Vreemdelingenbeleid

door

ROZENGEUR / Gerold Rozenblad

“Voel je pijn?”, vroeg ze me. “Want je moet pressure voelen, maar geen pijn”, verduidelijkte ze. Ik was de afgelopen week bij de dokter. Waarvoor ga ik u niet zeggen, omdat het daar vooral niet om gaat. Waar het wel om gaat is dat in die kliniek een Cubaanse dokter werkt die mij behandelt. Ik denk dat ik er nog twee keer naar toe moet en dan is het voorbij. Twee plekken ga ik niet graag naartoe: advocaten en doktoren. Daar ga je alleen als je een behoorlijk probleem hebt en ik ga er al helemaal niet naartoe als die mij niet op mijn gemak kunnen stellen. En op mijn gemak voel ik mij bij die mevrouw die voor het jaar dat ze hier woonachtig is, buitengewoon goed Engels en Nederlands spreekt.Deze ontmoeting zou ik niet bespreken als het niet zo was dat ook de vorige week minister André Misiekaba in de assemblee bekend maakte pardon te willen verlenen aan de vele goed opgeleide buitenlanders onder wie Cubanen, Venezolanen en wie weet wat al niet meer. We kampen op verschillende vlakken met tekorten, maar van een goed vreemdelingenbeleid wil het ondanks de situatie maar niet komen. Misiekaba besprak gezien zijn functie over de gezondheidssector, maar ik weet van een groot bedrijf dat hordes Venezolanen laat komen voor bediening en of reparatie van hun zwaar materieel. Je kan het zo gek niet bedenken of je ziet tegenwoordig een buitenlander rondlopen.

“Als niet op korte termijn wordt doorgedrukt met het door Monorath genoemde beleid, mogen we straks, wanneer ‘oil & gas’ tot volle wasdom komt, het Nederlands schrappen als officiële taal”

De reactie van de minister kwam nadat een parlementariër de opmerking maakte dat er tienduizenden Cubanen hier vertoeven. Dat het enkele duizenden zullen zijn, daar ben ik het eens mee, maar tienduizenden? Ik denk dat dat een stukje kretologie is om de zaak aan te dikken, waarbij voorbijgegaan wordt is aan het gegeven dat het grootste deel Suriname als springplank ziet om verder te reizen.

Zoals de assistent van mijn barbier. Ook een Cubaan. Nadat hij me een paar keer had geholpen, waarbij we vooral in gebarentaal elkaar begrepen was hij er plots niet meer. “A man gwe moro fara,” legde de barbier simpel uit. Maar de situatie zoals die is, is reeds erg genoeg. Zoals hoe ik gisteren op radio ABC een vakbondsman hoorde zeggen dat er steeds meer plekken zijn in het land waar je met Nederlands niet ver meer komt.

In hetzelfde college waar het probleem aan de orde werd gesteld, wordt bij elke naturalisatie van vreemdelingen gepleit voor een verplichte inburgeringscursus die zou moeten worden toegevoegd aan het naturalisatieproces. Het blijft bij woorden en dan krijg ik de bibberaties bij de nuchtere opmerking van minister Harish Monorath dat er een integraal beleid op dit stuk moet komen.

Als een simpele inburgering uitblijft hoe moeten wij aankijken tegen het vraagstuk van een integraal beleid ? De minister zelf gaf aan dat er sedert 2017 een half uitgevoerd legalisatieproject ligt. Als niet op korte termijn wordt doorgedrukt met het door Monorath genoemde beleid, mogen we straks, wanneer ‘oil & gas’ tot volle wasdom komt, het Nederlands schrappen als officiële taal.

roziegeur@gmail.com