Vrouwen basketbalfinale 1-1: De Arend pakt game 2

door

De Arend heeft zondag (vandaag) alvast een deel van de voorspelling van coach Mitchell Zeefuik – “het wordt 1-1” – bewaarheid door de seriestand in de vrouwen hoofdklasse basketbalfinale in evenwicht te brengen. De titelverdediger besliste game 2 met 63-50 in haar voordeel.

Voor Zeefuik is de overwinning cruciaal. “Vreselijk belangrijk!” beaamt hij desgevraagd tegenover de Ware Tijd. “Omdat als we deze game hadden verloren, we met 2-0 zouden achterstaan. Het zou dan harder zijn voor ons om vanuit die achterstand terug te komen.” De derde ontmoeting staat voor 19 juli op schema.

Nu het 1-1 staat, is de best-of-5-finaleserie weer helemaal open. Tegenhanger Chayenne Naarden van Yellow Birds, die erkent dat haar team een goede kans heeft laten liggen om verder uit te lopen, zegt aandacht te zullen schenken aan de minpunten. “Op de training gaan we aan de defense werken en komen dan sterker terug game 3″, belooft ze.

Zeefuik over het invullen van de week naar de derde ontmoeting toe: “Zoals ik eerder zei, ik ben geen trainer die spelers ‘afmaakt’. We hebben gesproken met elkaar, ze hebben elkaar uitgescholden van ‘eh, jij hebt je werk niet gedaan’ … Precies hetzelfde ga ik weer doen. Praten met mijn speelsters, dat is belangrijk.”

Dominant vs slap

De Arend startte zondag sterk en kende een dominante eerste quarter, die met een 20-9 voorsprong werd afgesloten. “We zijn eigenlijk vanaf het begin heel slap gestart”, kijkt Naarden terug op die tien minuten.

Het stond 6-4 toen Telma Prika de aanzet gaf tot een 7-0 run, een fase waarin Chelsea Slagveer ook een three-pointer had. Met 2:12 op de klok zag Yellow Birds Onna Fang met een hamstringblessure uitvallen. Direct daarna benutte Chiniqua Pengel twee vrije worpen (8-14), maar met twee baskets in een halve minuut zorgden Slagveer en Mirelva Marica voor 18-8 met 1:13. Slagveer maakte met 12,4 seconden de laatste basket van de eerste tien minuten: 20-9.

Naarden over het optreden van haar team in die fase: “We scoorden niet en we verdedigden niet hard genoeg. Pas toen ze dat begonnen te doen, zag je dat de ommekeer er kwam.”

De Arend zag Yellow Birds inderdaad steeds dichterbij kruipen. Eerst scoorde Seregay Blankendal, voordat Pengel haar eerste three-pointer lanceerde: 14-20.

Voor De Arend volgde een mindere periode met een onsportieve én een technische fout met 7:02 te spelen. Echter, Yellow Birds profiteerde daar niet van, want Blankendal miste alle drie vrije worpen.

Blessure

Met 6:05 kreeg De Arend een fikse domper toen haar drijvende motor Mirelva Marica met een knieblessure uitviel. Echter, haar teamgenoten toonden karakter. “Ik zat toen even te puzzelen”, geeft Zeefuik toe. “‘Waarvoor ga ik?, waarvoor ga ik niet?’, snap je? En eigenlijk heb ik een dek’ati genomen en die is goed uitgekomen.”

Over de ernst van de blessure van Marica kan hij nog niet veel zeggen. “Ze mankt … ik hoop niet dat het net als Anita (Tolud, … red.) is, want die is uitgeschakeld. Volgens de fysio mag ze eigenlijk niet meer spelen. Maar ik hoop niet dat de blessure van Mirelva zo zwaar is.” Tolud raakte in de eerste ontmoeting geblesseerd aan haar enkel.

Comeback

Met 1:43 stond De Arend nog mer 28-18 voor, maar Blankendal scoorde back-to-back three-pointers, waardoor het 24-28 werd met 16,8 seconden. Een laatste basket van Gabriëlla Marica met 2,7 seconden liet De Arend met 30-24 de rust ingaan.

In de derde quarter naderde Yellow Birds na opeenvolgende driepunters van Naomi Feller tot 31-35 met 7:51. De comeback was compleet toen met 1:01 nog te spelen Pengel uit een three-pointer de stand in evenwicht bracht: 41-41. Uiteindelijk sloot De Arend de periode af met een 42-41 score, nadat Prika een vrije worp benutte.

Sterkhouders

Volgens Zeefuik bracht in de vierde quarter “een coaching tactiek” van hem het verschil. “Maar daar ga ik niet verder op in”, houdt hij de krant ‘geheimzinnig’ voor. Ook zwaait hij zijn speelsters lof toe: “De dames hebben alles gegeven.”

Hij noemt met name Cindy-Jane Vianen. “In de vierde quarter heb ik een wissel gebracht, waarvan ik dacht: ‘no, ik ga de persoon nu pas zetten in die game’. … En ze heeft een voortreffelijke job gedaan”, prijst hij Vianen.

De routinier ontpopte zich tot een ware ‘super sub’. Na de eerste drie quarters aan de kant te zijn gehouden, startte Vianen bij aanvang van de vierde periode. Nadat ze eerst een vrije worp benutte bij 9:08 (45-43), scoorde ze bij 6:31 (53-47), terwijl haar grootste moment daarna in de verdediging kwam. Met 6:00 op de klok offerde ze haar lichaam bij het nemen van een charging. Die offensive foul bracht Yellow Birds’ Pengel op vier fouten.

Maar ook de inbreng van de jeugdige Prika en Migyeta Helslijnen mocht er wezen. “Vandaag hadden ze een beetje meer durf. Ik weet niet wat ze hebben gegeten of wat ze hebben gedaan, maar er was een beetje meer durf en dat zorgde voor de ommekeer in de game.”

Mindere attitude

In de vierde quarter viel de mindere attitude van Yellow Birds-speelsters op. Op twee sleutelmomenten, na balverlies, zakte de ploeg niet terug, waardoor De Arend vrij spel had. De eerste keer bij 8:42, na een steal van De Arend, miste Prika zelfs twee keer na elkaar, voordat ze de derde poging probleemloos kon benutten: 47-43.

De tweede keer volgde een minuut later bij een 47-45 stand voor De Arend met 7:42 op de klok. Na balverlies bleven drie speelsters van Yellow Birds op hun aanvalshelft, waardoor de tegenstander een numerieke meerderheid had. Slagveer maakte geen fout en verzilverde het buitenkansje: 49-43.

Vanaf dat moment leek Yellow Birds, hoewel de wedstrijd te winnen was en er nog een zee van tijd was, een verloren game te spelen. De lichaamstaal van de speelsters sprak boekdelen. Naarden heeft geen verklaring voor de attitude die door haar speelsters aan de dag werd gelegd. “Eerlijk, ik kan niet zeggen waardoor het komt. We hebben het gewoon uit handen gegeven, ondanks dat we waren teruggekomen en nog in de game zaten. Tijdens time-outs, bij het einde van de quarters, hebben we steeds gehamerd op de verdediging. Onze focus is echt die defense, maar ja, als je niet verdedigt ja, dan zie je wat er gebeurt.”

Dat Yellow Birds aan de andere kant moeite had met de tight verdediging – vaak full court op Feller en Pengel – wordt door de coach erkend, maar volgens Naarden zou het niet mogen. “Vanaf vóór game 1 hebben we het tegen de meisjes gezegd. We verwachten het, maar de rest van de speelsters moeten gaan scoren en ze moeten gaan screenen, want we weten al dat dat de verdediging van De Arend wordt.”

Vastberaden

Bij De Arend liep het in deze fase niet altijd op wieletjes, maar de ploeg werkte voor elkaar en speelde vastberaden. In de resterende minuten werd geen moment de voet van het gaspedaal gehaald. Met name Helslijnen en Prika stonden daarbij hun mannetje en zorgden in de laatste quarter samen voor twaalf punten, drie meer dan Yellow Birds als geheel.

Met 3:05 was er opnieuw een moment, waarbij duidelijk was dat Yellow Birds had opgegeven. De ploeg miste twee keer in dezelfde aanval, waarna slechts twee speelsters overschakelden naar de verdediging. Ook deze keer buitte De Arend het overwicht uit en maakte Helslijnen er 60-47 van.

De rivaal werd aanvallend compleet aan banden gelegd, waarbij de hossel en verdediging van Gabriëlla Marica opviel. Na het naar de kant halen van Morena Leter, die op was na het verdedigen van Pengel, kreeg Marica de ondankbare taak om de Yellow Birds-topscorer in toom te houden. Dat deed ze uitstekend, want los van een zogenoemde ‘logo three-pointer’, net over de middenlijn, scoorde Pengel niet.

Haar basket met 1:05 (50-62) was Yellow Birds’ eerste punt sinds 6:52 toen Ketura Neede de score op 47-51 had gebracht. Met een benutte vrije worp bepaalde Seymone Esajas de eindstand op 63-50 voor De Arend en een 1-1-seriestand.

Prika, Slagveer en Esajas scoorden veertien, dertien om tien punten voor De Arend, waarbij Prika en Slagveer beiden één three-pointer maakten. Pengel (drie three-pointers), Blankendal (drie three-pointers) en Feller (twee three-pointers) hadden vijftien, elf om tien punten voor Yellow Birds.