Wie drukt op de pauzeknop?

SERIEUS!? / Ivan Cairo

Het is inmiddels al langer dan één jaar geleden dat het electoraat in groten getale naar de stembus is gegaan, vol hoop op verandering, daadkracht en voor een regering die de mouwen opstroopt. Er waren leuzen zoals ‘W’o kenki a systeem’, ‘A nyun pasi’, ‘W’o set’ en’ en ga zo maar door. Echter, wat zien we: no wan systeem no kenki, a nyun pasi tan a srefi owru pasi en neks no seti.

Wie vandaag de dag door de straten van Paramaribo loopt of het politieke nieuws volgt, zou zweren dat de stembusgang gisteren plaatsvond. De volgende verkiezingen laten nog vier tergend lange jaren op zich wachten, maar onze volksvertegenwoordigers en regeringsleden lijken daar absoluut geen boodschap aan te hebben. Sterker nog: ze hebben hun propagandaplunje kennelijk vastgelijmd aan hun lijf.

“In plaats van daden te zien, horen we vooral klinkklare nonsens”

Waar we een functionerend landsbestuur verwachtten, worden we getrakteerd op een permanente reallifesoap. Onze notoire politici schitteren constant in hun favoriete rol: die van de eeuwig campagnevoerende messias. Zelfs de president vervalt soms in die rol.

Met de hand op het hart en de ogen ten hemel geslagen zwoeren onze politieke vertegenwoordigers iets meer dan één jaar terug met de hand op de heilige boeken plechtig te gaan werken “voor land en volk”. Maar blijkbaar verstaan ze onder ‘land’ een goed gevulde portemonnee of verkiezingskas en onder ‘volk’ een stel willoze figuranten dat vooral moet luisteren naar holle verkiezingsretoriek.

Het lijkt wel alsof ze bang zijn dat als ze daadwerkelijk aan het werk gaan, mensen ontdekken dat ze geen idee hebben wat ze moeten doen of wat ze aan het doen zijn. En geef ze eens ongelijk! Immers, regeren is moeilijk, vervelend en confronterend. Kijk naar de brandende vraagstukken die schreeuwen om een oplossing. Milieuvervuiling tiert welig, de kleinschalige goudwinning is uitgegroeid tot een wildwesttafereel waar niemand meer de controle over heeft en de straatprostitutie in Noord-Paramaribo neemt inmiddels hemeltergende vormen aan.

Maar in plaats van daden te zien, horen we vooral klinkklare nonsens. Onze politici zijn zo druk bezig met het polijsten van hun imago of het opvoeren van politieke shows voor de verkiezingen van 2030, dat ze vergeten dat we nu in 2026 leven. Ze vergaderen over commissies die commissies moeten instellen die op hun beurt commissies moeten controleren, terwijl het land onder hun neus langzaam wegzakt in een moeras van daadloosheid.

Wanneer valt het kwartje? Wanneer trekken ze die versleten campagnetruien uit en ruilen ze het megafoonroepen in voor een eerlijke dag arbeid? Het land snakt naar leiders in plaats van eeuwige verkiezingskandidaten. Tot die tijd blijven we zitten met politici die druk zijn met alles, behalve met regeren. Misschien moeten we ze maar vast een vlaggetje in de hand drukken; dan hoeven ze tenminste niet te veinzen dat ze aan het werk zijn. De vraag is dus: ‘wie drukt op de pauzeknop’ van de verkiezingspropaganda?

ivancairo@yahoo.com

...