BESCHOUWING — De overlopende emmer van Brunswijk

door

Veel mensen voelden afgelopen week waarschijnlijk een sterk déjà vu-gevoel opkomen. Abop-voorzitter én vicevoorzitter van De Nationale Assemblee (DNA) Ronnie Brunswijk heeft weer eens luid van de daken geschreeuwd dat het zo écht niet langer kan en dat hij de stekker uit de coalitie wil gaan trekken. Maar dat heeft hij inmiddels zo vaak gedreigd, dat het iedere geloofwaardigheid mist.

Tekst Armand Snijders

Beeld FB NDP & DNA

In gesprek met ‘ABC Actueel’ deed Brunswijk wat hij het beste kan: spierballen tonen zonder daadwerkelijk te slaan. Ditmaal is president Jennifer Geerlings-Simons het doelwit van zijn verbale pijlen. Volgens Brunswijk houdt de NDP zich niet aan afspraken en worden Abop-directeuren en getrouwen bij ministeries en parastatale instellingen “voor de haaien gegooid”. En dus horen we het vertrouwde dreigement: “Als de emmer is overgelopen, wat gaat gebeuren? Dan gaan we eruit”.

“In een coalitie ben je partners, geen gijzelaars van elkaars onverzadigbare honger naar lucratieve posten en benoemingen”

Dieptreurig

Het recept is klassiek: de emmer zit vol en als de behandeling van de geel-zwarte partij niet met onmiddellijke ingang verandert, dan vertrekt Brunswijk met zijn partij uit de coalitie. Echter, in werkelijkheid kijken we naar een politieke soap waar nog niemand ook maar enige waarde aan hecht. Je zou het als een komisch schouwspel kunnen zien als het niet zo dieptreurig voor het land was.

Immers, de emmer van Brunswijk moet de grootste inhoud in de Surinaamse geschiedenis hebben en meer plaats bieden dan de beroemde emmer vol gaten van destijds president Ronald Venetiaan. Immers, we zagen het al voortdurend in de regeerperiode onder Chandrikapersad Santokhi tussen 2020 en 2025. Destijds was de emmer ook bijna wekelijks vol. Herinnert u zich nog de talloze keren dat Brunswijk briesend de media opzocht omdat de VHP hem zou passeren?

Toen de toenmalige minister van Grondbeleid en Bosbeheer, Dinotha Vorswijk, onder vuur lag vanwege dubieuze grondzaken, dreigde Brunswijk de stekker uit de coalitie te trekken als de VHP aan ‘zijn’ ministerie zou komen. Het resultaat? Er veranderde niets, Abop bleef op het pluche plakken.

Bodemloze put

En wat te denken van de kwestie rondom de ruziënde ministers en de perikelen bij de Havenbeheer? Keer op keer riep Brunswijk ook toen dat “de maat vol” is en dat hij niet met zich laat sollen. Maar zodra het water de rand dreigde te raken, werd er achter de schermen snel een concessie gedaan – meestal in de vorm van grond, posten of budgetten – waarna het waterpeil op magische wijze zakte. De emmer bleek een bodemloze put.

Het patroon is onder Geerlings-Simons niet anders. Brunswijk brult in de media, creëert kunstmatige crisisbijeenkomsten en schuift vervolgens aan voor een “langdurig en indringend” gesprek. “De president heeft me haar woord gegeven, dus ik ga wachten”, suste Brunswijk de boel recentelijk na de zoveelste ‘crisis’. En zie daar: de storm in een glas water was weer gaan liggen. Tot het volgende incident hem weer doet ontvlammen.

Goddelijke openbaring

De geloofwaardigheid van Brunswijks politieke ultimatums heeft inmiddels het absolute nulpunt bereikt. Immers, de Surinaamse kiezer herinnert zich nog levendig de aanloop naar de stembusgang van mei 2025. Op elk politiek podium en tijdens elke wekelijkse vergadering van de raad van ministers verklaarde de toenmalige vicepresident met een stalen gezicht dat hij dagenlang op een berg in het binnenland had gezeten en daar een directe ‘openbaring van de Almachtige God’ had gekregen: Abop zou de historische grens van minimaal honderdduizend stemmen passeren – en hij zou president worden.

Sterker nog, hij verbond er zijn politieke lot aan: “Als ik geen honderdduizend stemmen haal, stop ik met de politiek in Suriname. Dat betekent dat de samenleving niet achter me staat”, luidde de plechtige belofte. Zelfs op de verkiezingsdag riep hij bij het stembureau nog triomfantelijk dat de “eerste van de 100K” al binnen was.

Comfortabele zetel

Iedereen weet hoe deze klucht eindigde: de magische honderdduizend bleek een luchtkasteel, de samenleving gaf hem die massale steun niet. Maar denkt u dat Brunswijk zijn biezen pakte? Welnee, de zogenaamde goddelijke roeping werd geruisloos ingewisseld voor een comfortabele zetel in DNA. Een man een man, een woord een woord? Niet in de geel-zwarte wiskunde van Brunswijk.

Overigens, hij moest wel zijn baantje als vicepresident tandenknarsend inruilen voor het vicevoorzitterschap van DNA. Want Geerlings-Simons had helemaal geen zin in zijn chantagepolitiek waarmee hij alles kon verlammen. Op die post had ze veel liever NPS-voorzitter Gregory Rusland. Die is tenminste trouw en volgzaam. Maar Brunswijk zint sindsdien op wraak en traineert de boel nu op andere manieren.

(lees verder onder de )

Gregory Rusland (l) volgde Ronnie Brunswijk (m) op als vicepresident, nadat Brunswijk die functie had bekleed onder Chandrikapersad Santokhi (r).

Vooruitgang land lam

Het eeuwige getouwtrek over poppetjes is allang niet meer onschuldig. Terwijl Brunswijk in het parlement klaagt dat Abop-topmensen bij Grassalco, Telecommunicatie Autoriteit Suriname en Canawaima-veerverbinding worden gedwarsboomd, ligt de reële vooruitgang van het land lam.

De werkelijke prijs van dit politieke gesteggel wordt betaald in de maatschappelijke sector. De regering-Geerlings-Simons beloofde met veel bombarie een grootschalig Nationaal Huisvestingsprogramma om de acute woningnood te lenigen. Er zouden honderden sociale woningen worden opgeleverd op locaties zoals Reeberg en Voorburg. Wat blijkt nu? Het tempo ligt hopeloos laag en de jaardoelen voor 2026 zijn officieel onhaalbaar verklaard. Waarom? Omdat ministers en directeuren op de betrokken ministeries meer bezig zijn met hun politieke overleving en het beschermen van hun partijmandaat dan met het aansturen van aannemers.

Allesbehalve constructieve houding

Zelfs op internationaal niveau snijdt Suriname zich in de vingers. Het in New York ondertekende Programme for Country Partnership met de VN-organisatie Unido moet miljarden aan groene investeringen en agro-industriële projecten mobiliseren. Maar het is de vraag of dit zal lukken. Want buitenlandse investeerders zijn ook niet gek en volgen de politieke ontwikkelingen in Suriname op de voet.

Door de allesbehalve constructieve houding van Brunswijk is het beeld dat ze van Suriname hebben niet bepaald positief. Hoe ga je die buitenlanders overtuigen de portemonnee te trekken om speciale economische zones op te zetten als de DNA-vicevoorzitter continu dreigt de hele regering op te blazen? Bijvoorbeeld alleen maar over wie er op de stoel van de directeur van een parastataal bedrijf mag zitten?

Frontale aanval op NDP

Wat de analyse dit keer extra pikant maakt, is Brunswijks frontale aanval op de grootste coalitiepartner. “De NDP denkt gewoon dat ze de verkiezingen heeft gewonnen”, foeterde hij. “Maar de NDP heeft de verkiezingen niet gewonnen. De NDP heeft achttien zetels en met achttien zetels ga je niks doen.”

Het is een logica waar zelfs een basisschoolleerling zich bij achter de oren krabt. Natuurlijk, achttien zetels is geen absolute meerderheid in het parlement. Maar de NDP is wel de grootste, dus wat probeerde hij duidelijk te maken met zijn nogal ondoordachte uitspraak?

“Een man een man, een woord een woord? Niet in de geel-zwarte wiskunde van Brunswijk”

Hij vergeet voor het gemak kennelijk dat Abop slechts zes zetels heeft en één van de vele partijen binnen de coalitie is. De arrogantie waarmee hij eist dat hij bij elk wissewasje de lakens mag uitdelen, staat derhalve in schril contrast met de realiteit. Bovendien: in een coalitie ben je partners, geen gijzelaars van elkaars onverzadigbare honger naar lucratieve posten en benoemingen.

Echter, Brunswijk weet drommels goed dat hij de regering helemaal niet zal verlaten. Immers, buiten de coalitie droogt de baantjesmachine direct op. De dreigementen zijn niets meer dan een politiek blufspel – een tactiek om Geerlings-Simons te dwingen water bij de wijn te doen. De emmer mag dan wel zogenaamd overlopen, maar zolang de politieke voordelen blijven stromen, blijven Brunswijk en zijn Abop-vazallen gewoon op hun post zitten. En het volk? Dat kijkt met een vermoeide glimlach naar dit theater en mag zoals gewoonlijk de dweil vasthouden.

In de huidige coalitie moest Ronnie Brunswijk genoegen nemen met de functie van ondervoorzitter in het parlement.