Wie is in coalitieregeringen de baas in parastatale bedrijven?

door

INGEZONDEN

In een dualistisch bestuursmodel, two-tier system, kunnen toezichthouders, commissarissen, zich onafhankelijker opstellen. Dit is anders in een monistisch bestuursmodel, one-tier system ook wel one-tier board genoemd. Hierin zitten uitvoerende en niet uitvoerende bestuursleden. Men kan hierover lezen in N.J.M. van Zijl, The Importance of Board Independence, 2012.

In Suriname leeft in coalitieregeringen  de misvatting dat een door de leider van een poltieke partij aangewezen directeur voor een parastataal bedrijf niet ondergeschikt is aan de raad van commissarissen. Die bestaat immers uit vertegenwoordigers van de staat als aandeelhouder. L’etat c’est moi, de staat dat ben ik, past meer in het straatje van die politieke leiders.

“Dat hebben de kiezers zo gewild. Waarom sluiten deze partijen nu elkaar uit om in een coalitieregering te gaan zitten en gaan zij liever in zee met kleinere partijen?”

In de jungle geldt uiteraard het recht van de sterkste. Dat heeft men indien een deelnemende politieke partij in een coalitieregering vrijwel autonoom is op het ministerie dat haar wordt toegewezen. Nepotisme draagt hieraan ook bij. Naar competentie wordt dan niet gekeken.

Coalitieregeringen hangen als los zand aan elkaar. Er zijn evenveel regeringen als partijen in de coalitie. Waaraan ligt dat? Worden partijen in een coalitie aangezocht op basis van hun programmatisch overeenstemmende programma’s of slechts op basis van welk departement zij wensen of krijgen?

Lang geleden zaten NPS en VHP in een coalitieregering. Het politieke firmament is nu gewijzigd. NDP en VHP zijn nu de grootste partijen. Dat hebben de kiezers zo gewild. Waarom sluiten deze partijen nu elkaar uit om in een coalitieregering te gaan zitten en gaan zij liever in zee met kleinere partijen? Lijkt gemakkelijker dan het is.

Een kleine partij is ondergeschikt aan de grote partij. Een kleine partij is door haar autonome positie heel blij met het departement dat haar wordt toebedeeld. Van een politiek in het belang van land en bevolking is geen sprake. Slechts in het belang van etnische groepen die deel uitmaken van de regering.

Voor natievorming lijkt het daarom gewenst dat politieke partijen zich op landelijk niveau openstellen voor alle etniciteiten. Dit betekent dat zij vertegenwoordigd moeten zijn in alle geledingen van de partij. Zowel in het bestuur van de partij als bij kandidaatstelling voor DNA. Anders is er slechts sprake van window dressing, het mooier maken van iets wat er niet is. Ik heb het dus niet over ressortraden en distictsraden. In sommige districten en ressorten woont niet veel meer dan van één etniciteit. Politieke partijen zijn daar dus representatief, maar zeker niet op landelijk niveau.

Politieke leiders zouden misschien dus kunnen gaan nadenken wat zij met Suriname willen. Doorgaan op deze voet en alles laten zoals het is? If a no go tide a sa go tamarra! Deze houding zal het land zeker niet vooruit brengen, ook niet met de verwachte olie- en gasopbrengsten.

Rinaldo van Rhemen

De redactie van de Ware Tijd stelt lezers in de gelegenheid stukken in te zenden ter publicatie. In principe worden alle ingezonden artikelen opgenomen, tenzij de inhoud schadelijk, kwetsend of beledigend is voor derden. Stukken die worden geplaatst komen niet noodzakelijkerwijs overeen met de mening van de Ware Tijd. De redactie behoudt zich het recht voor om stukken niet te plaatsen, of in te korten of te redigeren zonder dat die uit hun context worden gehaald.