Vruchtbaar land Suriname, lege fruitmand

Suriname wordt vaak omschreven als een land met vruchtbare bodem en overvloedige natuurlijke rijkdommen, zogenaamd ideaal voor landbouw. Tegelijkertijd kampen burgers dagelijks met hoge fruitprijzen en beperkte beschikbaarheid. Het resultaat is een paradox: een agrarisch potentieel dat in toespraken wordt bezongen, maar in supermarkten en marktkramen nauwelijks voelbaar is. Dit is geen perceptieprobleem, maar een structureel falen in productie, distributie en beleid.

Gezondheidsinstanties waarschuwen al jaren dat Surinamers te weinig fruit consumeren. Die waarschuwing klinkt hol zolang betaalbaarheid en toegankelijkheid ontbreken. Het probleem wordt vaak herleid tot individuele keuzes, terwijl de kern ligt bij aanbodbeperkingen, inefficiënte logistiek, hoge inputkosten en een gebrek aan consistente landbouwplanning. Import vult gaten, maar tegen prijzen die voor grote delen van de bevolking onbereikbaar zijn.

In commentaren wordt soms verwezen naar internationale voedingsadviezen die losgezongen lijken van de lokale realiteit. Aanbevelingen over dagelijkse fruitinname veronderstellen een markt waar fruit goedkoop, vers en ruim beschikbaar is.

In Suriname betekent een simpele appel of banaan voor veel huishoudens een bewuste uitgave, geen vanzelfsprekendheid. Het contrast tussen gezondheidsretoriek en economische werkelijkheid maakt dergelijke adviezen bijna ironisch.

De discussie wordt verder vertroebeld door het hardnekkige cliché van “vruchtbaar grind”. Vruchtbaarheid alleen produceert geen betaalbaar voedsel. Zonder investeringen in irrigatie, opslag, transport, verwerking en markttoegang blijft vruchtbare grond een abstract begrip. Boeren worden geconfronteerd met risico’s, beperkte financiering en een gebrek aan schaal, terwijl consumenten de rekening betalen.

De lage fruitconsumptie is dus geen cultureel tekort of onwil van burgers, maar een logisch gevolg van een falend systeem. Zolang landbouwbeleid vooral bestaat uit slogans en incidentele projecten, blijft de fruitmand leeg. Wie werkelijk wil dat Surinamers gezonder eten, moet eerst zorgen dat fruit geen luxeproduct is.

...