Zoveelste verwoede poging vrije pers te muilkorven

Het is weer zover
Tot onze grote verbazing is men na ruim zeven maanden regering Simons-Rusland, bezig op slinkse wijze via een zogeheten accreditatie fromu, de vrije media, die de regering op vermeende wijze onvriendelijk gezind zou zijn, het werk te bemoeilijken of onmogelijk te maken. De accreditatie zou inhouden dat degenen die geen lid zijn van de Vereniging van Journalisten, SVJ, niet als geaccrediteerd mediawerker kunnen worden beschouwd en dus op bepaalde evenementen van de huidige overheid, geen toegang kunnen krijgen. Een grotere kolder hebben we sinds de zogeheten militaire dictatuur van 1980-1987, in geen tijden gehoord.
Dus een jurist, afgestudeerd aan de Anton de Kom Universiteit die niet aangesloten is bij de Surinaamse Juristen Vereniging, is geen advocaat in civielrecht of strafrecht? Maar we weten sinds het aannemen van de huidige grondwet in 1987, voorafgaande aan de algemene verkiezingen van november dat jaar, dat er nog steeds bejaarde personen uit die tijd zijn, die een vrije pers nooit hebben begrepen en nog steeds niet hebben willen begrijpen, laat staan accepteren. Overigens is het niet de eerste keer dat men heeft geprobeerd de vrije media aan stringente regels te binden. In deze editie van Keerpunt, drukken we een perscode uit 1984 af, die gedwongen werd aangegaan door delen van de vrije media, na zestien maanden gesloten te zijn geweest. Er zijn nog zovelen onder ons die niet goed hebben begrepen, wat er op 8 december 1982 is gebeurd en wat daarna met de vrije en toen reeds niet meer onafhankelijke media, is gebeurd. Op 8 en 9 december werden er niet slechts vijftien mensen op bestiale wijze door het militaire regiem onder leiding van Desi Bouterse vermoord, ook werden mediabedrijven en een vakbondsgebouw vernietigd en journalisten vermoord. Op 9 december kwam Bouterse op de televisie en verklaarde dat behalve de ware Tijd, de SRS en de STVS, geen enkel mediabedrijf tot nader order mocht functioneren.
Bij de Ware Tijd werd een censor van de Palu geplaatst in de vorm van ene heer K. Deze meneer kwam elke avond naar de redactie van deze krant en bepaalde, wat wel of niet mocht verschijnen en wat sowieso moest worden opgenomen. Eigenlijk was het zo dat de hoofdredacteur, de heer Leo Morpurgo, een man met jarenlange ervaring in de journalistiek, niet meer mocht bepalen, wat er in de krant werd geplaatst en uitgebracht. De Persvrijheid was na de moorden op 8 december, totaal om zeep gebracht. De hoofdredacteur als voormeld, werd op een gegeven moment ook nog lichamelijk mishandeld door de militair J.H. Daarna werd Morpurgo op verschillende momenten bedreigd. Na het aannemen van de Grondwet in 1987 en het verankeren van de vrije pers en vrije meningsuiting via het artikel 19, was het nog zeker niet zo dat de journalist zich vrijelijk kon bewegen en ook vrijer kon publiceren. De bedreigingen gingen in de transitieperiode na 1987 onder de regering Shankar-Arron, gewoon door, omdat de militaire leiding overduidelijk wilde laten zien aan de burgerregering, dat ze nog zeker een belangrijke factor wenste te zijn en blijven binnen het Surinaamse staatsbestel. Dat ze haar positie wenste te bevestigen, kwam duidelijk tot uiting in december 1990 tijdens de zogenaamde kerstcoup, waarbij met zware militaire intimidatie het kabinet Shankar-Arron werd weggebeld. Artikel 19 was er dan wel; maar daar werd maar weinig rekening mee gehouden en intimidatie en bedreigingen gingen nog geruime tijd door. De vrije pers bleef voor de paarse wolven in schaapskleren een heikel punt en voordurend bezwaar. Na de overwinning van het front in 1987 en wel op eclatante wijze, schreef . dat het Jungle Commando van Brunswijk maar moest ophouden met vechten en dat het tijd was voor het aanvangen van vredesoverleg. De volgende dag kreeg de redactie van deze krant een lawine van doodsbedreigingen. Lid Desi Truideman werd de stuipen op het lijf gejaagd en later de huidige hoofdredacteur eveneens. We zouden op korte termijn geschiedenis zijn.
De bedreigingen zouden uitgaan van het Jungle Commando: met een Aucaans accent werden de bedreigingen geuit. Niet zo moeilijk als je ook leden van deze stam in je gelederen hebt. Achteraf bleken de bedreigingen afkomstig te zijn uit geledingen van de Centrale Inlichtingen Dienst, CID, op dat moment kantoor houdende aan de Waterkant nummer 14, het gebouw waar de AHKCO tot voor kort nog lessen verzorgde. Na de bedreigingen via de telefoon, volgde graffiti bespuitingen op pand nr.2 van . in de Mirandastraat. Wie van het Jungle Commando zou in de nachtelijke avonduren het in zijn hoofd halen op een gebouw, pal naast het hoofdkwartier van de CID, leuzen van het Jungle Commando aan te brengen? De Binnenlandse Oorlog mocht dus niet stoppen, want meerdere fromu belangen moesten voortgang vinden. Kort na 1987 was er dus nog steeds sprake van censuur, maar in de vorm van zelfcensuur aangestuurd door nog voortdurende angst en de traumatische gevolgen van 1982 en daarna. Wie had gedacht na het weder verschijnen van de particuliere krant . en verschillende radiostations in 1984 onder het kabinet Wim Udenhout dat alles weer normaal zou kunnen zijn, zoals voor februari 1980, had zich behoorlijk vergist. Een perscode werd opgesteld, die we in deze editie voor onze lezers wederom afdrukken om te laten zien, wat het betekent om in totale onvrijheid als journalist te moeten werken. Deze perscode bleef van klacht tot na de aanname van de grondwet in 1987 en de vermelding van artikel 19. Maar bij paars oftewel de NDP, is men altijd blijven proberen perscodes in een gewijzigde vorm nieuw leven in te blazen en dat al in 1996, toen Wijdenbosch na de overloop van de VHP’ers en de KTPI, een NDP-kabinet mogelijk maakte.
Vlak na zijn aantreden maakte Wijdenbosch bekend dat hij een nieuwe perscode zou introduceren, omdat hij van mening was dat de pers een ander soort bijdrage diende te leveren in het belang van een betere en snellere ontwikkeling van dit land. Naar aanleiding hiervan, kwamen Leo Morpurgo, Glenn Truideman, George Findlay en Orlando Karamat Ali samen, om de toen recente ontwikkeling te bespreken en op welke wijze hierop zou worden geanticipeerd. Besloten werd Wijdenbosch te wijzen op de grondwet en artikel 19 en dat na een periode van zware onvrijheid van meningsuiting, het zeker niet kies zou zijn een dergelijke code wederom toe te passen. Ook werd gewezen op de reacties uit het buitenland, die zouden worden gezien als een indirecte terugkeer naar de dictatuur van de jaren tachtig. Gelukkig heeft Wijdenbosch toen ingezien dat een dergelijke maatregel zijn imago meer kwaad dan goed zou doen. Morpurgo gaf toen gelijk te kennen bij dat onderhoud, dat hij op zeer korte termijn zou stoppen als hoofdredacteur, gezien hij al meer dan voldoende had meegemaakt vanaf de ingang van de militaire dictatuur de bedreigingen, de mishandelingen zowel geestelijk als lichamelijk. Het is daarom anno 2026, zoveel jaren na een periode van onvrijheden, vooral voor de vrije pers en vrije meningsuiting, kwalijk dat er nog steeds van die uilskuikens rondlopen die denken dat je met een zogeheten accreditatie, bepaalde mensen die het journalistieke vak en zijn verantwoordelijkheden heel goed kennen, wenst uit te sluiten, omdat je vermeent dat ze jouw broodheren niet vriendelijk genoeg gezind zouden zijn. Het zijn overigens wel mensen die verbonden zijn aan media die al decennialang het volk met de beste bedoelingen dienen, en geen loyale verplichtingen hebben aan niemand die met publieke middelen en aanstellingen komt aandraven. Bovendien zijn er nog altijd en gelukkig nog echte journalisten en geen microfoonhouders die hun werk naar eer en geweten dagelijks wensen te doen en het ook steeds komen doen. Laat deze mensen die een accreditatie willen forceren, ons een grote break geven. Suriname heeft een gezonde parlementaire democratie nodig, waar eenieder zijn of haar mening moet kunnen ventileren, zonder zich aan laster of smaad schuldig te maken. De dictatuur is mislukt en afgewezen en heeft dit land alleen maar een grandioze rotzooi en financieel economische vernietiging bezorgd, waarvan wij de naweeën tot op dit moment nog doen gevoelen.
The post Zoveelste verwoede poging vrije pers te muilkorven ..

...