BUT BUTU NANGA CONTAINER

Het is in principe niet slecht dat de overheid tracht te anticiperen op het tekort aan leslokalen door containers in te zetten. Maar wanneer de overheid moet terugvallen op containerlokalen om duizenden leerlingen onder te brengen, is dat niet juiste maatregel. Het is ook een teken dat er iets fundamenteel mis is gegaan in de planning en ontwikkeling van het onderwijs. En dan praten we niet over nu, er is jaren achteren geen adequate investering gepleegd in het onderwijs. De recente aankondiging van minister Currie, dat er wordt gekeken naar het plaatsen van containerlokalen in gebieden, waar niet snel scholen kunnen worden gebouwd, roept daarom belangrijke vragen op. Niet zozeer over de containers zelf, maar over de staat van het Surinaamse onderwijsbeleid.
Niemand zal ontkennen dat containerlokalen in bepaalde situaties, nuttig kunnen zijn. Bij natuurrampen, plotselinge problemen waarbij leerlingen geëvacueerd moeten worden of onverwachte capaciteitsproblemen, kunnen zij een tijdelijke uitkomst bieden. Kinderen moeten immers onderwijs kunnen volgen, ongeacht de omstandigheden. In dat opzicht is het begrijpelijk dat het ministerie zoekt naar alternatieven, wanneer de bouw van nieuwe scholen achterblijft. Het probleem ontstaat echter wanneer tijdelijke oplossingen een structureel karakter krijgen. Dan veranderen containerlokalen van een noodvoorziening in een gevoerd beleid. En precies daar schuilt het gevaar.
Al jaren kampt Suriname met dezelfde onderwijsproblemen. Er zijn tekorten aan klaslokalen, verouderde schoolgebouwen, achterstallig onderhoud en onvoldoende investeringen in de uitbreiding van de onderwijsinfrastructuur. Vrijwel elk schooljaar duiken dezelfde berichten op over scholen, die niet op tijd klaar zijn, leerlingen die moeten worden verdeeld over meerdere locaties en ouders die in onzekerheid verkeren over de plaatsing van hun kinderen kroost. Dat de overheid nu opnieuw naar containerlokalen kijkt, laat zien dat deze problemen niet zijn opgelost. Sterker nog, het laat wederom dat men wederom bezig is de gevolgen van een probleem te bestrijden in plaats van de oorzaak ervan aan te pakken.
Een goed onderwijsbeleid is niet slechts gericht op de komende schoolopening, maar naar de komende tien of twintig jaar. Hoeveel leerlingen worden verwacht? Waar ontstaan nieuwe woongebieden? Welke scholen moeten worden uitgebreid? Welke gebouwen moeten worden gerenoveerd of vervangen? Dat zijn vragen die jaren van tevoren, beantwoord moeten worden.
Wanneer een regering enkele maanden voor de start van het schooljaar nog moet zoeken naar noodoplossingen, wijst dat op een gebrek aan langetermijnplanning. Het gevolg is, dat er steeds opnieuw lapwerk moet worden verricht om het systeem draaiende te houden.
De cultuur van lapwerk beperkt zich overigens niet tot het onderwijs. Ook op andere beleidsterreinen zien we dat problemen vaak pas worden aangepakt, als zij een crisis dreigen te worden. Wegen worden pas hersteld wanneer ze vrijwel onbegaanbaar zijn geworden, gebouwen worden gerenoveerd wanneer ze uitgewoond zijn en ernstige gebreken vertonen.
Het onderwijs verdient beter. Kinderen verdienen beter. Containerlokalen kunnen een tijdelijke noodmaatregel zijn, maar zij mogen nooit het symbool worden van een onderwijssysteem dat voortdurend achter de feiten aanloopt. De discussie moet daarom niet alleen gaan over hoeveel containers nodig zijn, maar vooral over waarom ze überhaupt nodig zijn. Zolang structurele investeringen uitblijven, zullen nieuwe noodmaatregelen elkaar blijven opvolgen. Dan lossen we vandaag een probleem deels op, terwijl we tegelijkertijd de basis leggen voor hetzelfde probleem morgen. En dat is een prijs die vooral de leerlingen van Suriname uiteindelijk betalen.
Heeft de minister wel erover nagedacht hoe warm een vrachtcontainer wel wordt in ons klimaat? Een vrachtcontainer is voor vervoer van vracht en geen leslokaal.
The post BUT BUTU NANGA CONTAINER ..

...