WK voorbij, wat nu?

HET WK VOETBAL is voorbij, de confetti is opgeruimd, en wereldvoetbalbond Fifa staat voor een cruciale vraag: wat hebben we nu eigenlijk geleerd? Als het aan voorzitter Gianni Infantino (56) ligt, blikken we alleen terug op de sportieve hoogtepunten. Maar achter de glimmende façade van het miljardencircus schuilt een bittere realiteit. Dit toernooi heeft pijnlijk blootgelegd dat de integriteit van het mondiale voetbal onder druk staat door organisatorische willekeur, politieke spelletjes en een onstuitbare drang naar commerciële expansie.

Wat Fifa nu het hardst nodig heeft, is een eerlijke evaluatie van wat er misging. De lijst met blunders onder Infantino is inmiddels te lang om te negeren. Denk alleen al aan de arbitrage-incidenten die de geloofwaardigheid van het toernooi diep hebben beschadigd. Het uitsluiten van capabele scheidsrechters onder druk van de VS en het opmerkelijke, haast reglementair onmogelijke besluit om een rode kaart op te schorten, tonen aan dat regels er niet meer toedoen. Maar ook aan het omzeilen van sancties die aan Rusland zijn opgelegd door de inval in Oekraine. Fifa heeft rond het vorige WK in Qatar (indirecte) betalingen gedaan een Rusissche clubs, en heeft daarmee sancties tegen Rusland overtreden. Ook na het net afgesloten WK 2026 ligt alweer geld klaar voor de Russen.

“Door miljoenen dollars aan subsidies te beloven voor lokale stadions, kunstgrasvelden en jeugdprojecten in ontwikkelingslanden, creëert Infantino een sterke afhankelijkheidsrelatie”

Wanneer disciplinaire beslissingen een politiek instrument worden om de lieve vrede met machtige gastlanden of sponsoren te bewaren, verliest de sport haar morele kompas. In plaats van op te komen voor zijn scheidsrechters, waste Infantino zijn handen in onschuld.We kunnen dan ook wachten op zijn onvermijdelijke charmeoffensief dat moet leiden tot nog minstens één termijn. De Fifa-baas staat erom bekend dat hij kritiek maskeert met ronkende marketingtermen en glimlachende momenten. Zijn nieuwste paradepaardje – het nóg verder uitbreiden van het aantal deelnemende landen op het WK tot 64 – is de ultieme illustratie van deze misplaatste prioriteiten.Onder het mom van ‘inclusiviteit’ en het ‘globaliseren van het voetbal’ schuilt simpelweg plat winstbejag en lijfsbehoud ofwel herverkiezing in 2027. Meer landen betekent meer wedstrijden, meer tv-rechten en meer miljarden in de kas van Fifa. Dat hiermee het sportieve niveau verwatert en de speelkalender voor de topspelers definitief onmenselijk vol raakt, deert de FIFA-top niet. De sport is verworden tot een melkkoe.FIFA moet nu breken met deze vernietigende koers. Een onafhankelijke commissie moet de misstanden rondom dit WK durft te fileren. Zolang Fifa weigert in de spiegel te kijken, blijft elk charmeoffensief een holle vertoning. Het voetbal verdient beter dan een voorzitter die zijn eigen imperium belangrijker vindt dan het spel zelf.Maar of hij daarvoor gevoelig is? Absoluut niet. Door miljoenen dollars aan subsidies te beloven voor lokale stadions, kunstgrasvelden en jeugdprojecten in ontwikkelingslanden, creëert Infantino een sterke afhankelijkheidsrelatie. Voor arme bonden is dit geld essentieel om te overleven, waardoor zij blind op hem stemmen.

Hij wijst er trots op dat door de uitbreiding naar 48 landen (en zijn proefballon voor 64 landen) regio’s zoals Afrika, Azië en het Caribisch Gebied veel meer tickets krijgen. Hij verkoopt dit aan arme landen als een kans om te dromen op het hoogste podium. En helaas trappen die landen – waartoe ook Suriname behoort – er met open ogen in.

...