Wéér een voedselschuur

door

MINISTER MELVIN BOUVA van Buitenlandse Zaken, International Business en Internationale Samenwerking (BIS) heeft tijdens de recente Caricom-top de ambitie uitgesproken om van Suriname de voedselschuur van de regio te maken. De plannen bestaan al zeker twee decennia en werden ten tijde van de regering van zijn partijgenoot Desi Bouterse (2010-2020) volop leven in geblazen. Helaas kwam er niets van terecht.

Ook zijn opvolger Chandrikapersad Santokhi zette in op het opkrikken van de voedselproductie. Hij maakte daar zelfs concrete afspraken over met onder meer Barbados en Aruba, waar grote behoefte is aan producten uit de regio ter vervanging van de veel duurdere import van de Verenigde Staten en Europa. Ook die afspraken werden geen vervolg gegeven.

Dat Bouva deze weer uit de ijskast heeft gehaald terwijl daar geen gericht beleid voor is ontwikkeld door zijn collega van Landbouw, Veeteelt en Visserij, komt erg ongeloofwaardig en amateuristisch over

De door Bouva geschetste ambities vielen vrijwel samen met de noodklok die de Federatie van Surinaamse Agrariërs (FSA) luidde over de verslechterende situatie in de agrarische sector. Het was vooral ontluisterend om te horen dat de export van groenten bijvoorbeeld is teruggelopen van 65 ton naar slechts vijftien ton per jaar. Het aantal bedrijven dat nog exporteert, is teruggelopen van dertien naar zeven.

Vertegenwoordigers uit verschillende agrarische sub-sectoren gaven aan dat de efficiëntie en ontwikkeling aanzienlijk kan worden verbeterd wanneer bestaande wetten en standaarden daadwerkelijk worden toegepast. Zoals het Nationaal Voedselveiligheidsinstituut Suriname dat een belangrijke basis vormt voor standaarden en controle op voedselveiligheid maar dat al geruime tijd niet functioneert.

Tegen die achtergrond zou de regering zich beter eerst moeten inspannen om de zaakjes in eigen huis op orde te brengen en te bevorderen dat in ieder geval de lokale markt goed wordt voorzien. En – zeker niet onbelangrijk – dat lokale ondernemers de handen ineen gaan slaan om vanaf 2028 de duizenden arbeiders die in de olie-industrie dagelijks van voedsel te voorzien. Dat levert heel veel geld op, maar dan moet wel alles aan de internationale vereisten voldoen. Met minder nemen de multinationals geen genoegen.

Wat dat betreft hebben de Guyanezen dat beter voor elkaar, dus de kans is groot dat zij over een paar jaar ook de bedrijven in Suriname gaan voorzien. Want hier praat men over local content maar onderneemt verder weinig actie om er echt voordeel aan te kunnen hebben. Dat valt overigens niet alleen de overheid/regering te verwijten, maar ook de bedrijven die het uiteindelijk zullen moeten doen. Met stil blijven zitten, bereiken ze helemaal niets. En datzelfde geldt voor de voedselschuur, die inmiddels een luchtkasteel begint te worden.

Dat Bouva deze weer uit de ijskast heeft gehaald terwijl daar geen gericht beleid voor is ontwikkeld door zijn collega van Landbouw, Veeteelt en Visserij, komt erg ongeloofwaardig en amateuristisch over. En zal verder afbreuk doen aan het imago dat de regering in de Caribische regio heeft. Want daar zijn regeringen al vele jaren hele voedselbergen vanuit Suriname beloofd, die er echter nooit kwamen.