WE KUNNEN BETER, MAAR WILLEN WE?

door

De interesse voor wat Surinamers weten en kunnen, is internationaal nog altijd groot. We hebben geen brain drain, omdat we onkundig of incompetent zijn. De interesse vanuit het hoger onderwijs en de arbeidsmarkt in de regio, heeft ermee te maken dat er vertrouwen is in onze basis als mensen met potentie voor productie en om een bijdrage te leveren. Surinamers zijn internationaal op allerlei gebieden succesvol.
Wanneer internationale investeerders Suriname aandoen voor de grondstoffen en de zakelijke kansen, zijn ze in eerste instantie vaak positief verrast over hoeveel er met de lokale bevolking al mogelijk en voorhanden is. Wij hebben geen vijandige ideologie of grondhouding. We hangen geen hypergewelddadig gedachtegoed aan. Binnen de eerste generatie van aankomst, kan een migrant een plaats vinden om naar vrijheid te werken, te aanbidden, lief te hebben en een gezin te stichten.
Er zijn echter ook valkuilen. Valkuilen waar wij zelf in blijven trappen. Vicieuze cirkels die we maar niet kunnen of willen doorbreken.
Bureaucratie en geldingsdrang zijn valkuilen. Het resultaat van welke missie dan ook, lijkt van ondergeschikt belang voor degenen met invloed, die zich willen doen gelden en elk proces – van een visum tot een vergunning, een rijbewijs, een akte, een benoeming, een bevordering, een concessie, een bankrekening of een krediet – zo langdurig en kostbaar mogelijk maken.
Corruptie, klein en groot, is een valkuil. Werk waarvoor men betaling krijgt, kan alleen op gang komen als er een persoonlijke bijverdienste of een duidelijk eigen voordeel in het vooruitzicht wordt gesteld. Invloed die toegekend wordt om ons allemaal terughoudend te vertegenwoordigen, wordt misbruikt voor zelfverrijking.
Wetshandhaving en het verbinden van gevolgen op een gelijkwaardige manier en met een stelselmatige consistentie, lijkt een enorme uitdaging. Wij lijken dol op de uitzondering, de boropasi, de mati fasi, de kabel, de lijn. Wij willen minstens gelijke behandeling op ieder moment, maar het liefst een speciale behandeling, want speciaal vinden we onszelf allemaal.
Een nieuw staatshoofd treedt aan met de belofte dat het haar anders zal vergaan dan haar voorgangers, in het bijzonder ten aanzien van de metgezel. Op nuchtere toon wordt uitgelegd dat de metgezel geen behoefte heeft aan een titel, dat hij het werk dat al jaren gedaan wordt onverstoord zal voortzetten, en dat hij gewoon als ‘meneer’ met eigen achternaam door het leven zal blijven gaan. Toch wordt er plotseling een lokaal in een onderwijsinstelling naar de heer vernoemd, terwijl het brede publiek het voor zijn recente politieke succes gewoon als ‘aula’ kende.
De Waterkant wordt opgeleverd met een nieuw en toeristvriendelijk aangezicht. Maar nu al zijn er gevallen van vandalisme, het dwars over de gemanicuurde grasmat lopen, vervuiling achterlaten, overlast met luide draagbare speakers veroorzaken, opzettelijk brandgevaar veroorzaken en het niet nakomen van betaalverplichtingen.
En ondanks het feit dat de opleverdatum al drie jaar bekend is, is voor de veiligheidsdiensten geen stuiver meer begroot of toegekend aan surveillance of overuren. We kunnen blijven lenen om met gemeenschapsmiddelen te rehabiliteren, reconstrueren en renoveren, maar als wij ermee omgaan zoals wij vijf jaar geleden deden, moeten we over tien jaar weer bijlenen voor een grondige beurt, in plaats van verstandig gebruik en onderhoud centraal te stellen.
Wie met ogen open in valkuilen blijft springen, voelt zich blijkbaar kiplekker op de bodem. Willen wij in 2026 gezamenlijk vooruit? Of blijven we vooruitgang bespreken als een algemeenheid op een verre horizon? We kunnen veel beter, maar moeten ook de wilskracht opbrengen om verandering bij onszelf en met elkaar in te zetten.
The post WE KUNNEN BETER, MAAR WILLEN WE? ..