Ballen- en tandeloze tante Jenny

door

DE SNIJD / Armand Snijders

“Weet je, ik heb soms het idee dat onze beleidsmakers allemaal in een rolstoel zitten omdat hun benen zijn geamputeerd, want niemand schijnt meer met beide benen op de grond te staan”, schreef onlangs een collega-journalist mij. “Het is toch van de zotte wat men allemaal aan plannen uit de hoge hoed tovert”, waarna een lange lijst met voorbeelden volgde; van de megalomane Airport City tot aan de zoveelste zinloze commissie om wéér een bestaand probleem nog verder vooruit te schuiven.

Ik moest hem volkomen gelijk geven. Deze regering spant wat dat betreft in mijn ogen absoluut de kroon. Ik heb de laatste tijd behoorlijk wat artikelen geschreven over de reeks grootse plannen van tante Jenny en haar vazallen die in de ogen van velen op voorhand gedoemd zijn te mislukken. Gewoon omdat ze niet deugen en het amateurisme ervan af druipt.

“Na ruim een jaar is het voorzichtige enthousiasme inmiddels gezonken tot in de diepe put van teleurstellingen”

Vaak worden partijgenoten van tante Jenny er bij betrokken. Aan de ene kant zou mij dat niet moeten verbazen, maar omdat het tante Jenny betreft, doet het dat mij wel. Want ik heb in den beginne toch redelijk op haar vertrouwd dat zij wél zou doen wat zij had beloofd en toch echt de juiste mensen voor bepaalde functies zou zoeken. En de samenleving niet – zoals onder anderen Chan en Desi – knollen voor citroenen zou verkopen. Maar na ruim een jaar is het voorzichtige enthousiasme inmiddels gezonken tot in de diepe put van teleurstellingen. Over de benoemingen van verkeerde figuren – bijvoorbeeld ministers – op posten heb ik al zo vaak aan de bel getrokken.

Ik, en met mij velen, hadden gehoopt dat tante Jenny als president haar mannetje zou staan en met haar op haar tanden alle verleidingen waar haar voorgangers de fout mee ingingen, zou weerstaan zodat zij echt als de leider van het hele volk zou fungeren. Maar helaas, ze heeft volgens mij niet eens tanden waar ze haar op kan laten groeien. Ook heeft ze de spreekwoordelijke ballen niet om zaken kordaat aan te pakken. Dus eigenlijk staat ze op het punt om als ballen- en tandeloos staatshoofd de geschiedenis in te gaan. Dat is niet echt een benaming om trots op te zijn maar daar heeft ze het zelf naar gemaakt.

Kijk maar eens welbeschouwd naar de zaken die ze heeft bereikt; dat zijn er bitter weinig. Er is weliswaar schoon schip gemaakt bij sommige staatsondernemingen, waarbij soms zelfs leidinggevenden zijn opgepakt. Maar de onderzoeken hebben – zoals zo vaak – (nog) niet tot vervolging geleid, waardoor het meer weg heeft van een politieke heksenjacht, zoals bij het Staatsziekenfonds en de Melkcentrale.

Ondertussen modderen de bedrijven voort en worden heel veel quickscans uitgevoerd en dure externe consultants aangetrokken om de indruk te wekken dat er iets gebeurt, maar in werkelijkheid is er vooral sprake van stilstand. De SLM is ook zo’n eeuwig gebed zonder einde waar iedereen zich op stuk bijt, maar waar wel allerlei partijmensen leuk aan kunnen verdienen.

Tante Jenny zal dat niet willen toegeven; vooralsnog is ze op veel punten terug bij af. Toch zal ze tijdens de traditionele jaarrede die we voor de boeg hebben zichzelf en haar – redelijk als los zand aan elkaar hangende – regering zo goed mogelijk proberen te verkopen. Om het naïeve volk voor de zoveelste keer – paars – zand in de ogen te strooien.

Eigenlijk weten we nu al wat ons te wachten staat. Inhoudelijk zal het over het algemeen weer dezelfde oude koek van vorige edities zijn: van scholen bouwen, straten maken, exportmogelijkheden vergroten en het toerisme dat al decennia in de lift is, opnieuw stimuleren. Ook al is die lift vele jaren geleden ergens blijven steken en nog altijd muurvast zit. Waar nodig zal een nieuwe werkgroep of commissie in het leven worden geroepen, een vervelende gewoonte die ze heeft gekopieerd van Chan.

Tante Jenny heeft, gelukkig voor haar, met Adelien van het centendepartement met extra leningen voorlopig de uitgaven van haar regering gedekt, dus ze kan even gerust voortregeren. In ieder geval kan het zorgpersoneel nu redelijk tevreden zijn, alleen voor de leerkrachten moet nog een financiële pleister worden gevonden. En vanaf 2028 mogen we allemaal van oliedollars gaan dromen – maar die uiteindelijk in de zakken van anderen terecht zullen komen. En die ‘anderen’ zullen niet u en ik zijn, dat kan ik u wel voorspellen.

Het vervelende van de jaarrede in het nationale praathuis is dat deze veel te lang duurt. Anderhalf tot twee uur oeverloos babbelen is niets. Zou tante Jenny om te beginnen eens met deze irritante traditie kunnen breken en gewoon een realistisch verhaaltje kunnen afsteken van hooguit vier A4-tjes over wat haar regering het komende jaar gaat doen? Haar vriend Willem-Alexander spreekt toch ook een troonrede van slechts achttien tot twintig minuten uit, zoals vorige week dinsdag weer is gebleken, bij aanvang van het politieke jaar in Nederland. Dat is net niet lang genoeg om toehoorders te irriteren of in slaap te laten vallen.

Als haar communicatiemensen niet zo’n korte tekst kunnen schrijven, kan ze het Artificial Intelligence (AI) laten doen. Die doet dat feilloos is mij verteld en vele malen beter ook. Naar verluidt maken veel Surinaamse media daar ook dankbaar gebruik van. En hoewel ik – zoals u weet – de pest heb aan AI, moet tante Jenny dit middel wel in gaan zetten; het zou haar presidentschap toch nog tot een succes kunnen maken.

Het zou bijvoorbeeld zonder politieke kleur adviezen kunnen geven wat het beste voor Suriname is. Misschien kan over een jaar of wat zelfs haar op haar door AI ontwikkelde tanden groeien. En – verder fantaserend – er wellicht voor zorgen dat de voor het presidentschap noodzakelijke ballen op de juiste plaats komen te hangen zodat het toch nog goed komt met Suriname.

armand.snijders@gmail.com