Weg

door

KEVINS KIJK / Kevin Headley

Het verkeer heeft opnieuw het leven geëist van twee jonge Surinamers. Ze stonden nog midden in het leven. Bijna elke week komen mensen om in het verkeer. Toch dringt de impact pas echt door wanneer je de slachtoffers kent. Nog harder komt het binnen als het iemand is die dicht bij je stond. Iemand met wie je nog even had gesproken, iemand die je op een evenement nog had gezien, iemand met wie je niet meer zult lachen of een gesprek zult voeren.

Het leven gaat verder. Na verloop van tijd worden herinneringen aan iemand gekoesterd en krijgen ze een plek. Maar voor de familie blijft het gemis. Sommige dagen is de pijn minder voelbaar, andere dagen is die ondraaglijk. Maar helemaal weg gaat die nooit. Na ieder ernstig verkeersongeval wordt weer gesproken over verkeersveiligheid. We hebben zoveel haast. Waarom moeten we dat bericht per se beantwoorden terwijl we rijden? Waarom zijn we niet wat voorzichtiger in het verkeer?

“Voor de familie blijft het gemis. Sommige dagen is de pijn minder voelbaar, andere dagen is die ondraaglijk”

Wanneer zich een ernstig ongeluk voordoet, buitelen de reacties over elkaar heen. Er worden stevige uitspraken gedaan: ‘het moet veiliger’, ‘de straffen moeten zwaarder’, ‘we moeten onze mensen beter beschermen’. Maar na verloop van tijd verslapt de aandacht. We gaan verder met ons leven, totdat de volgende familie wordt getroffen door een verkeersongeval. Misschien worden af en toe campagnes gehouden of bezinningsmomenten georganiseerd. Soms zijn er acties om het aantal verkeersdoden en slachtoffers terug te dringen. Maar structurele veranderingen blijven vaak uit.

We kunnen de verantwoordelijkheid blijven neerleggen bij de overheid. We kunnen zeggen dat de politie meer controles moet uitvoeren, dat er meer bewustwordingscampagnes over verkeersveiligheid moeten komen en dat de straffen zwaarder moeten worden. We kunnen boos zijn op de veroorzakers van verkeersongevallen. Maar uiteindelijk brengt dat de persoon of personen die we hebben verloren niet terug.

De grootste verantwoordelijkheid ligt uiteindelijk ook bij onszelf. Wij bepalen hoe voorzichtig we zijn in het verkeer. We hopen allemaal dat het ons niet overkomt. En als er iets gebeurt, hopen we dat het meevalt. Tot de dag dat het niet meer meevalt. Dit is geen preek of waarschuwing. Dit is vooral een moment om stil te staan bij een mati die ik ben kwijtgeraakt. Hij had altijd een glimlach wanneer we elkaar tegenkwamen. We spraken altijd over waar we mee bezig waren. Hij was altijd druk in de weer en genoot van het leven. En bovenal hield hij van zijn motor.

Daarom is het misschien nog belangrijker om bewust afscheid van elkaar te nemen wanneer we van huis vertrekken. Vaak gaan we ervan uit dat we elkaar later op de dag weer zullen zien. Dat iemand na het werk, na school of na een afspraak gewoon weer veilig thuiskomt. Maar de werkelijkheid is dat niemand die zekerheid heeft. We beseffen soms niet dat het moment waarop iemand de deur uitloopt, ook het laatste moment kan zijn dat je elkaar ziet.

Juist daarom is het belangrijk om elkaar bij vertrek en bij thuiskomst te groeten. Ook als je ruzie hebt gehad. Ook als je even niet met elkaar praat. Het leven is te kwetsbaar om afscheid te nemen zonder een laatste groet. Want soms blijkt een gewoon ‘tot straks’ onverwacht een afscheid voor altijd te zijn.

headleydwt@gmail.com