Voedselschuur

door

DE CARIBISCHE REGIO heeft meer dan ooit behoefte aan een betrouwbare, regionale agrarische motor. De verwachte 25 by 25-doelstelling om de peperdure importen van landbouwproducten vanuit de Verenigde Staten en Europa drastisch te verminderen, is bij lange na niet gehaald. Integendeel zelfs, de regionale voedselimportrekening heeft de astronomische grens van vijf miljard US dollar gepasseerd. Dat is volgens het Caribbean Export Development Agency een stijging van 20 procent sinds 2022.

De eilandstaten zijn voor een groot deel afhankelijk van die import omdat ze zelf niet in staat zijn voldoende te planten/oogsten om de eigen bevolking dagelijks van voedsel te voorzien. Dat is zowel klimatologisch, geografisch als qua beschikbare ruimte onmogelijk. Lange tijd werd uitgekeken naar de reddingsboei die Suriname – en in mindere mate Guyana – had uitgeworpen om uit te groeien tot voedselschuur van de regio.

Vorig jaar werd door Suriname zelfs voor ruim tweehonderd miljoen US dollar aan basisvoedsel ingevoerd, terwijl de export bleef steken op een schamele 66,1 miljoen US dollar

Dat is ook jarenlang vanuit verschillende regeringen luidkeels van de daken geschreeuwd. Presidenten en ministers tekenden veelbelovende overeenkomsten met collega’s van andere landen over gegarandeerde voedselleveringen in de toekomst en pochten daarmee via de communicatiediensten en in de media. Maar ondertussen gleed de agrarische sector in eigen land steeds verder af.

Vorig jaar werd door Suriname zelfs voor ruim tweehonderd miljoen US dollar aan basisvoedsel ingevoerd, terwijl de export bleef steken op een schamele 66,1 miljoen US dollar. De groente-export naar Europa is gekrompen tot een fractie van wat het ooit was. Voor een land dat de voedselschuur van de regio wil worden, zijn deze cijfers voor een Landbouwminister gênant.

Dat ook de huidige regering onder president Jennifer Geerlings-Simons het roer niet heeft omgegooid, bewijst dat de agrarische verlamming diep is geworteld. Wat ook zeker een rol speelt, is dat de noodzaak om te investeren in de agrarische sector lijkt vervlogen door de droom van de naderende oliedollars. Daardoor wordt vooral de lokale bevolking gedupeerd. Die moet nu vaak tot bijvoorbeeld SRD 70 neertellen voor een schamel pondje verse kool of hetzelfde bedrag voor een zakje met tien rode pepers.

Van export naar de regio is nauwelijks sprake, ondanks de enorme potentie. Ondertussen zitten veel andere landen in de regio teleurgesteld met hun handen in het haar vanwege het feit dat de 25 by 25-doelstelling die in 2020 is afgesproken – en waar ook Suriname zich aan heeft gecommitteerd – op een regelrecht fiasco is uitgelopen. Er is – op misschien een enkele uitzondering na – geen enkel blad tajerblad of tomaat meer geleverd vanuit het vruchtbare Suriname.

Het land heeft bevriende collega-naties in de regio vreselijk teleurgesteld en heel veel van het vertrouwen dat men had waarschijnlijk verloren. En dat is met het oog op de economische olieboom, waarbij Suriname elke hulp kan gebruiken, absoluut geen goede zaak.