Werkgroepen geen oplossing

PRESIDENT JENNIFER GEERLINGS-SIMONS heeft eerder deze week een werkgroep ingesteld die ‘richting moet geven aan het langlopende en complexe vraagstuk van grondenrechten en decentralisatie’, zo heeft de CDS gemeld. ‘De groep krijgt als opdracht om, in nauwe afstemming met inheemse en tribale volken, de noodzakelijke inventarisaties en beleidsvoorstellen voor te bereiden die moeten leiden tot duurzame en breed gedragen oplossingen. (…) Volgens presidentieel woordvoerder Roberto Lindveld fungeert de werkgroep als directe werkarm van het staatshoofd’, aldus de voorlichtingsdienst.

Verder bevat het bericht een waterval aan woorden waar een gewone burger geen wijs uit wordt. En waardoor veel mensen er ook weinig vertrouwen in zullen hebben dat de werkgroep iets zinnigs zal kunnen gaan doen. Bovendien is het de zoveelste werkarm die het staatshoofd in de iets meer dan vijf maanden die ze in het zadel zit, heeft geïnstalleerd. Terwijl ze juist met de veelheid van commissies en werkgroepen zou afrekenen en ze slechts bij hoge uitzondering zou optuigen, zo had ze – weliswaar in andere bewoordingen – bij haar aantreden beloofd.

Want ze zou zeker niet dezelfde fouten maken als haar voorganger Chandrikapersad Santokhi, die ruim driehonderd presidentiële commissies in het leven riep. Hij creëerde daardoor vooral op de verschillende ministeries waar niet-VHP-bewindslieden de scepter zwaaiden, een enorme chaos omdat niemand meer wist wie wat deed en wie waarvoor verantwoordelijk was. Ministers zaten niet zelden met hun handen in het haar en hadden het gevoel dat ze buitenspel waren gezet door de aanwezigheid van de werkarmen van de president. Dat heeft uiteindelijk mede tot zijn verkiezingsnederlaag geleid.

Maar nu lijkt Geerlings-Simons in dezelfde valkuil als Santokhi te vallen; met werkgroepen die in feite het werk moeten doen waar een minister ook toe in staat moet zijn. Hij of zij is – als het goed is -kundig genoeg om met de deskundigen op zijn/haar departement de koe bij de horens te vatten en probleemoplossend te werken. Daar zijn helemaal geen commissies en werkgroepen voor nodig, die bovendien ook nog eens heel veel geld kosten.

Die geluiden klinken ook vanuit de samenleving, waar inmiddels steeds meer afkeurende geluiden zijn te horen dat ook deze president kennelijk zweert bij werkgroepen en commissies met vage taakomschrijvingen. De bemensing is vaak politiek gekleurd en wat ze zullen opleveren is nog maar de vraag. Deze regering heeft daarnaast ook al ontelbare seminars en bijeenkomsten gehouden in een poging allerlei prangende problemen op te lossen, maar ook dat heeft tot op heden weinig tot niets opgeleverd.

Zoals Geerlings-Simons zei bij de presentatie van de werkgroep die zich moet buigen over het vraagstuk van de grondenrechten en decentralisatie: dit moet uiteindelijk worden opgelost. Dat lukt echter niet door eindeloos te blijven praten. Het wordt tijd dat de beleidsmakers zich niet blijven verschuilen achter praatgroepen maar eindelijk eens wat concreets gaan doen. En dus echt zwaarwichtige knopen gaan doorhakken die vooral in het belang zijn van Suriname en de Surinamers. Hoe moeilijk dat misschien ook is.

...