BESCHOUWING — Het wankele pad dat de NPS bewandelt

door

Of de NPS er goed aan heeft gedaan om een jaar geleden in een regering met ‘aartsvijand’ NDP te stappen, is nog altijd een grote vraag. Voorzitter Gregory Rusland werd weliswaar door president Jennifer Geerlings-Simons – om begrijpelijke redenen – boven Ronnie Brunswijk uitverkoren om de positie van vicepresident te bekleden, maar op die plek heeft hij in feite weinig te vertellen. En de door de partij naar voren geschoven ministers vallen tot nu toe deels vies tegen. De NPS dreigt daardoor weer aan kracht in te boeten en af te glijden naar het niveau van de crisis, die kort vóór de verkiezingen was gestuit.

Tekst Armand SnijdersBeeld FB-pagina NPS

Het mag als een klein wonder worden beschouwd dat de NPS een jaar geleden onder leiding van Rusland door Simons werd gevraagd om mee te regeren. Want nog geen jaar daarvoor was de partij op sterven na dood, na het faliekant mislukte avontuur met de VHP van president Chandrikapersad Santokhi, die met zijn autoritaire stijl de groene partij al snel tegen zich in het harnas joeg.

“Gehoopt wordt dat Simons bij een toekomstige reshuffling Currie als eerste aan de kant schuift. En hem dan vervangt door iemand die níet uit de NPS komt”

Tekort gedaan

Al na een jaar klonk de terechte roep vanuit Grun Dyari om uit de coalitie te stappen omdat de leden zich tekort gedaan voelden door Santokhi. Hun protest was bij Rusland echter aan dove mansoren besteed. Pas ná de rellen van 17 februari 2023 – Black Friday -, besefte Rusland dat het de verkeerde kant op ging met de regering en besloot hij de stekker eruit te trekken. Voor de positie als voorzitter van zijn partij was dat eigenlijk al te laat. Maar wegens gebrek aan een krachtig tegengeluid, mocht hij aanblijven en kabbelde de NPS voort.

Bij de verkiezingen van 25 mei 2025 werd het aantal zetels in De Nationale Assemblee verdubbeld naar zes. Deze ‘winst’ was echter volledig te danken aan het gewijzigde kiesstelsel, want in aantal stemmen bleef de partij op ongeveer hetzelfde niveau als 2020. Hoewel deze uitslag enorm tegenviel, vierde Rusland het als een grote overwinning. Daags na 25 mei bleek dat hij door beoogd president Simons was gevraagd om vicepresident te worden. Op basis van het zetelaantal zou Ronnie Brunswijk met zijn Abop daar ook voor in aanmerking komen, maar gezien diens onvoorspelbare (chantage)gedrag paste zij ervoor hem te vragen.

Ministers ongeschikt

Rusland kon zijn geluk niet op en zag een droom in vervulling gaan. Maar na een jaar regeren moet worden vastgesteld dat de NPS nog altijd zoekende is om haar stempel op het beleid te drukken. Rusland wekt de indruk dat hij er als vicepresident onder Simons een beetje voor spek en bonen bijhangt, terwijl de partij op twee van de drie ministeries die het beheert zwaar teleurstelt. Alleen op het nieuwe ministerie van Olie, Gas en Milieu lijkt NPS’er Patrick Brunings zijn weg redelijk te hebben gevonden.

Diana Pokie is, tegen de verwachtingen in, er niet in geslaagd op het ministerie van Sociale Zaken en Volkshuisvesting orde op zaken te stellen. Maar vooral Dirk Currie van Onderwijs, Wetenschap en Cultuur is totaal ongeschikt om het gedevalueerde onderwijs te herstellen. Dat lukt zeker niet met al die congressen en praatsessies die hij houdt, maar waar helemaal niets uitkomt.

In het onderwijsveld wordt daarom gehoopt dat Simons bij een mogelijke reshuffling Currie als eerste aan de kant schuift en hem vervangt door iemand die níet uit de NPS komt. Want de partij heeft tijdens de vorige regeerperiode met Marie Levens als minister de neergang van het onderwijs – met de zogeheten onderwijsvernieuwing – in gang gezet.

“Gelukkig voor de partij zitten er wel leden in de zesmansfractie in De Nationale Assemblee die hun mond durven open te trekken en het regeringsbeleid – en dat van hun eigen voorzitter – bekritiseren”

Politieke stagnatie

Logisch dus dat de partij – vooral Rusland – flink wordt bekritiseert ook in eigen kring. Volgens coryfee Wim Bakker is de NPS niet op de goede weg en remt voorzitter Rusland de vernieuwing en groei. Er zou sprake zijn van ‘politieke stagnatie doordat de partijleiding onvoldoende aansluit bij moderne ontwikkelingen’. Daarnaast bekritiseren Bakker en anderen de interne besluitvorming en wordt geclaimd dat noodzakelijke veranderingen door de top zijn tegengehouden.

Het NPS-hoofdbestuur wijst deze bezwaren echter resoluut van de hand en bestempelt in het bijzonder Bakkers uitspraken als ‘persoonlijke interpretaties en frustraties’. De partij wijst op de politieke feiten: ‘Bakkers eerdere voorspellingen over het einde van de NPS zijn onjuist gebleken. In werkelijkheid is de partij juist versterkt, neemt zij deel aan de regering en levert zij de vicepresident van Suriname’. Dit getuigt volgens het bestuur juist van politieke relevantie.

Aanhang sterk geslonken

Maar zoals eerder gesteld: dit betekent niet dat de partij er goed voorstaat. In de afgelopen decennia is de aanhang sterk geslonken en vooral vergrijst. Ondanks dat de rust voor even is teruggekeerd, hangt er nog altijd een muffe geur rond Grun Dyari. De schreeuw om vers bloed en vernieuwing die klinkt, houdt al jaren aan zonder dat er iets zichtbaar gebeurt.

Gelukkig voor de partij zitten er wel leden in de zesmansfractie in De Nationale Assemblee die hun mond durven open te trekken en het regeringsbeleid – en dat van hun eigen voorzitter – bekritiseren, zoals Poetini Atompai en Jerrel Pawiroredjo. Maar of dat genoeg is om de partij ook bij de volgende verkiezingen weer mee te laten tellen? Er zal nog heel veel van het oude moeten veranderen voordat de NPS het wankele pad dat het nu bewandelt, zal kunnen verlaten.