ZIEK STAATSFONDS

door

Het lekt MoncheMel bij het Ziek Staatsfonds. Een parastatale directeur moet een beetje kunnen bijverdienen, toch? Waarvóór precies, dat gaat niemand echt wat aan. ‘A systeem e kenki’ in rap tempo zo te zien. De waarschuwingen van de vorige minister van Volksgezondheid waren aan dovemansoren. En nu zit een organisatie, die elke cent zou kunnen gebruiken en niet nog een schandaal nodig had, met het zoveelste fiasco. Met man en macht wordt vanwege het superministerie geprobeerd, de klappende handjes in onschuld te wassen, maar dat werkt niet zo, want terwijl het kaartenhuis bij het Ziek Staatsfonds op instorten staat, wordt bij het grootste ziekenhuis en de grootste medische opleider, een nieuwe raad van commissarissen vastgesteld. En terwijl de foto lijkt op een bromki dyari, vindt de communicatie vanuit de staat, noch vanwege het ziekenhuis zelf, het nodig om behalve de president-commissaris, namen of achtergronden van de lieve gezichtjes te vermelden. De aanpak van de gezondheidszorg van deze regering is helder: partijpolitiek, partijpolitiek en nog meer partijpolitiek. Misschien helpt het om het uit te drukken in bewoordingen die een pastoor begrijpt: het Ziek Fonds was Sodom en Gomorra de laatste keer dat de grootste regeringspartij het voor het zeggen had en er is genoeg viraal materiaal ter beschikking van zaken, die het daglicht niet konden verdragen. Wanneer exponenten uit dezelfde rotte hoek, weer aangetrokken worden, zeker dicht bij huis, is het niet het moment om van leer te trekken tegen klokkenluiders of tegen de media, maar om mee te werken met onderzoeken en met openheid. Het was nooit een verstandig idee, vanuit de top, iemand die partijpolitiek met de scepter gezwaaid heeft, geen enkele achtergrond in de gezondheidszorg, noch in het arbeidswezen, de tsaar te maken van een beleidsgebied in diepe crisis. Als men alsnog gezalfd wordt, doet men er goed aan, zich niet vast te klampen aan adviseurs die zelf enkel in tijden van een gunstige politieke wind, zich staande weten te houden. Volksgezondheid en health policy zijn bij uitstek beleidsgebieden waar een basis in data, in wetenschap, in de werkelijkheid van alle dag, cruciaal zijn voor resultaten en waar mooie, lege praatjes uiteindelijk alleen menselijk leed en sterfgevallen, kunnen opleveren.
Net zo onvoorstelbaar als het was, dat een minister wiens vak een leven lang veiligheid geweest is, zo een onveilig land kon laten voortbestaan als president, is het onvoorstelbaar dat een politica, wier vak een leven lang de gezondheidszorg geweest is, de top invult met politieke praatjesmakers, in plaats van de beste, meest gekwalificeerde technocraten, die wij als natie kunnen verzamelen en inzetten.
De vragen van coalitiegenoot Pawiroredjo leggen de vinger op de zere plek. Hard ingrijpen is nodig en het is politiek onhoudbaar geworden, om degene onder wiens neus dit misgegaan is, deze verantwoordelijkheid te laten behouden. In ieder land dat het meent met de levens en de gezondheid van de bevolking, zou een einde gemaakt worden aan het experiment van het superministerie. En een einde gemaakt worden aan het experiment van iemand, wiens affiniteit met volksgezondheid begonnen is op de dag van benoeming, zoveel invloed toekennen.
The post ZIEK STAATSFONDS ..