Vertrekkende ouder(s)

SURINAME KAMPT SINDS de periode kort vóór de zelfstandigwording met periodes waarin mensen ervoor kozen het land te verlaten. Vóór 25 november 1975 heerste er grote onzekerheid; er was sprake van brandstichting en bepaalde politici motiveerden hun achterban om te vertrekken. Een van hen was Paul Somohardjo, de sterke man binnen Pertjajah Luhur en tot op heden een factor in de nationale politiek.Na de Decembermoorden van 1982 volgde opnieuw een grote exodus. Ook toen was angst de belangrijkste drijfveer. Landgenoten waren doodsbang voor de gevolgen van deze moorden en verkozen veilige havens boven de onzekere en gevaarlijke omstandigheden in Suriname.Zo heeft het land meerdere vertrekgolven gekend. De afgelopen jaren — zeker sinds 2016 — lijkt sprake van een structurele trek naar betere buitenlandse oorden, gedreven door het streven naar economische vooruitgang. Deze beweging nam na Covid-19 in versterkte vorm toe, omdat de wereld ingrijpend was veranderd.Waar mensen vóór Covid-19 bij gebrek aan alternatieven nog kozen voor banen die zij ‘om den brode’ deden, zorgden werken op afstand en een groeiend bewustzijn ervoor dat velen ander werk wilden verrichten. Dat, in combinatie met opengevallen vacatures als gevolg van veel sterfgevallen, leidde tot een nieuwe dynamiek tussen landen.Met name onderwijsgevenden en verpleegkundigen maakten gebruik van deze ontwikkeling en vertrokken eveneens. Dit werd bovendien actief gefaciliteerd door uitzendbureaus en organisaties die zich bezighielden met werving en selectie. De keuze werd de doelgroep daarmee wel erg gemakkelijk gemaakt. De lonen in Suriname bleven laag en zijn dat nog steeds.De regering koos, bij gebrek aan financiële ruimte, steeds vaker voor belastingvoordelen en kleine financiële injecties. Door de enorme inflatie en koersstijgingen verdampten deze voordelen echter snel. Het huidige salaris van deze beroepsgroepen mag gerust armoedig worden genoemd, zeker in vergelijking met de royale vergoedingen die politici ontvangen.Hoewel de beslissing om te vertrekken vaak financieel werd gemotiveerd, werd zelden publiekelijk gesproken over de sociaal-maatschappelijke impact van vertrekkende ouder(s). Juist daarop richtte Claudia Cotin haar onderzoek. Afgebakend tot verpleegkundigen die het Academisch Ziekenhuis Paramaribo verlieten en hun kinderen moesten achterlaten, onderzocht zij deze impact. Haar onderzoek, uitgevoerd als afstudeerproject aan de Academie voor Hoger Kunst en Cultuur Onderwijs, mag met recht een eyeopener worden genoemd.In een land waar kinderen al veel te maken hebben met misbruik, mishandeling en verwaarlozing, worden zij achtergelaten bij anderen — soms familieleden — die het zelf ook moeilijk hebben. Hierdoor missen zij voor langere tijd de zorg, het toezicht en de begeleiding die cruciaal zijn in hun jonge leven. Welke gevolgen dit op de lange termijn zal hebben, is voer voor sociologen en gedragswetenschappers.Het betreft in elk geval uiterst gevoelige materie. De keuzes zijn hard: in Suriname blijven wonen zonder perspectief op een beter leven voor je kinderen, of vertrekken en hun in het heden de broodnodige warmte en begeleiding onthouden in de hoop op een betere toekomst. Het is bovendien buitengewoon schrijnend dat regeringen het zover laten komen en geen menswaardig bestaan kunnen garanderen aan de arbeidersklasse, die keihard en eerlijk haar brood wil verdienen.

...