A NO MI….DEEL 2

In de periode 2010 – 2020, toen de NDP-regering onder leiding van wijlen Desi Bouterse aan de macht was, werd het politieke debat regelmatig gekenmerkt door een opvallend patroon van ontkenning van verantwoordelijkheid. Steeds opnieuw klonk dezelfde ondertoon: ‘A no mi’ – het ligt niet aan ons beleid, het ligt elders, het is verkeerd begrepen of het is een misverstand. Die houding werd voor velen een herkenbaar etiket van die periode. Nu, in 2026, met opnieuw een NDP-regering en president Jennifer Simons aan het roer, duikt datzelfde patroon weer op. Aanleiding is de recente ophef rond vermeende afspraken met mennonieten over landbouwactiviteiten in Suriname. De president stelt dat er geen enkele overeenkomst is gesloten met deze groep en dat de beweringen daarover, op een misverstand berusten.
Op zichzelf is duidelijkheid over beleid en contracten belangrijk, zeker wanneer het gaat om grond en landgebruik in een land waar dat thema historisch gevoelig ligt. Toch roept de manier waarop de communicatie hierover verloopt, vragen op. Want opnieuw lijkt het erop dat politieke ruis niet wordt erkend als gevolg van onduidelijke of onvoldoende transparante beleidscommunicatie, maar vooral wordt weggezet als foutieve perceptie van buitenaf. President Simons gaf daarnaast aan dat het grondbeleid wordt herzien met de focus op efficiënter en duurzamer gebruik van landbouwgronden. Nieuwe uitgifte in huurvorm wordt voorlopig stopgezet en vervangen door gebruikscontracten, om te voorkomen dat gronden ongebruikt blijven. Ook benadrukte zij dat Suriname in de kustvlakte nog voldoende landbouwgrond heeft en dat verdere ontginning van het binnenland, met zijn tropisch bos, moet worden vermeden om kaalkap tegen te gaan.
Dat zijn beleidsmatige keuzes die inhoudelijk debat verdienen. Zeker in een tijd waarin duurzaamheid en bosbehoud internationaal hoog op de agenda staan. Tegelijk blijft de vraag hoe consistent en transparant eerdere grondtoewijzingen zijn verlopen, vooral wanneer percelen onder verschillende ministeries van bestemming zijn veranderd of als landbouwgrond zijn geregistreerd terwijl ze in bosgebied liggen. Wat echter blijft hangen, is niet alleen de inhoud van het beleid, maar ook de communicatie eromheen. In een diverse samenleving zoals Suriname, waar grond, migratie en vestigingsbeleid altijd gevoelig liggen, is duidelijke en proactieve communicatie essentieel om speculatie en misverstanden te voorkomen.
Wanneer elke controverse wordt beantwoord met de stelling dat er sprake is van een misverstand, zonder dat er diepere publieke uitleg of zelfreflectie volgt, ontstaat het risico dat het bekende ‘A no mi’-gevoel opnieuw terrein wint. Niet als politieke slogan deze keer, maar als perceptie bij burgers die antwoorden zoeken op terechte vragen over beleid, uitvoering en transparantie.
The post A NO MI….DEEL 2 ..