Wedden dat…

door

SERIEUS!? / Ivan Cairo

Ik wil niet pessimistisch zijn of zwartkijker, maar gelet op onze geschiedenis met heikele maatschappelijke kwesties durf ik te wedden dat de aangekondigde importstop op Jin Chan geen lang leven zal zijn beschoren.

Sterker nog, ik vermoed dat het spul straks weer gewoon het binnenland binnenkomt, terwijl wij nog denken dat het is verboden. Want in Suriname hebben we een bijzondere bestuurscultuur ontwikkeld: vandaag met veel vertoon iets verbieden en morgen geruisloos weer toestaan. Liefst wanneer niemand oplet.

“Misschien verrast de regering ons ditmaal. Misschien blijft het verbod daadwerkelijk van kracht en wordt  streng gecontroleerd”

De politiek heeft er zelfs een specialiteit van gemaakt. Zodra de maatschappelijke verontwaardiging oplaait, wordt haastig een karu wiwiri faya-besluit genomen. Er moet daadkracht worden getoond: de president ‘geeft opdracht’, ministers kijken ernstig, verklaringen worden uitgegeven en de samenleving krijgt de indruk dat eindelijk iemand met zijn vuist op tafel heeft geslagen. Vervolgens wacht men geduldig tot de storm is gaan liggen. Daarna kan de oude vertrouwde gang van zaken worden hervat.

Neem nu Jin Chan. Het spul wordt niet sinds gisteren bij de goudwinning gebruikt. Er waren al eerder waarschuwingen, onderzoeken en aanwijzingen van onverantwoord gebruik. Een paar maanden geleden hadden we een klote zooi op een concessie van Grassalco. Gevolg: ernstige vervuiling van de rivier, massale vissterfte en een plaatselijke gemeenschap die radeloos is. En misschien zelfs brodeloos.

Maar kennelijk moest eerst de onrust bij Godo Olo erbij komen en het traditionele gezag zich nadrukkelijk roeren voordat de hoogste politieke leiding ontdekte dat echte echt ingrijpen noodzakelijk was. En prompt kwam het bevel: import onmiddellijk stopzetten! Applaus graag.

Maar wat betekent zo’n verbod eigenlijk in een land waar controle vaak ophoudt zodra de camera’s zijn vertrokken? Wie gaat bijhouden hoeveel Jin Chan al aanwezig is? In magazijnen, op de goudvelden, op vrachtschepen die al zeilende zijn. Wie controleert de goudvelden? En vooral: wie garandeert dat straks niet ergens een uitzondering wordt geregeld voor een onderneming die toevallig van groot economisch belang blijkt te zijn? Of ‘connecties’ heeft.

Want dat kennen we ook. Eerst is iets levensgevaarlijk voor mens en milieu. Vervolgens verschijnen de belanghebbenden met hun investeringscijfers, werkgelegenheidsargumenten en andere gewichtige verhalen. Of praatjes dat ze ‘de partij hebben gesponsord bij de verkiezingen’. Dan blijkt het verbod plotseling toch wat genuanceerder te moeten worden bekeken. Er komt overleg. Een commissie. Misschien zelfs een werkgroep. Wie weet, misschien zelfs een taskforce. En voordat iemand het beseft, is de deur weer op een kier gezet.

De Okanisi hebben intussen duidelijk gemaakt dat zij niet alleen schoon rivierwater willen, maar ook zeggenschap over wat in hun leefgebied gebeurt. Een volkomen begrijpelijke eis. Alleen valt met zeggenschap van bewoners doorgaans minder te verdienen dan met goud.

Misschien verrast de regering ons ditmaal. Misschien blijft het verbod daadwerkelijk van kracht en wordt  streng gecontroleerd.

Ik hoop het.

Maar wedden dat…?

ivancairo@yahoo.com