WIE BETAALT DE PRIJS VOOR ECONOMISCH HERSTEL?

door

Het IMF-herstelprogramma, aangenomen en doorgevoerd door de vorige regering onder president Chan Santokhi, bracht Suriname op papier terug naar macro-economische orde. Er was een zekere mate van stabilisatie. De inflatie werd afgeremd, de wisselkoers gestabiliseerd en begrotingsdiscipline hersteld. Maar toen het programma in maart 2025 werd afgerond, werd pijnlijk duidelijk, dat stabilisatie niet automatisch gelijkstaat aan vooruitgang van de bevolking. Evaluaties van de Suriname Economic Oversight Board (SEOB), liegen er niet om. De economische vooruitgang van burgers verbeterde nauwelijks. De koopkracht bleef onder druk staan, armoede nam niet wezenlijk af en de sociale impact van het beleid was beperkt. Met andere woorden de cijfers klopten, maar het leven van de gemiddelde Surinamer, veranderde nauwelijks.
De kern van het probleem ligt in sociale draagkracht. Economisch beleid dat vooral gericht is op macro-economische indicatoren, maar onvoldoende rekening houdt met de dagelijkse realiteit van burgers, mist legitimiteit. Stabilisatie werd bereikt door harde maatregelen zoals het afbouwen van subsidies, prijsverhogingen en bezuinigingen. Voor veel huishoudens betekende dit simpelweg meer overleven en minder perspectief. Dat de regering heeft besloten geen nieuw IMF-programma aan te gaan, is dan ook een politiek en maatschappelijk signaal. Het getuigt van het besef, dat extern opgelegde programma’s, hoe technisch correct ook, onvoldoende antwoorden bieden op structurele ongelijkheid en sociale kwetsbaarheid. Maar deze keuze roept meteen een cruciale vraag op, wat komt ervoor in de plaats?
Goede sociale draagkracht ontstaat niet vanzelf. Zij vraagt om een beleidsomslag waarbij economische stabiliteit wordt gekoppeld aan sociale rechtvaardigheid. Dat betekent gerichte investeringen in sociale bescherming, onderwijs, gezondheidszorg en werkgelegenheid. Niet via algemene maatregelen die iedereen raken, maar via beleid dat de meest kwetsbaren, daadwerkelijk bereikt. Daarnaast vereist sociale draagkracht transparante communicatie en betrokkenheid van burgers. Te vaak werd beleid gepresenteerd als onvermijdelijk, zonder ruimte voor dialoog of uitleg. Burgers voelen zich dan geen deel van de oplossing, maar slachtoffer van besluiten die elders worden genomen. Vertrouwen herstellen vraagt om eerlijkheid, participatie en zichtbare resultaten.
De les van het IMF-programma is duidelijk, want we hebben momenteel economische orde zonder een sociale verankering is die fragiel. Suriname staat nu op een kruispunt. De vraag is dus niet of stabilisatie nodig is, maar voor wie zij werkt en wiens voordeel ze is. Zolang brede welvaart en sociale draagkracht kwetsbaar blijven, blijft elk economisch herstel incompleet en uiteindelijk onhoudbaar.
The post WIE BETAALT DE PRIJS VOOR ECONOMISCH HERSTEL? ..