VOOR ELK PROBLEEM EEN COMMISSIE, WIE BESTUURT EIGENLIJK HET MINISTERIE?

In Suriname ontwikkelt zich al jaren een afwijkende bestuurscultuur waarbij voor vrijwel ieder complex vraagstuk, een commissie wordt ingesteld. Problemen binnen het onderwijs, nationaal vervoer of rond Canawaima, noem maar op, worden beoordeeld door nieuwe commissies. Vooral onder de regering van president Chandrikapersad Santokhi en vicepresident Ronnie Brunswijk, werd deze werkwijze heel zichtbaar. Tijdens die regeerperiode werd regelmatig gesproken over boven de 100 ingestelde nieuwe commissies. En nu zien we bij de huidige regering ook commissies, niet zoveel als bij de vorige, maar toch aanzienlijk in aantal. Als er commissies worden ingesteld, waarvoor zijn de ministeries er eigenlijk?
Ministeries beschikken over ambtenaren, beleidsmedewerkers, beleidsadviseurs en deskundigen, die verantwoordelijk zijn voor het uitvoeren van beleid, het signaleren van problemen en het zoeken naar oplossingen.
Wanneer voor steeds meer vraagstukken, een afzonderlijke commissie wordt ingesteld, ontstaat het risico, dat de eigen deskundigheid en verantwoordelijkheid van ministeries, naar de achtergrond verdwijnen. Een commissie kan zeker nuttig zijn, wanneer een probleem verschillende beleidsterreinen raakt en samenwerking tussen deskundigen, ministeries en maatschappelijke organisaties, vereist is. Het wordt echter problematisch, wanneer tijdelijke commissies taken gaan overnemen die in principe tot de normale verantwoordelijkheid en taken van een ministerie behoren.
Daarmee kan institutionele kennis worden verzwakt. Waarom zou een overheid blijven investeren in deskundigheid binnen haar eigen organisaties, als bij ieder nieuw probleem, een externe groep wordt samengesteld?
Bovendien kan onduidelijkheid ontstaan over wie uiteindelijk verantwoordelijk is voor de uitvoering en het resultaat.
Ook de samenstelling en het functioneren van commissies, verdient meer aandacht. Welke deskundigheid is nodig? Op basis waarvan worden leden benoemd? Welke opdracht krijgen zij en binnen welke termijn moeten zij resultaat opleveren? Nog belangrijker is de vraag, wat er uiteindelijk met hun adviezen gebeurt. Het instellen van een commissie is relatief eenvoudig. Het daadwerkelijke probleem oplossen is veel moeilijker.
Er is meer transparantie nodig inzake het functioneren van deze commissies. Zo moet de samenleving kunnen nagaan, welke commissies daadwerkelijk resultaten hebben opgeleverd, welke aanbevelingen zijn overgenomen, welke voorstellen zijn uitgevoerd en hoeveel publieke middelen met deze structuren, gemoeid zijn. Ook moet duidelijk worden, welke commissies hun werkzaamheden hebben beëindigd, zonder dat het oorspronkelijke probleem is opgelost.
Wanneer daarover onvoldoende informatie beschikbaar is, kan bij burgers het beeld ontstaan, dat commissies vooral dienen als extra bestuurslaag, of als manier om functies en verantwoordelijkheden te verdelen. Dat beeld kan alleen worden weggenomen door openheid over benoemingen, opdrachten, kosten en resultaten.
De oplossing ligt daarom niet automatisch in het instellen van een volgende commissie. De overheid zou eerst moeten kijken naar de capaciteit van haar eigen ministeries. Investeren in deskundige medewerkers, opleiding, middelen en duidelijke bevoegdheden, kan tot gevolg hebben dat problemen binnen de bestaande bestuursstructuur, worden aangepakt.
Een goed functionerend ministerie zou niet voor ieder probleem, een externe commissie nodig moeten hebben. De belangrijkste vraag is daarom niet welke commissie er nu moet komen, maar waarom het ministerie zelf het probleem niet kan oplossen. Het beantwoorden van die vraag is essentieel voor het versterken van de overheidsinstituties en het herstellen van duidelijkheid over verantwoordelijkheid en bestuur.
The post VOOR ELK PROBLEEM EEN COMMISSIE, WIE BESTUURT EIGENLIJK HET MINISTERIE? ..

...