VHP-INTERPELLATIE PARLEMENTAIRE NOODZAAK

Het interpellatievoorstel van de VHP over de recente obligatie is een parlementaire noodzaak en een staaltje politiek vakmanschap. De berichtgeving over een lening van USD 1,8 miljard, is klakkeloos overgenomen en kleurt iets buiten de lijnen van de werkelijkheid: tot nu toe is nergens een bewijsstuk dat de hoofdsom van de obligatie USD 1,6 miljard zou betreffen. Een pijnlijke elleboog in de zij, maar tegelijkertijd een opportunistisch staaltje nieuwsmanipulatie van ervaren politici.
Men weet dat redacties een gloeiende hekel hebben aan rekenwerk en dat als cijfertjes beginnen te dansen, het meest sensationele bedrag de kop van het artikel bereikt. Tegelijkertijd kan de regering niet overtuigend weerleggen of terechtwijzen. Diezelfde regering heeft in dit dossier iedere geloofwaardigheid verspeeld door te doen alsof er helemaal geen sprake was van een nieuwe lening: een glasharde onwaarheid die ook klakkeloos door diverse media gepapegaaid is. Waarom is het parlementair noodzakelijk dat het interpellatievoorstel tot behandeling en tot informatieverstrekking leidt? Omdat de grondwet voorschrijft dat iedere internationale overeenkomst binnen een maand tijd aan De Nationale Assemblee moet worden voorgelegd en omdat begroting en financiële aangelegenheden het domein zijn van behandeling door onze assemblee. Het geld van het volk moet worden besteed onder toezicht en met goedkeuring van het huis van het volk. Is het ironisch dat uitgerekend de VHP-fractie zich nu beroept op deze regeltjes? Ja, dat is het zeker. De VHP heeft vanuit de coalitie nooit volledige openheid van zaken gegeven aan het huis van het volk over bijvoorbeeld de Final Investment Decision of de Afreximbank-financiering, die beide in de miljarden belopen. Moet politieke hypocrisie een reden zijn om niet te luisteren naar de dief die roept: ‘Houdt de dief’? Geenszins. Er wordt daarmee tenminste gewerkt aan minder diefstal in plaats van meer diefstal.
De werkelijkheid is simpel: de regering-Santokhi draaide het land op geleend geld en de regering-Simons doet nu precies hetzelfde. Santokhi koos voor het IMF, met een lage rente, harde rechtse maatregelen die de middenklasse keihard troffen en ondernemerschap de keel omdraaiden. Simons kiest voor de internationale kapitaalmarkt, met hoge rente, links populistische maatregelen die hyperinflatie in de hand werken en eindigen in torenhoge schuldenlasten. Er is sinds haar aantreden niet één werkplek gecreëerd en niet één kilo of liter van wat dan ook voor export bijgekomen. Stijgende prijzen voor olie en goud leveren financiële meevallers op, zoals de minister van Planning en Financiën ook heeft toegegeven. Maar die gaan grotendeels naar rente, aflossingen en het kunstmatig stabiel houden van wisselkoersen. De Nationale Assemblee moet de obligatie in volledigheid behandelen en door technici laten vertalen naar rekensommetjes die het volk begrijpt. Maar dat moet men ook doen met het Value Recovery Instrument, met de Final Investment Decision en met de Afreximbank-financiering uit het tijdperk Santokhi.
The post VHP-INTERPELLATIE PARLEMENTAIRE NOODZAAK ..

...