WEER TE VEEL RUIMTE VOOR SPECULATIE

door

Soms hoop je dat je ongelijk hebt. Niet omdat je per se gelijk wenst te krijgen, maar omdat je wilt geloven dat een situatie beter is dan zij zich voordoet. Ook wij koesterden de hoop toen we de overheidscommunicatie in Suriname kritisch onder de loep namen. Helaas leidde een grondige analyse niet tot geruststelling, maar kwamen we tot de conclusie, dat er een essentiële schakel ontbreekt. Overheidscommunicatie in Suriname is al langer geen incidenteel knelpunt meer. Het is een patroon geworden. Te laat uitgebrachte persberichten, tegenstrijdige boodschappen van verschillende ministeries, en het uitblijven van cruciale informatie, zorgen ervoor dat burgers noodgedwongen hun toevlucht nemen tot geruchten en de sociale media. Wat daarbij misschien wel het meest verontrustend is: het heeft er veel van dat niemand zich er nog echt druk om maakt. Juist daar schuilt het grootste gevaar. Wanneer belangrijke overheidsbeslissingen worden genomen, of het nu gaat om beleid, subsidies of nationale veiligheid, hoort de samenleving daar niet achteraf kennis van te nemen.
Toch gebeurt dat in de praktijk maar al te vaak. De communicatie is vooral reactief, zelden proactief. Pas wanneer de onrust groeit en sociale media vollopen met speculaties, volgt er een officiële verklaring. Tegen die tijd is het vertrouwen al flink geschaad. Een recent voorbeeld onderstreept dit probleem heel duidelijk. Na de aanval van de Verenigde Staten op Venezuela, bleef een directe reactie vanwege het hoogste gezag in Suriname uit. Pas uren later kwam er een verklaring van de president. In andere landen werden burgers vrijwel onmiddellijk toegesproken en opgeroepen tot kalmte. In Suriname ontstond in die tussenliggende uren ruimte voor speculatie. Zelfverklaarde ‘deskundigen’ en kwaadwillenden vulden het informatievacuüm op met hun eigen interpretaties, wat verleidde tot onrust. Dit is precies waar het misgaat. In een tijdperk waarin sociale media zich sneller verspreiden dan officiële verklaringen, kan een overheid het zich niet permitteren te zwijgen. Zeker niet bij gevoelige internationale ontwikkelingen met mogelijke gevolgen voor de nationale veiligheid en maatschappelijke rust. In zulke momenten is snelheid geen luxe, maar een vereiste. Het gaat hier nadrukkelijk niet om een aanval op de werkwijze of intenties van de president. De kern van het probleem ligt in de communicatiekloof tussen besluitvorming en publieke informatievoorziening. Zolang die kloof blijft bestaan, zal de juiste informatie te laat komen en zal ruis het publieke debat blijven domineren. De samenleving heeft recht op tijdige, duidelijke en betrouwbare informatie. Niet achteraf, wanneer het kwaad al is geschied, maar op het moment dat ze ertoe doet. Overheidscommunicatie moet niet alleen correct zijn, maar ook strategisch, snel en anticiperend. Want stilte, hoe onbedoeld ook, heeft in deze tijd een hoge prijs.
The post WEER TE VEEL RUIMTE VOOR SPECULATIE ..