WIE IS VERANTWOORDELIJK VOOR 100.000 LITER OLIE IN DE SURINAMERIVIER?

door

Het is bijna surrealistisch: 100.000 liter olie lekt in de Surinamerivier en degene die verantwoordelijk is, probeert het probleem weg te wuiven door te stellen dat “onbekenden”, de kraan hebben opengezet. De politie en milieuautoriteiten kregen tijdens de kerstdagen een melding van een aanzienlijke vervuiling ter hoogte van de Sir Winston Churchillweg.
Ter plaatse sprak de politie met een medewerker van S.G.S.Y. Trading, die zichzelf voorman van het bedrijf noemt en beweerde, dat de afsluiter van een van de opslagtanks door onbekenden losgemaakt zou zijn. Het scenario roept ongeloof op. Hoe kan iemand de verantwoordelijkheid voor een tank van 100.000 liter smeerolie, die in directe verbinding staat met een rivier, volledig afschuiven op ‘onbekenden’? Dit is niet alleen moreel verwerpelijk, maar ook juridisch riskant.
Volgens de Milieu Raamwet is iedereen die gevaarlijke stoffen opslaat, verplicht een rampenbestrijdingsplan op te stellen, de risico’s te beheersen en incidenten onverwijld te melden aan de Nationale Milieu Autoriteit (NMA). Het plan moet expliciet tegenmaatregelen bevatten voor lekkages en stappen voor milieurehabilitatie. De NMA benadrukte eerder dat de meldingsplicht en het opstellen van een rampenplan, cruciaal zijn om schade aan het ecosysteem te beperken. Artikel 36 van de Milieu Raamwet stelt dat het nalaten van deze verantwoordelijkheden gevolgen heeft: de NMA kan de nodige maatregelen uitvoeren op kosten van de verantwoordelijke. Artikel 9 legt bovendien een algemene zorgplicht op: iedereen moet alles doen om schadelijke milieugevolgen te voorkomen en kennis van schade melden.
Het lekken van 100.000 liter olie is geen klein incident. Het is een ramp die onmiddellijk ingrijpen vereist om verdere schade aan de Surinamerivier en de flora en fauna in de omgeving te beperken. De idee dat een bedrijf zich kan verschuilen achter het argument dat ‘onbekenden’ de afsluiter hebben losgemaakt, getuigt van een schrijnend gebrek aan verantwoordelijkheid en inzicht in de risico’s die eigen handelen kan veroorzaken. Deze gebeurtenis laat zien dat wettelijke kaders alleen niet voldoende zijn. Er moet een cultuur van verantwoordelijkheid en preventie zijn, waarin bedrijven die met gevaarlijke stoffen werken continu alert zijn op potentiële risico’s en adequaat handelen bij incidenten. Het ontlopen van verantwoordelijkheid is hier geen optie; de gevolgen voor het milieu en de gemeenschap zijn te groot om te negeren.
The post WIE IS VERANTWOORDELIJK VOOR 100.000 LITER OLIE IN DE SURINAMERIVIER? ..