Blauw, Goud en Jin Chan

door

GANGA / Sharda Ganga

Ik wilde het hebben over de Blue Wave in de Verenigde Staten. Maar toen las ik gisteren op de website van deze krant over de importstop op Jin Chan, het chemische middel dat wordt gebruikt bij goudwinning en dat zeer schadelijk is voor het milieu en dus ook voor de mens, een interview met een ‘bron’ uit de Chinese gemeenschap die aangaf dat “Chinezen veel geld geïnvesteerd en betaald (hebben) aan zowel dorpsgemeenschappen en politici als concessiehouders om in het binnenland te kunnen werken”.

Nou, kom op met die geit jongens; welke politici? Oh wacht, het is meervoud, dus kom op met die geiten! Maar wacht, even goed lezen. Wat staat daar eigenlijk: dat de Chinezen in kwestie, als concessiehouders, veel geld hebben betaald aan politici, of staat er dat de Chinezen in kwestie veel geld hebben betaald aan politici als concessiehouder; dus politici die concessiehouder zijn?

“Het is gewoon ook fatsoen en eerlijkheid dat een politicus zijn invloed nimmer, nooit mag aanwenden om gunsten te verlenen of om er zelf rijker van te worden”

Een mooier voorbeeld van belangenconflict … ik zou het zo gauw niet weten. Precies daarom hebben we regels om belangenconflicten tegen te gaan of hebben we geen regels, moet ik liever zeggen, en als we al regels hebben dan stoort niemand zich eraan, want niemand handhaaft ze, en als er instituten zijn die ze zouden moeten handhaven dan wordt er alles aan gedaan om die het werken onmogelijk te maken, bijvoorbeeld door ze een budget te geven van minder dan de reiskosten van één minister voor een weekje buitenland. Ik heb het niet over het reisbudget voor een hele delegatie van een minister, slechts de reiskosten van de minister in kwestie. Case in point: de Anticorruptiecommissie en haar jaarbudget.

Want zo een ondernemer denkt natuurlijk niet simpelweg: ‘ik betaal iets aan een concessiehouder, zodat ik op zijn terrein mag werken’. Zo een ondernemer denkt: ‘ik betaal de concessiehouder ook voor zijn bescherming van mijn belangen, iets dat hij alleen kan leveren, juist en alleen omdat hij politicus is in het machtscentrum’ (neem ik aan, voor het gemak, want waarom zou je geld betalen aan iemand die geen invloed heeft). Het is de onuitgesproken afspraak: ‘ik betaal jou en jij beschermt mijn belangen’.

Echter, het is de zeer uitgesproken, alom bekende, overal ter wereld bekende fatsoensregel, noem het democratie, noem het goed bestuur als je wilt, maar het is gewoon ook fatsoen en eerlijkheid, dat een politicus zijn invloed nimmer, nooit mag aanwenden om gunsten te verlenen of om er zelf rijker van te worden of om degenen die hem betalen te beschermen tegen de regels die hij (voor en namens ons) zou moeten bewaken. Die politicus moet ervoor zorgen dat ónze belangen veilig zijn en niet die van mensen die hem betalen.

Maffioze zaken zijn het. Onfatsoenlijke, ondemocratische zaken. Ongelooflijk grof is het. En toch zo wijdverbreid, zo erg, zo normaal, dat zovelen die zich schuldig maken aan die praktijken maar niet kunnen begrijpen dat hun handelen echt niet kan, echt niet door de beugel kan. En hebben ze ongelijk? Welnee, 99 van de honderd keren komen ze ermee weg. Tot ze er niet meer mee weg komen.

Laten die politici hun ogen goed de kost geven (ik wilde zeggen: hun ogen goed pieren, maar dat klinkt zo grof) – kijk maar naar de Verenigde Staten, waarvan ik echt dacht: ‘dit is het einde van die democratie’.

De grofheid waarmee die president daar het financiële belang van hemzelf, zijn kinderen, zijn inner circle, zijn partijgenoten, multimiljardairs boven alles leek te stellen en er ook gewoon mee wegkwam, het was niet te verteren. Maar toen kwam er een grote blauwe golf van bleekmiddel en groene zeep en schoonmaakazijn en poef daar zijn we nu, een wereld die een beetje makkelijker ademhaalt na de vernietigende nederlaag van de Republikeinen, die in één klap hun meerderheid in de Senaat en Huis van Afgevaardigden kwijt zijn.

Nu is er eindelijk weer ruimte voor parlementaire controle op Trump en zijn regering. Niet dat ik denk dat de Demcoraten allemaal heiligen zijn hoor. Maar mijn blijdschap is omdat bewezen is dat democratie terug kan ‘bouncen’ en dat, hoe onvolmaakt het ook is, het nog altijd het beste is dat we hebben bedacht als politiek systeem.  Daar troost ik me maar even mee.

gangadwt@gmail.com