Weinig verschil tussen verkapte democratie en verkapte dictatuur

door

INGEZONDEN

Suriname is verdeeld in districten en ressorten. In de praktijk zijn deze aan handen en voeten gebonden aan de centrale overheid, de regering. Dat komt omdat  districtsraden ressortraden nauwelijks eigen bevoegdheden hebben en niet beschikken over een eigen budget en middelen om hun gebied te besturen.

Uiteraard heeft de districtscommissaris een eigen budget voor het commissariaat, maar nauwelijks voor het gebied dat aan zijn of haar bestuur is toevertrouwd. Dat geldt uiteraard ook voor een granman en entourage. Zo kan een districtscommissaris of een granman geen eigen belastingen heffen en innen om bijvoorbeeld de vuilophaal te bekostigen. Neen, dat gebeurt door de centrale overheid. Daarom is deze decentralisatie een wassen neus. Iets wat alleen voor de vorm bestaat. Het land wordt nog steeds centraal bestuurd.

“De rechterlijke macht kan niet partijpolitiek gekleurd zijn. Immers, Vrouwe Justitia behoort blind te zijn!”

Kiezers kunnen alleen kiezen uit kandidaten die zijn voorgedragen door landelijke politieke partijen. Plaatselijke politieke partijen bestaan er niet. Uiteraard krijgen op etnische leest gestoelde politieke partijen de voorkeur van kiezers in etnisch gekleurde districten en ressorten. Immers, het hemd is nader dan de rok.

Ideologie, in het bijzonder het nationalisme, is een achterhaald  concept uit de vorige eeuw ter bestrijding van het kolonialisme en bestaat nu in Suriname veelal uit een bepaalde geloofsovertuiging. Een enkele politieke partij probeert de etnische oriëntatie te doorbreken door de partij in alle geledingen open te stellen voor alle etniciteiten.

Niet elke partij heeft door dat het conservatisme in geloofsovertuiging het nationale belang niet dient, maar slechts het eigen belang dat is geworteld in het kolonialisme. Het houdt groepen gescheiden, waardoor men die beter kan besturen en onder de duim kan houden!

Natuurlijk kunnen Surinamers er niets aan doen dat zij uit verschillende werelddelen naar Suriname zijn gebracht en in verschillende districten – soort bij soort – zijn bijeengebracht. Soms kon dat ook niet anders. Er bestond nog geen gemeenschappelijke taal bijvoorbeeld en sommige districten leenden zich beter voor landbouw. Om te exporteren uiteraard en natuurlijk ook voor eigen binnenlands gebruik.

Machtsdeling heeft in Suriname inmiddels de vorm gekregen waarin na de verkiezingen een grote politieke partij een coalitie vormt met kleine partijen om een regering te vormen. De andere grote partij belandt dan in de oppositie. In een democratie is dat mogelijk. In Suriname ook.

Echter, de grote partij in de coalitie bepaalt wat er gebeurt. Dat is vooral het geval wanneer kleine partijen in de coalitie er geen problemen mee hebben dat de grootste partij in de coalitie (NDP) niet alleen de president levert, maar ook de voorzitter van het parlement, De Nationale Assemblee (DNA). Zelfs een blinde kan zien dat deze constellatie een vrijbrief is voor vestiging van een verkapte dictatuur.

Waarom staan kleine partijen in de coalitie dit toe en werken zij er zelf aan mee? Uit eigen belang. Zij hebben afscheid genomen van de andere grote politieke partij (VHP) waarmee zij in de vorige regeerperiode een coalitie vormden. Nu werken die partijen ook mee aan pogingen om de onafhankelijkheid van de rechterlijke macht te ondergraven en aldus ondergeschikt te maken aan het bestuur, de regering, en de wetgevende macht. Trias politica wordt daarmee gemaakt tot een farce! Dat kan alleen in een verkapte dictatuur, zo u wilt een verkapte democratie. De rechterlijke macht kan niet partijpolitiek gekleurd zijn. Immers, Vrouwe Justitia behoort blind te zijn!

Hoe komt dat? Welke belangen spelen hierbij een rol? Is er een verschil met de zogenoemde (post) revolutionaire periode? Jammer dat met de verwachte olie- en gasinkomsten de verdeeldheid in het land wordt vergroot met deze gang van zaken. Het landsbelang is veel beter gediend met een opstelling die de goedkeuring kan wegdragen van een groot gedeelte van de bevolking met inbegrip van de aanhangers van de VHP. Dat kan alleen in een nationale regering waarin de grootste en enige oppositiepartij ook is vertegenwoordigd.

Dat is vroeger het geval geweest. Vroegere leiders van politieke partijen hadden machtsdeling van alle bevolkingsgroepen hoog in het vaandel. Nu worden een grote politieke partij en haar aanhang uitgeschakeld onder het mom dat deze partij tweedeling in stand houdt. Wie neemt nou wie in de maling? Eenheid en rust kan men in een democratische maatschappij niet bereiken door alles en nog wat te onderwerpen.

Rinaldo van Rhemen

De redactie van de Ware Tijd stelt lezers in de gelegenheid stukken in te zenden ter publicatie. In principe worden alle ingezonden artikelen opgenomen, tenzij de inhoud schadelijk, kwetsend of beledigend is voor derden. Stukken die worden geplaatst komen niet noodzakelijkerwijs overeen met de mening van de Ware Tijd. De redactie behoudt zich het recht voor om stukken niet te plaatsen, of in te korten of te redigeren zonder dat die uit hun context worden gehaald.