Zorgwekkend aantal verkeersdoden

door

HET AANTAL VERKEERSDODEN in Suriname heeft een niveau bereikt dat niet langer kan worden afgedaan als een toevallige uitschieter. In heel 2025 vielen 61 verkeersdoden te betreuren. Tot en met augustus van dit jaar staat de voorlopige teller al op 72. Ter vergelijking: in heel 2024 waren er 75 verkeersdoden. Met nog vier maanden van 2026 voor de boeg, is er alle reden om alarm te slaan.

Bij ieder ernstig verkeersongeval wordt al snel naar de politie gekeken. Waar waren de controles? Waarom wordt er niet harder opgetreden tegen snelheidsovertreders en beschonken bestuurders? Die vragen zijn terecht. De politie heeft een belangrijke verantwoordelijkheid voor de verkeersveiligheid en de handhaving van de regels. Maar wie denkt dat meer politiecontroles alleen dit probleem zullen oplossen, maakt het zichzelf te gemakkelijk.

Verkeersveiligheid begint immers lang voordat een agent een bestuurder staande houdt. Alcohol- en drugsgebruik verdienen daarbij nadrukkelijk aandacht. Wie onder invloed achter het stuur kruipt, brengt bewust zichzelf en anderen in gevaar. Alcohol en drugs kunnen het reactievermogen aantasten en de risicobereidheid vergroten. In het verkeer kan één verkeerde beslissing voldoende zijn om levens te verwoesten.

Daarom moet ook kritisch worden gekeken naar de beschikbaarheid van alcohol. Winkels blijven tot laat in de avond open en alcoholische dranken zijn daardoor gemakkelijk verkrijgbaar. Dat roept de vraag op of de bestaande regels nog toereikend zijn en, belangrijker, of ze voldoende worden gehandhaafd. Wordt bij twijfel daadwerkelijk naar een identiteitsbewijs gevraagd? Wordt gecontroleerd op verkoop aan minderjarigen? En moeten de toegestane verkooptijden opnieuw tegen het licht worden gehouden? Economische belangen mogen nooit zwaarder wegen dan de bescherming van mensenlevens.

Ook de kwaliteit van de medische zorg na ernstige verkeersongevallen verdient onderzoek. Slachtoffers overlijden immers niet uitsluitend op de plaats van het ongeval. Sommigen bezwijken later in het ziekenhuis aan hun verwondingen. Tegelijkertijd kampt de gezondheidszorg met een ernstig tekort aan verpleegkundigen en staat de kwaliteit van de zorg daardoor onder druk. Daarmee is nog niet aangetoond dat het personeelstekort bijdraagt aan het aantal verkeersdoden. Juist daarom moet worden onderzocht of er een verband bestaat tussen de beschikbare traumazorg, de snelheid en kwaliteit van behandeling en de overlevingskansen van ernstig gewonde verkeersslachtoffers.

Daarnaast moet de opleiding van automobilisten onderdeel zijn van de discussie. Wanneer het aantal ernstige verkeersongevallen zo hoog is, kan niet alleen worden gekeken naar het gedrag van bestuurders nadat zij hun rijbewijs hebben behaald. Ook de weg ernaartoe verdient aandacht. Hoe degelijk is de rijopleiding? Welke kennis en vaardigheden worden daadwerkelijk getoetst? En voldoet de wijze waarop rijbevoegdheid wordt verleend nog aan wat tegenwoordig op de Surinaamse wegen van bestuurders wordt verlangd?

Tegelijkertijd kan van de politie moeilijk worden verwacht dat zij wonderen verricht wanneer zij zelf onvoldoende is toegerust. Een tekort aan surveillancevoertuigen en andere noodzakelijke middelen beperkt vanzelfsprekend de mogelijkheden om zichtbaar en consequent op te treden. Wie strengere handhaving verlangt, zal de politie ook de middelen moeten geven om die taak uit te voeren.

De 72 verkeersdoden tot en met augustus zouden daarom aanleiding moeten zijn voor meer dan opnieuw een oproep aan automobilisten om voorzichtig te rijden. Suriname heeft behoefte aan een integraal onderzoek naar verkeersveiligheid: naar rijgedrag, alcohol- en drugsgebruik, handhaving, rijopleiding, infrastructuur en de medische behandeling van slachtoffers. Vervolgens moeten op basis van de uitkomsten concrete maatregelen worden genomen.

Want achter iedere verkeersdode gaat een mens schuil en blijft een familie achter die met de gevolgen moet leven. Wanneer de cijfers jaar na jaar ernstig blijven, is alleen constateren dat het verkeer onveilig is niet meer voldoende. Dan is de vraag wat overheid én samenleving bereid zijn te veranderen om te voorkomen dat de teller blijft oplopen.