Bezoek aan de USS Nimitz: Brullende straaljagers en pure spanning op zee

door

Het is donderdagmorgen rond half twaalf wanneer de zware, drukkende hitte van de Johan Adolf Pengel Internationale Luchthaven op Zanderij plaatsmaakt voor een heel andere realiteit dan gebruikelijk is. Op de landingsbaan staat een grijs transportvliegtuig klaar: de C-2 Greyhound. Dit is geen comfortabele lijnvlucht. Dit is het begin van een militair avontuur. Een delegatie van ministers Uraiqit Ramsaran (Defensie), Harish Monorath (Justitie en Politie) en Patrick Brunings (Olie en Gas), legerbevelhebber Mitchell Labadie, enkele hoofdofficieren en twee journalisten maakt zich op voor een historische ontmoeting op de Atlantische Oceaan.

Tekst en beeld Ivan Cairo

Bij het instappen via de achterklep wordt direct duidelijk dat alle civiele luxe thuis is gelaten. In de cabine hangt een indringende, haast verstikkende geur van kerosine en hydraulische olie. Stoelen staan achterstevoren opgesteld, een noodzakelijke constructie om de krachten van de landing op te vangen. Iedereen wordt dubbel vastgesjord: een dikke riem om het middel en zware gordels over de schouders. Je kan geen kant op. Met een helm op het hoofd, stevige gehoorbeschermers over de oren, een veiligheidsbril op de neus en een opblaasbaar reddingsvest om de borst geklemd, veranderen de leden van de delegatie in tijdelijke bemanningsleden.

Gecontroleerde crash op zee

Wanneer de motoren met een diepe, rammelende brul tot leven komen, trilt het hele toestel. De vlucht richting de open zee duurt een dik half uur. Buiten brandt de zon onbarmhartig op de metalen romp, binnen stijgt de spanning. De oceaan beneden is een eindeloze diepblauwe vlakte, totdat er plotseling een grijze stip aan de horizon verschijnt. Het is de USS Nimitz (CVN-68), een varende legende.

De landing op een vliegdekschip is een ervaring die door merg en been gaat. Het is in feite een gecontroleerde crash. Het vliegtuig zet met brute snelheid de daling in, de piloten geven vlak voor het raken van het dek paradoxaal genoeg vol gas om weg te kunnen vliegen mocht de landing mislukken. Dan volgt de klap. De vanghaak van de C-2 grijpt met uiterste precisie een van de dikke stalen remkabels op het dek. Binnen een fractie van drie seconden wordt het toestel van ruim 240 kilometer per uur naar een volledige, schokkende stilstand gebracht. De gordels snijden in de schouders, de adem stokt in de keel. We zijn er. De maaginhoud bleef nog net binnen.

Camera’s en mobiele telefoons van de Surinaamse gasten klikken aan de lopende band. Iedereen wil dit moment vastleggen: ministeriële selfies tegen de achtergrond van glanzend grijs militair metaal.

Wanneer de achterklep opengaat, stormt de realiteit van de USS Nimitz naar binnen. De ontvangst is militair strak, maar uiterst hartelijk. De Surinaamse delegatie wordt officieel welkom geheten door Rear Admiral Cassidy Norman, commandant van de Fourth Fleet-missie, en Captain Joseph Furco, commandant van het schip zelf. Ze stralen de rust uit van professionals die het gezag voeren over een varende stad met zo’n 6.000 man aan boord.

Twee van de F-18 Super Hornets straaljagers geven een demonstratie hoe in formatie wordt gevlogen.

De indrukwekkende dimensies van de USS Nimitz laten zich het best omschrijven door haar pure omvang en kracht. Met een lengte van maar liefst 333 meter aan pure staalconstructie is dit iconische vaartuig een imposante verschijning op de wereldzeeën. Het schip wordt aangedreven door twee nucleaire reactoren, waardoor het tientallen jaren kan opereren zonder ooit te hoeven bunkeren. Aan boord bevindt zich een complete varende stad, met ruim 5.000 tot 6.000 bemanningsleden in actieve dienst om de operaties in goede banen te leiden. Hoewel de Nimitz al in 1975 in de vaart werd genomen en daarmee momenteel het oudste actieve vliegdekschip ter wereld is, toont ze haar kracht nu nog een laatste maal tijdens haar historische afscheidsreis, de Southern Seas 2026-missie.

Brullende motoren op stormachtig dek

Na de formele introductie stapt de delegatie het vliegdek op. De overgang is overweldigend. Er waait een constante, loeiende wind over de boeg — een ‘kunstmatige’ storm die nodig is om de gevechtsvliegtuigen voldoende lift te geven bij het opstijgen. Je moet letterlijk stevig in je schoenen staan en bijna voorover leunen om niet omvergewaaid te worden. Opnieuw dringt die herkenbare, scherpe geur van JP-5 kerosine de neusgaten binnen.

Op het reusachtige dek staan de F-18 Super Hornets al in de startblokken voor een adembenemende demonstratie. Sommige toestellen staan al met brullende motoren te trillen op hun wielen. De spanning is werkelijk te snijden; de hitte van de uitlaten vervormt de lucht boven het dek. Camera’s en mobiele telefoons van de Surinaamse gasten klikken aan de lopende band. Iedereen wil dit moment vastleggen: ministeriële selfies tegen de achtergrond van glanzend grijs militair metaal.

Tijdens deze afsluiting benadrukt admiraal Norman dat de Verenigde Staten Suriname als een cruciale regionale partner zien.

Dan begint het spektakel. Eén voor één gaan de gevechtsvliegtuigen met een oorverdovend machtsvertoon de lucht in. Het geluid is niet alleen te horen, het is voelbaar in de maagstreek en trilt door de botten. De toestellen schieten omhoog, trekken steil op en verdwijnen in de wolken, om even later in een strakke formatie rakelings langs of over het schip te scheren. Met een luide knal doorbreken ze de geluidsbarrière boven de Atlantische Oceaan, waarbij een visuele condenswolk zich heel even rond de vleugels vormt.

Via de luidsprekers op het dek geeft de bemanning tekst en uitleg over de angstaanjagende capaciteiten van deze machines. Maar de show is breder: ook een helikopter voert manoeuvres uit vlak boven het wateroppervlak en op korte afstand laat de USS Gridley, de hypermoderne torpedobootjager die de Nimitz op deze reis vergezelt, zijn indrukwekkende vaarkunsten zien.

Een stad onder het staal

Na de demonstratie verplaatst het gezelschap zich naar het binnenste van de reusachtige stalen kolos. Benedendeks, in de immense hangar die qua omvang niet onderdoet voor menig fabriekshal, geeft Captain Furco een rondleiding. Hier wordt de logistieke prestatie van het schip pas echt duidelijk. Rijen met tientallen koelcontainers vol proviand en reserveonderdelen staan strak opgesteld. Forklift trucks staan netjes geparkeerd aan de achterzijde. In de hangar worden de vliegtuigen geserviced en gerepareerd. Er is voedsel voor maanden. De USS Nimitz is een kleine, zelfstandige enclave die zichzelf kan bedruipen.

Captain Joseph Furco legt uit wat er allemaal benedendeks in de ‘hangar’ gebeurt.

Vervolgens begint een fysieke uitdaging: de delegatie moet maar liefst acht steile, smalle scheepstrappen omhoog klimmen naar de stuurhut (de ‘island’ van het vliegdekschip). Vanuit deze commandopost is het uitzicht over het uitgestrekte vluchtdek en de oceaan fenomenaal. Hier leggen officieren uit hoe het manoeuvreren van een 333 meter lang schip in zijn werk gaat.

Na de presentatie in de stuurhut daalt het gezelschap weer twee trappen af naar het formele kantoor van Rear Admiral Norman. Te midden van maritieme memorabilia en historische ’s wordt het bezoek afgesloten met een bescheiden cocktailreceptie. Hier worden geschenken uitgewisseld en krijgt het bezoek ook zijn diepere, strategische lading.

Vriendschap en afscheid

Tijdens deze afsluiting benadrukt admiraal Norman dat de Verenigde Staten Suriname als een cruciale regionale partner zien. De Southern Seas 2026-missie, die langs vijftien landen in Midden- en Zuid-Amerika voert, is weliswaar de afscheidstournee van de eenenvijftig jaar oude Nimitz voordat ze in maart 2027 definitief uit de vaart wordt genomen, maar het is vooral een investering in de toekomst. Norman spreekt enthousiast over de samenwerking bij luchtonderschepping en kijkt uit naar de grote regionale militaire oefening Tradewinds 2027, die in Suriname zal worden gehouden. Hij nodigt het Nationaal Leger zelfs uit om in de toekomst officieren mee te sturen op Amerikaanse missies om zo langdurige relaties op te bouwen.

De motoren loeien, de remmen laten los en met een brute, haast buitenaardse versnelling wordt het toestel van het dek gelanceerd. Je wordt diep in de achterwaartse stoel gedrukt terwijl het schip onder je wegzakt.

Rond drie uur ‘s middags is het tijd voor de terugreis. De C-2 Greyhound staat klaar op de katapult. Als niet-geoefende passagier weet je niet dat je in twee seconden van nul naar 250 kilometer per uur wordt geschoten.

Het vliegen in een C-2 Greyhound is een hele ervaring, maar vooral de landing op en het stijgen van een vliegdekschip is een zeer enerverend moment.

De motoren loeien, de remmen laten los en met een brute, haast buitenaardse versnelling wordt het toestel van het dek gelanceerd. Je wordt diep in de achterwaartse stoel gedrukt terwijl het schip onder je wegzakt.

Wanneer de C-2 een half uur later weer veilig de wielen aan de grond zet op Zanderij, stapt de Surinaamse delegatie naar buiten. Ik, een klein beetje zee- en luchtziek van de extreme fysieke krachten, maar met een diep gevoel van voldaanheid. We hebben zojuist met eigen ogen de geschiedenis en de ontzagwekkende dynamiek van de USS Nimitz mogen ervaren, vlak voor onze eigen Surinaamse kust.-.

De USS Gridley, de hypermoderne torpedobootjager die de Nimitz op deze reis vergezelt, liet zijn indrukwekkende vaarkunsten zien.