Voor de klas

door

KEVINS KIJK / Kevin Headley

Daar stond ik dan: voor een vijfde klas van de lagere school om een Sranantongo-verhaal voor te lezen. Er zijn niet veel momenten waarop ik me nerveus voel. Jarenlange ervaring met spreken voor groepen zorgt ervoor dat ik me meestal best comfortabel voel voor publiek. Maar nu moest ik een verhaal in het Sranantongo voorlezen.

Zelf ben ik nog niet helemaal goed in het voorlezen in deze taal. Ik heb namelijk moeite met het op de juiste manier uitspreken van bepaalde woorden. Dus ik hoopte dat de leerlingen mij niet zouden uitlachen als ik een fout zou maken. Of nog erger: dat ik woorden verkeerd zou uitspreken en hen daardoor een verkeerde uitspraak mee zou geven.

“Voorlezen is ook een mooie manier om de band met je kind te versterken“

Ik werd door gemeenschapsorganisatie Naks gevraagd om – in verband met de Internationale Dag van de Moedertaal op 21 februari – voor te lezen. Eigenlijk wilde ik afzeggen. Het leek me niet wijs om iets te doen waar ik mezelf nog niet helemaal goed in vind: het goed beheersen van de taal.

Aan de andere kant heb ik me de afgelopen jaren wel veel met Sranantongo beziggehouden: onderzoek naar de geschiedenis van het Sranantongo, naar linguïst Hein Eersel, die belangrijk werk over de taal heeft verricht en zelf proberen de taal beter te leren schrijven en lezen.

Uiteindelijk hakte ik de knoop door: ik zou het doen. Want als ik zelf niet durf om voor een klas met de taal bezig te zijn, kan ik dat in de toekomst ook niet van anderen verwachten. Ik reed naar de school, maar hoe dichterbij ik kwam, hoe zenuwachtiger ik werd.

Ik had voor een heel korte tekst gekozen en die ook twee keer van tevoren voor mezelf hardop gelezen. Natuurlijk had ik ook gekeken hoe bepaalde woorden moesten worden uitgesproken. Toch twijfelde ik of het vlot zou gaan. Ik moest niet voor de klas haperen tijdens het voorlezen.

Ik was precies op tijd. De leerkracht die het project begeleidde, bracht me direct naar de klas waar ik zou voorlezen. De leerlingen zaten al klaar. Ik stelde me eerst voor en vertelde in het Nederlands over de Internationale Dag van de Moedertaal en het belang van zo’n dag.

Natuurlijk legde ik ook uit waarom ik vind dat het Sranantongo belangrijk is voor Suriname: het is een taal die ons verbindt. Bijna iedereen kan haar spreken en veel buitenlanders leren vaak eerst deze taal.

En toen was het tijd om de tekst voor te lezen. Ik begon rustig, maar naarmate de tekst vorderde, las ik steeds vlotter. De leerlingen luisterden aandachtig en lachten om de humoristische momenten in het verhaal.

Aan het einde van het voorlezen gaven ze me applaus. Het was voor mij best een full circle-moment, omdat ik in het verleden vaak werd uitgelachen als ik bepaalde woorden of zinnen niet goed uitsprak. Maar nu had ik de klas geboeid en de leerlingen van het verhaal laten genieten. Trots en blij verliet ik de school.

Deze week wordt op verschillende scholen voorgelezen in verband met de Nationale Voorleesdag. Ik bewonder degenen die voor de klas durven te staan en voorlezen. Misschien inspireren ze anderen – zonder het zelf te beseffen – en prikkelen ze hen om uit hun comfortzone te stappen en ook mooie dingen te doen.

Ouders: als het kan, probeer ook voor te lezen aan je kind, bijvoorbeeld vóór het slapengaan of gewoon ergens overdag. Voorlezen is ook een mooie manier om de band met je kind te versterken. Op die manier prikkelen en stimuleren we de kinderen – onze toekomst – om meer te lezen en misschien zelfs (meer) te gaan schrijven.

headleydwt@gmail.com