig jaar een totaal nieuwe weg zou worden ingeslagen, is bedrogen uitgekomen. Kiezers zijn ook nu weer blij gemaakt met een dode mus: met vooral verwachtingen en beloften. Een recent dieptepunt werd bereikt tijdens de persconferentie ter gelegenheid van het feit dat de regering een jaar in het zadel zit.

President Jennifer Simons wees op de weinige vorderingen die haar regering tot nu toe zou hebben geboekt. Bij gebrek aan opzienbarende wapenfeiten verviel zij in de klassieke fout door de vorige regering de schuld te geven van de situatie waarin het land nu verkeert. Zij zou een jaar geleden op alle vlakken een puinhoop hebben overgenomen van de voorgangers. Dit is — op zijn zachtst gezegd — een grove en aantoonbare leugen. Het was immers de regeerploeg van president Santokhi die in 2020 werd opgezadeld met de puinhopen die grotendeels door de NDP-regering van Desi Bouterse waren achtergelaten: torenhoge schulden, een lege staatskas en een behoorlijk verloederde economie, waardoor velen aan de bedelstaf raakten.

Dat is nagenoeg algemeen bekend; alleen binnen de grootste coalitiepartij ontkent men dat nog altijd hardnekkig, waarschijnlijk uit schaamte. Ook dat Santokhi en de zijnen in het land in de jaren die volgden van een faillissement hebben gered, zal de NDP niet toegeven. In plaats daarvan wordt het volk nu allerlei fabeltjes verteld over hoe juist de vorige regering het land ten gronde heeft gericht.

De VHP gaf Simons er in een begrijpelijke reactie flink van langs en stelde dat zij ‘in een rijdende trein’ was gestapt. ‘Het enige wat u moet doen, is sturen’. Dat is ook lichtelijk overdreven en eveneens bezijden de waarheid. Want ondanks het feit dat Santokhi het land in macro-economisch opzicht de goede kant op heeft geduwd, heeft hij ook heel wat steken laten vallen. Daarvoor is hij op 25 mei 2025 ook afgestraft. Velen twijfelen of de kiezers dat toen terecht hebben gedaan, maar met de gevolgen daarvan moeten we nu leven.

De samenleving, die toch al nauwelijks vertrouwen heeft in de politiek, wordt echter moe van de verwijten die over en weer worden geuit. Zij wil niets horen van wat de ene partij misschien fout zou hebben gedaan, terwijl de andere nog erger is. Het is een doorlopend ritueel van ‘de pot verwijt de ketel’ waar het land niet mee verder komt. Burgers worden dagelijks geconfronteerd met de problemen van nú en hebben er absoluut geen zin meer in om te luisteren naar de verwijtspelletjes van politici, die veelal gelardeerd zijn met halve waarheden en hele verdraaiingen van de feiten.

In plaats van het ‘kip-of-het-ei’-spelletje te spelen in een kinderlijke poging het gelijk aan onze kant te krijgen over wie nu verantwoordelijk is voor de huidige problemen, zouden politici — van zowel coalitie als oppositie — er beter aan doen de mouwen op te stropen en gezamenlijk tot actie over te gaan om vooruitgang te brengen. Dáár heeft de samenleving echt recht op.