CCJ president Anderson ontkent manipulatie en beïnvloeding van uitspraken

De president van het Caribbean Court of Justice (CCJ), rechter Winston Anderson, heeft in een uitgebreide verklaring de reeks beschuldigingen van collega-rechters van het regionale hof weersproken. Deze beschuldigingen volgden op berichten over interne onrust, schendingen van rechterlijk protocol en beweringen dat raadkamers van het hof werden gemanipuleerd om specifieke uitkomsten in rechtszaken te bewerkstelligen.

In de verklaring die vrijdag werd vrijgegeven, stelde Anderson dat de berichten hadden geleid tot “bezorgdheid, onrust en diepe droefheid”, zowel binnen het CCJ als in de gehele regio. Hij veroordeelde wat hij omschreef als het ongeoorloofd lekken van vertrouwelijke interne beraadslagingen en correspondentie. “Dergelijke onthullingen en de publicatie ervan zijn volstrekt onaanvaardbaar en tasten een van de fundamentele beginselen aan waarop elke onafhankelijke rechterlijke macht rust,” zegt hij. Hij voegde eraan toe dat de lekken het “publieke vertrouwen in de derde staatsmacht” hebben ondermijnd.

“Dit gebeurde nadat de betreffende rechter erop stond nationale kleding te dragen tijdens de zitting, in plaats van de traditionele toga of zakelijke kleding die bij het hof gebruikelijk is”

Kleding

De aanleiding voor de controverse is een geschil over de rechterlijke ambtskleding. Anderson bevestigde dat hij in juli een collega-rechter had verwijderd uit de raadkamer dat een voorlopig verzoek behandelde in een zaak. Dit gebeurde nadat de betreffende rechter erop stond nationale kleding te dragen tijdens de zitting, in plaats van de traditionele toga of zakelijke kleding die bij het hof gebruikelijk is.

De CCJ-president verklaarde dat de oprichters van het hof hadden vastgelegd dat de langdurige Caribische traditie, waarbij rechters tijdens zittingen een toga dragen, gehandhaafd zou blijven. Hij merkte op dat, aangezien het procesreglement niet voorzag in zittingen in raadskamers, er geen specifieke voorschriften waren opgesteld voor de kleding tijdens dergelijke procedures.

Echter is het in de loop der tijd – in lijn met de praktijk in diverse Caribische rechtsgebieden, waaronder die welke hun hoger beroepszaken aan het CCJ voorleggen – gebruikelijk is geworden dat rechters tijdens tussenbeslissingen en raadkamerzaken een ambtsjasje droegen. “Gaandeweg werd het vervolgens geaccepteerd dat rechters van het CCJ zakelijke kleding droegen wanneer zij niet in ambtsgewaad gekleed waren,” aldus de verklaring.

Volgens de verklaring had de president van het CCJ zijn bezorgdheid hierover in juni al in een persoonlijk gesprek met de betreffende collega geuit, maar kreeg hij geen toezegging dat de rechter zich zou houden aan wat hij de “gevestigde praktijk” van het Hof voor ambtskleding noemde. Hij stelde dat de verwijdering van de rechter uit dat specifieke panel “uitsluitend gebaseerd was op de kwestie van de ambtskleding” en niets te maken had met de juridische opvattingen van de rechter of diens deelname aan beraadslagingen.

Anderson laat weten dat hij inmiddels stappen heeft ondernomen om een formeel kledingvoorschrift voor rechters vast te stellen. Dit voorstel is in juni voorgelegd aan de ‘Regional Judicial and Legal Services Commission. Anderson erkende evenwel dat hij dat hij de kwestie wellicht “te krachtig” had aangepakt.

Raadkamers

Anderson verwerpt met klem de suggesties dat hij de samenstelling van raadkamers zou hebben gemanipuleerd om de uitkomst van zaken te beïnvloeden. Hij noemt de beschuldiging “volledig onwaar” en bestempelt connectie van het geschil over kledingvoorschriften met beweringen over manipulatie van de raadskamers als “onverantwoord, intellectueel oneerlijk, ondoordacht en simpelweg kwaadaardig.”

Voor de toekomst kondigde rechter Anderson een nieuw institutioneel beleid aan: elke rechter is voortaan verplicht zitting te nemen in elke raadskamer, tenzij hij of zij zich om een gegronde reden formeel terugtrekt. De president van het CCJ ontkende ook beschuldigingen dat hij de uitkomst van zaken had willen beïnvloeden, waarbij hij specifiek verwees naar de zaak van Nazar Mohamed en Azruddin Mohamed tegen de minister van Binnenlandse Zaken, Oneidge Walrond, de procureur-generaal van Guyana en magistraat Judy Latchman.

Hij erkende dat rechters “uiteenlopende opvattingen hadden over aspecten van de redenering en de wijze waarop bepaalde kwesties in het eindvonnis moesten worden verwoord,” maar benadrukte dat dit deel uitmaakte van het gebruikelijke beraad in hoger beroep en geen bewijs vormde voor inmenging. Hij typeerde de gemelde meningsverschillen tussen rechters tijdens het beraad over die zaak als normale praktijk in hoger beroep – en niet als bewijs van onderdrukking – en benadrukte dat de uiteindelijke uitspraak tot stand was gekomen met “volledige eenstemmigheid onder alle zeven rechters.”

Ondanks de ophef verklaarde rechter Anderson dat de rechterlijke werkzaamheden van het CCJ onverminderd zijn doorgegaan. Hij wees daarbij op uitspraken die het afgelopen jaar zijn gedaan in zowel beroepszaken als zaken die onder de oorspronkelijke rechtsmacht van het hof vallen, evenals op de voortdurende werkzaamheden rond de interpretatie van het Herziene Verdrag van Chaguaramas met betrekking tot regionale integratie. Hij besloot met de toezegging dat het hof de regio zou blijven dienen “met onafhankelijkheid, rechtvaardigheid en integriteit, op een wijze die het vertrouwen van de Caribische bevolking waardig is”.

Anderson verwerpt met klem de suggesties dat hij de samenstelling van raadkamers zou hebben gemanipuleerd om de uitkomst van zaken te beïnvloeden.