你好! Ni hao, hallo (1)

China leer je niet alleen kennen in zijn tempels en musea, maar ook aan de eettafel. Tijdens een reis langs Beijing, Zhuhai, Dongguan en Shanghai staan geschiedenis, gastronomie en de historische band tussen China en Suriname centraal. Juist in de kleine restaurants waar vooral de lokale bevolking eet, blijkt hoeveel een maaltijd kan vertellen over een land en zijn cultuur.

Tekst en Kevin Headley

Wat mij direct in het oog springt, is de enorme omvang van de Chinese steden. Fly-overs, wolkenkrabbers en zesbaanswegen. Overal zie je een constante stroom van voertuigen. Je moet je voorstellen: veel Chinese steden tellen miljoenen inwoners, vaak vele malen meer dan de totale bevolking van Suriname. Chongqing telt ruim 32 miljoen inwoners, ongeveer vijftig tot zestig keer de bevolking van heel Suriname. Al deze bewegingen moeten dagelijks worden georganiseerd en gereguleerd.

“Suriname en China hebben al eeuwenlang een relatie waarin verschillende perioden van samenwerking, groei en uitdagingen elkaar hebben afgewisseld”

Wat ook opvalt, is de manier waarop groen een plek heeft gekregen in deze betonnen jungle. De bomen, parken en aangelegde natuur zorgen voor een balans tussen steen en groen. De dikke mist die aanwezig is, geeft de stad een bijna mysterieuze uitstraling: de grijze tinten van de gebouwen verdwijnen gedeeltelijk in de nevel, waardoor een bijzonder stadsbeeld ontstaat. Beijing is zeker een stad die je moet bezoeken als je naar China gaat.

Toen ik werd gevraagd om mee te gaan met een uitwisselingsproject van de Suriname-China Friendship Association, stelde ik de keuze om mij hiervoor uit te nodigen zeer op prijs. Samen met een groep zouden we China bezoeken. Wat deze uitnodiging extra interessant maakte, naast het kennismaken met een andere cultuur, was dat ik samen mocht reizen Patrick Woei. Een vriend die ik al jaren ken en met wie ik verschillende projecten heb gedaan: van beeldende kunst en culinaire activiteiten tot evenementen.

Tijdens deze reis zou ik meer te weten komen over Patricks achtergrond. We zouden plekken bezoeken die voor hem belangrijk zijn en ik zou zijn inzichten over verschillende zaken beter leren begrijpen. Misschien zou ik daardoor ook meer inzicht kunnen krijgen in zijn levenshouding, zijn kijk op de culinaire wereld van China en wat het betekent om letterlijk rond te lopen in het land van zijn voorouders. De reis werd daardoor meer dan alleen een bezoek aan een ander land.

Suriname en China hebben al eeuwenlang een relatie waarin verschillende perioden van samenwerking, groei en uitdagingen elkaar hebben afgewisseld. De afgelopen decennia hebben veel Surinamers in China gestudeerd. Patrick wil het toerisme naar China stimuleren. De lange reis – soms bijna dertig uur – kan mensen afschrikken, maar eenmaal aangekomen zijn er talloze plekken om te bezoeken en verschillende reisschema’s die kunnen worden gevolgd. Samen met de Surinaamse Vriendschapsassociatie wil Woei onderzoeken hoe deze mogelijkheden beter georganiseerd en toegankelijker kunnen worden gemaakt voor Surinamers.

(lees verder onder de )

Met Patrick bezoeken we na aankomst in Beijing direct een restaurant waar hij een menu voor ons samenstelt. Het restaurant is indrukwekkend groot. We zitten in een aparte ruimte en alles voelt bijna klinisch schoon aan. Veel wit en rood domineert het interieur. De obers dragen nette kleding met jasjes en de koks werken volledig hygiënisch.

Eén van de belangrijkste gerechten die we krijgen, is pekingeend. Volgens Woei is dit een gerecht dat je tijdens een culinaire opleiding goed moet leren bereiden. Niet alleen de bereiding zelf is belangrijk, maar ook de manier waarop de eend wordt gesneden. Elke handeling heeft een eigen techniek en traditie. Dat heeft hij ook geleerd tijdens zijn opleiding tot chef-kok.

(lees verder onder de )

Op de eerste dag brengen we ook een beleefdheidsbezoek aan de Surinaamse ambassade. Daar ontmoeten we enkele Surinaamse studenten die in China een opleiding volgen. Zij vertellen over de uitdagingen waarmee ze te maken krijgen, zoals extra kosten en heimwee. Toch staan ze nog steeds achter hun keuze om in China te studeren. Ze leren niet alleen veel over het land, maar ook over zichzelf, discipline en doorzettingsvermogen.

De eerste dag eindigt met een diner in een hotpotrestaurant, de tweede van vele culinaire ontdekkingen die ons tijdens deze reis nog te wachten staan.