WO KENKI A SYSTEM? OF BLIJFT ALLES BIJ HET OUDE?

door

In de maanden na de, heerst er steevast een somber beeld bij de samenleving. Het is een fenomeen dat zich telkens herhaalt. Groepen burgers blijven achter met teleurstelling over de uitslag, terwijl anderen aanvankelijk tevreden waren, maar gaandeweg het vertrouwen verliezen. De euforie van de overwinning, maakt plaats voor twijfel, frustratie en uiteindelijk scepsis. We kennen het allemaal, de beloften over zaken die kort na de verkiezingen, in orde gemaakt oftewel gerealiseerd zouden worden, maar die na bijkans zeven maanden, nog altijd op zich laten wachten. Grote woorden, kleine daden. En dat roept de vraag op, ligt de verantwoordelijkheid bij de groep die nu aan de macht is, of bij het deel van het volk, dat telkens opnieuw bereid is, zich te herhalen die beloften te geloven? Want laten we eerlijk zijn, dit is niet de eerste keer dat dit gebeurt. Integendeel. Al decennialang lijkt de politieke geschiedenis zich te herhalen. ‘
Voor de verkiezingen wordt er een beeld dat innig verbonden is aan schijnwelvaart opgetrokken, doorspekt met grote beloftes en krachtige slogans. Na de verkiezingen blijft de verwezenlijking achter en blijft het volk met lege handen staan. Toch laten we ons keer op keer ‘pakken’. Misschien is het moment aangebroken, eerlijk in de spiegel te kijken. Stemmen zou niet moeten gebeuren op basis van wat men hoopt gerealiseerd dat wordt, maar op wat aantoonbaar haalbaar is. Politieke volwassenheid vraagt om kritisch te denken, om het wegen van daden uit het verleden, in plaats van het omarmen van mooie woorden in het heden. De mooiste belofte c.q. slogan van de zittende regering is alom bekend: ‘Wo kenki a system!’.
Het systeem zou worden hervormd, rechtvaardiger gemaakt, sterker en transparanter. Maar na bijna zeven maanden, los van het simpelweg continueren van het al bestaande beleid, zijn er nauwelijks noemenswaardige aanstalten gemaakt en zichtbaar dat a systeem o kenki werkelijk. De vraag dringt zich dus nu op, is het simpelweg te vroeg om tastbare veranderingen te verwachten? Of moeten we concluderen, dat de regering tekortschiet in daadkracht en visie? Is het systeem complexer dan voorgespiegeld, of is de belofte zelfs nooit meer geweest dan een verkiezingsslogan? Wat het antwoord ook is, één ding staat vast, vertrouwen komt te voet en gaat te paard. En als zowel politiek leiderschap als het electoraat blijft vasthouden aan dit cyclische spel van beloven en vergeten, dan blijft de enorme ontgoocheling na elke verkiezing een vast onderdeel in onze samenleving. Misschien is het systeem niet het enige dat omgegooid moet worden. Misschien moeten wij dat zelf eens goed ondergaan.
The post WO KENKI A SYSTEM? OF BLIJFT ALLES BIJ HET OUDE? ..