Voorbereiden op El Niño

door

DE KANS IS zeer groot dat het roemruchte weerfenomeen El Niño binnenkort weer zal toeslaan in de wereld en dat de gevolgen daarvan ook in Suriname voelbaar zullen zijn. De Wereld Meteorologische Organisatie van de Verenigde Naties heeft de noodklok geluid en landen opgeroepen zich daar nu al vast op voor te bereiden. Het is te hopen dat de Surinaamse regering goede notie heeft genomen van de waarschuwing en daadwerkelijk voorzorgsmaatregelen treft. Dat kan het land – en vooral de samenleving – een hoop ellende besparen.

Tussen 2023 en 2024, toen El Niño voor het laatst toesloeg, werden tal van problemen in Suriname pijnlijk blootgelegd. Omdat de kleine regentijd in december en januari destijds vrijwel volledig uitbleef, werd de weerbalans ernstig verstoord. Door de aanhoudende droogte zakte het waterpeil in het Brokopondo-stuwmeer met ruim drie meter en moesten twee van de zes turbines van de Staatsolie Power Company Suriname (SPCS) volledig worden uitgeschakeld, waardoor de hydro-opwekking noodgedwongen terugviel van 140 megawatt naar 90 megawatt.

Het is te hopen dat de Surinaamse regering goede notie heeft genomen van de waarschuwing en daadwerkelijk voorzorgsmaatregelen treft

Het energietekort moest door de Energiebedrijven Suriname (EBS) worden opgevangen met zware, op dure fossiele brandstof draaiende generatoren, wat het land handenvol geld kostte. Het zal heel veel ellende en geld kunnen besparen als de regering nu al maatregelen treft zodat het land zoveel mogelijk is voorbereid op wat waarschijnlijk komen gaat. Zo zal er alvast een scenario klaar moeten liggen om toe te passen op water- en energiereserves. Dat is altijd beter dan het reactief op de crisis te reageren als die er eenmaal is.

Overigens, niet alle gevolgen zijn te voorkomen. De rivieren in het binnenland veranderden drie jaar geleden in ondiepe stroompjes, waardoor het korjaaltransport nagenoeg plat kwam te liggen en dorpen geïsoleerd raakten. Ook zagen binnenlandse gemeenschappen hun lokale kostgrondjes verdorren, wat leidde tot acute voedsel- en drinkwatertekorten. De overheid zou zich daar de komende maanden al op voor kunnen bereiden door noodhulpgoederen en distributiewater in te vliegen of te verschepen.

De kustgebieden werden daarnaast geteisterd door hardnekkige zwamp- en bosbranden. Deze waren door de extreme droogte – en deels door de gebrekkige uitrusting van de brandweer – moeilijk te blussen en zorgden voor wekenlange fijnstof- en rookoverlast. Dat zou in de toekomst tot een minimum kunnen worden beperkt als eigenaren van braakliggende percelen worden gedwongen deze te onderhouden en de spuitgasten de middelen krijgen waar ze al zo lang – tevergeefs – om smeken.

Voor de rijstsector in Nickerie is het van groot belang dat de aanvoerkanalen naar de velden van water worden voorzien. Zonder bijvoorbeeld de hulp van constante mechanische bemaling via de Wakay-pompen, konden duizenden hectaren padiearealen niet worden ingezaaid. Als dat weer gebeurt, zal dat de voedselvoorziening in gevaar kunnen brengen en wordt het land afhankelijk van de veel duurdere rijstimport. Aangenomen mag worden dat de regering zich deze schande niet op haar hals wil halen en alles in het werk zal stellen om dit te voorkomen. Maar daar is ook de politieke wil voor nodig en daar ontbreekt het vaak aan.