Wat als…?

door

SERIEUS!? / Ivan Cairo

Er zijn van die momenten waarop voetballiefhebbers zichzelf vrijwillig laten martelen. Niet door negentig minuten te kijken naar een bloedeloze 0-0 tussen twee landen waarvan niemand precies weet waar ze op de kaart liggen, maar door te kijken naar iets dat je nét niet hebt gehaald. Dat gevoel bekruipt veel Surinamers dezer dagen tijdens het WK-voetbal.

Terwijl de wereld zich vergaapt aan debutanten, zit Suriname thuis op de bank. Met een bak popcorn, een stukje gebakken bang bang, een kouwe djogo en een hoofd vol “wat als?”. Want dit had ook óns WK kunnen zijn. Daar had ook Natio kunnen staan.

Kijk naar de nieuwkomers: Curaçao, Jordanië, Uzbekistan, Kaapverdië. Geen landen die normaal gesproken aan tafel zitten met Brazilië, Duitsland en Argentinië. Het zijn de gasten die vroeger buiten stonden te kijken door het raam en nu plotseling een uitnodiging hebben gekregen voor het grootste voetbalfeest ter wereld.

En wat doen ze met die uitnodiging? Nou, dat verschilt nogal. Neem Curaçao. Dat stapte vol goede moed het veld op tegen Duitsland. Waarschijnlijk met grootse plannen, ambitieuze tactische besprekingen en een motiverende speech van Dick Advocaat in de kleedkamer. Negentig minuten later stond er een 1-7 nederlaag op het scorebord. Op een bepaald moment moeten sommige Curaçaoënaars zich hebben afgevraagd of ze per ongeluk tegen twee Duitse elftallen tegelijk speelden.

Maar voetbal zou voetbal niet zijn zonder een gezonde dosis absurditeit. Terwijl Curaçao kennismaakte met de harde werkelijkheid van een WK, besloot Kaapverdië iets totaal anders te doen. Het kleine eilandstaatje hield doodleuk Spanje op 0-0. Ja, dat Spanje. De ploeg die normaal gesproken meer passes geeft dan sommige mensen ademhalen.

Terwijl Spaanse supporters massaal naar hun televisie schreeuwden en analytici naar verklaringen zochten, vierde Kaapverdië het gelijkspel alsof de wereldbeker al in de handbagage zat. Dat is de schoonheid van een WK. Op zaterdag ben je het lachertje van het toernooi. Op zondag ben je de held van alle neutrale voetballiefhebbers.

En ergens tussen die twee uitersten zit Suriname. Op de bank. Watertandend. Dromend. Rekenend. Want iedere keer wanneer Jordanië het veld opkomt, wanneer Uzbekistan het volkslied hoort spelen of wanneer Kaapverdië weer eens een stunt uithaalt, zal in menig Surinaamse woonkamer dezelfde verzuchting klinken: ‘als zij het kunnen, waarom wij niet?’

Natuurlijk weten we allemaal dat een WK-ticket niet uit de lucht komt vallen. Daar zijn beleid, talentontwikkeling, organisatie en vooral heel veel geduld voor nodig. Maar voor het eerst in lange tijd voelt die droom niet als pure fantasie. Het voelt alsof Natio niet meer aan de andere kant van de oceaan staat te zwaaien, maar langzaam richting de vertrekhal loopt.

Dus terwijl Messi mogelijk zijn laatste WK speelt en Duitsland doelpunten verzamelt alsof het op uitverkoop is, kijken Surinamers niet alleen naar het heden. Ze kijken vooruit. Naar het volgende kwalificatietraject. Naar de volgende kans.

En diep van binnen zien ze het al voor zich: een stadion vol groen, wit en rood, het Surinaamse volkslied dat klinkt en een commentator die zegt: “Welkom bij de eerste WK-wedstrijd van Suriname”.

Tot die tijd doen we wat we altijd doen: kijken, dromen en nog een handje popcorn pakken, of een stukje bang bang.-.

ivancairo@yahoo.com